Za lodową ścianą
Autorzy
Kayce Schrupp
Lektury
17.8K
Rozdziały
31
Lodowa ściana otaczająca Antarktydę miała być tylko mitem, teorią spiskową płaskoziemców, którą nauka powinna dawno pogrzebać. Ona została wysłana na południe, by pomóc udowodnić, że ta bariera nie istnieje.
Zamiast tego ściana runęła.
Gdy tajna ekspedycja przekracza zakazaną granicę, mur zapada się za nimi, na zawsze odcinając drogę powrotną i więżąc kobiety w mroźnej głuszy, której nie ma na żadnej mapie. Odłączona od wojskowej eskorty, głodna i wyziębiona, czuje, że jej ciało odmawia posłuszeństwa — co wyzwala niebezpieczną biologiczną reakcję, której nie potrafi zrozumieć.
Zanim on ją odnajduje, jest już tak bliska obłędu, że bierze go za halucynację.
On nie jest wytworem wyobraźni.
Wysoki, blady, spowity w futra i autorytet, wygląda niemal jak człowiek, a jednak jest niezaprzeczalnie inny. Nie mówi w jej języku, ale doskonale wie, w co ona się zmienia. Jej ciało przygotowuje się do więzi, o której jej gatunek dawno zapomniał — więzi, która ją zabije, jeśli nie zostanie dopełniona.
Więc ją zabiera.
Niosąc ją poza lodową ścianę, do ukrytego świata strzegącego bram do innych kontynentów, staje się jej schronieniem, jej ciepłem i jedyną szansą na przetrwanie — ponieważ to, co czeka za murem, nie prosi o wiarę.
To bierze to, co swoje.
Rozdział 1: Ściana, która nie powinna istnieć
DR. ROWAN HALE
Lodowa ściana nigdy nie miała istnieć naprawdę.
Ta myśl trzymała mnie w pionie, gdy stałam u jej stóp, gapiąc się prosto w górę na coś, co nie powinno było istnieć poza forami spiskowymi i diagramami z czerwonych nici. Mur wznosił się setki stóp nad nami, a jego powierzchnia, pokryta warstwami głębokiego błękitu i bieli, przypominała nie tyle zamarzniętą wodę, co czas skompresowany w stałą formę.
Wzdłuż jej czoła biegły pionowe pręgi, prastare linie nacisku spiętrzone tak gęsto, że przypominały słoje drzewa powiększone do niemożliwej skali.
– No cóż – odezwała się stojąca obok mnie Jules, odchylając głowę tak mocno, że gogle niemal zsunęły się z jej kaptura – nawet jeśli to anomalia lodowcowa, to jest to... obsceniczne.
– Czy „obsceniczne” to teraz termin techniczny? – odparła Myra, ale w jej głosie nie było humoru. Już nagrywała, przesuwając palcami w rękawiczkach po tablecie. – Sama stratyfikacja zaprzecza każdemu modelowi, jakim dysponujemy.
Poprawiłam paski plecaka i zmusiłam się do powolnego oddechu; powietrze wewnątrz maski było ostre i czyste. – Nie wyprzedzajmy faktów. Przyjechałyśmy tutaj, by weryfikować, a nie spekulować.
Eliza parsknęła cicho. – Mówisz to tak, jakbyś nie stała przed dosłownym lodowym klifem, który ciągnie się aż po horyzont.
Nie myliła się. Ściana zakrzywiała się w obie strony, znikając w zamieci śnieżnej, co sprawiało niepokojące wrażenie, jakby naprawdę otaczała wszystko. Nie było widać punktu końcowego, żadnej krawędzi, tylko lód, lód i jeszcze raz lód.
Na papierze tworzyłyśmy dziwny zespół badawczy: Jules potrafiła wyczytać sto tysięcy lat klimatu z rdzenia lodowego, Myra zajmowała się obrazowaniem i teledetekcją, Eliza żyła danymi atmosferycznymi, a ja – dr Rowan Hale, glacjolog – byłam tą, która namówiła komisję rewizyjną, by dopuściła nas w pobliże anomalii.
Wojskowa eskortą trzymała się kilka metrów za nami, a ich obecność była celowa i powściągliwa. Podczas odprawy jasno dali do zrozumienia, że ich uprawnienia kończą się na granicy. Cokolwiek znajdowało się za nią, było wyłącznie naszą odpowiedzialnością.
A jednak, oto było. Wejście.
Przecinało ścianę niczym rana – wąskie, nieregularne i ewidentnie niepasujące do otoczenia. Żadna szczelina ani powolna erozja nie mogły go wyjaśnić: pasaż, który schodził do środka pod niewielkim kątem, a jego ściany były w jednych miejscach gładkie, w innych poszarpane, jakby ukształtowały je siły tyleż celowe, co gwałtowne.
– To nie zostało wyrzeźbione przez wody roztopowe – powiedziała cicho Myra, klękając, by zbadać krawędzie. – Wzory kompresji się nie zgadzają.
– To może być ciśnienie tektoniczne – zasugerowała Jules, choć w jej głosie brakowało przekonania.
Podeszłam bliżej, dotykając lodu dłonią w rękawiczce. Tutaj było zimniej, powietrze wydawało się gęste i ciężkie, a dźwięki dziwnie stłumione, jakby ściana je pochłaniała. – Obrazowanie satelitarne oznaczyło to jako anomalię pęknięcia – powiedziałam. – Dokumentujemy, przechodzimy, wracamy. Żadnych odstępstw.
