Alfa ve Aurora Kitap 2
Yazar
Delta Winters
Okur
179K
Bölüm
30
Lise hayatıyla Luna olarak taşıdığı sorumlulukları bir arada yürütmeye çalışan Aurora, eşi Everett'ın ansızın bir eşleşme töreni teklif etmesiyle bambaşka bir kaos içinde buluyor kendini. Kurt adamların köklü gelenekleri, okul yükümlülükleri ve başıboş kurtlardan gelen tehditler arasında sıkışan Aurora, sevdiklerini korumanın bir yolunu bulmalı ve kendi kaderine sahip çıkmalıdır. Sırlar birer birer ortaya çıkarken tehlike de peşini bırakmaz; Aurora'nın yolculuğu aşkın, sadakatin ve kendini keşfetmenin hikâyesidir.
Sürpriz
İkinci Kitap
Aurora'nın liseyi bitirmesine sadece üç hafta kalmıştır. Ancak bir yandan da Luna görevleri onu oldukça zorlamaktadır. Aurora bu iki ayrı dünya arasındaki dengeyi sağlayabilecek miydi? Yoksa bu bölünme Everett