Eliza uniosła brew. – Mówisz to tak, jakby powrót był gwarantowany.
Zignorowałam to.
Jedna po drugiej weszłyśmy do przejścia.
***
Wewnątrz ściany świat zawęził się do lodu i echa. Światło przesączające się przez gęste warstwy nad nami barwiło wszystko na odcienie błękitu, które zniekształcały odległość i głębię. Temperatura spadła zauważalnie; zimno już nie kąsało, lecz napierało na nas, natarczywe i duszące.
– Jak myślicie, jak daleko to się ciągnie? – zapytała Jules po niemal godzinie miarowego marszu.
– Opierając się na szacunkach grubości – odparłam, sprawdzając odczyty – to od jednego do dwóch kilometrów.
Myra fuknęła. – A więc idziemy przez najbardziej nieporęczny lodowy tunel świata.
Eliza przesuwała palcami po ścianie, mijając ją. – Czy zdajecie sobie sprawę, jak stary musi być ten lód? Patrzymy na warstwy, które wyprzedzają spisaną historię ludzkości.
Ta myśl wywołała u mnie dreszcz, który nie miał nic wspólnego z zimnem.
Minęło kolejne trzydzieści minut, zanim poczułam pierwszą wibrację pod podeszwami butów. Była subtelna, łatwa do zlekceważenia. Instynktownie zwolniłam, a moje serce przyspieszyło, gdy poczułam to ponownie – tym razem głębiej, jakby coś ogromnego przesuwało swój ciężar.
– Czułyście to? – zapytałam.
Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, ściana jęknęła.
Dźwięk przetoczył się przez przejście, niski i rezonujący, wibrujący zarówno w kościach, jak i w ludzie. Z góry posypał się pył śnieżny, drobny i lśniący, a zaraz po nim nastąpił ostry trzask pękającego lodu.
– Ruchy! – krzyknął ktoś.
Korytarz zatrząsł się gwałtownie, gdy wzdłuż ścian zaczęły pędzić pęknięcia, a lodowe tafle z przerażającą prędkością zapadały się do środka. Biegliśmy, a nasze buty ślizgały się na kruszącej się pod stopami podłodze, której odłamki wpadały w niezgłębioną otchłań.
Byłam już niemal u wylotu rozszerzającego się przejścia, gdy ziemia pode mną ustąpiła.
***
Krzyknęłam, gdy grunt pode mną zniknął, a lód zapadł się w nagłą, pochyłą pustkę, która wyrzuciła moje ciało do przodu, zanim zdążyłam złapać równowagę. Uderzyłam bokiem o lód, a pęd odebrał mi panowanie nad kończynami; korytarz skręcił gwałtownie w dół, stając się nie tyle przejściem, co spiralną rynną wyrytą głęboko w samej ścianie.
Tunel zakręcał wokół mnie ciasnym, przyprawiającym o zawroty głowy łukiem, a lód mijał mnie jako rozmyta smugą błękitu i bieli, gdy grawitacja przejęła całkowitą kontrolę. Obróciło mnie raz, potem drugi, ramię uderzyło boleśnie o ścianę, gdy próbowałam wbić w nią buty, rękawice, cokolwiek, byle tylko zwolnić.
To nic nie dało. Lód był zbyt gładki, wypolerowany przez ciśnienie i czas; moje palce ślizgały się bezużytecznie, podczas gdy tunel zwężał się i znów zakręcał, wkręcając się coraz głębiej.
Mój krzyk, pełen czystej paniki, odbijał się dziko echem w zamkniętej przestrzeni. Słyszałam ich za sobą – Jules wykrzykującą moje imię, Myra wrzeszczącą coś, czego nie mogłam zrozumieć, i głos Eliza, ostry od przerażenia, a potem pochłonięty przez huk walącego się lodu.
– Tutaj jestem! – odkrzyknęłam, wijąc się desperacko, próbując dostrzec ich za zakrętem tunelu, ale nic tam nie było – tylko nieubłagana spirala wciągająca mnie z każdą sekundą coraz dalej.
Ściany wokół mnie jęczały, potężne i żywe, a lód nad moją głową pękał, gdy przejście wciąż się kruszyło i zmieniało kształt. Odłamki spadały obok mnie, roztrzaskując się o ściany lub znikając w ciemnościach poniżej. Spróbowałam jeszcze raz, uderzając dłonią w lód tak mocno, że ból przeszył całe moje ramię, ale śliska powierzchnia nie dawała oparcia ani litości.
Tunel opadł gwałtownie w dół. Żołądek podszedł mi do gardła, gdy nachylenie stało się bardziej strome; zjazd przyspieszył do momentu, w którym zabrakło mi tchu, a krzyki za mną stawały się coraz cichsze, aż w końcu ucichły całkowicie.
– Nie, nie, nie... – szlochałam, a łzy natychmiast zamarzały mi na policzkach. Mój świat skurczył się do prędkości, lodu i terroru, a moje obijane o ściany, bezbronne ciało zostało w całości pochłonięte przez mur.
Wtedy tunel się skończył. Lód wypluł mnie gwałtownie, wyrzucając bez ostrzeżenia w otwartą przestrzeń. Przez jedno potworne uderzenie serca pod moimi stopami nie było nic – tylko wiatr, białe niebo i paraliżująca pewność, że zostałam całkowicie, nieodwołalnie oddzielona od wszystkich, których znałam.
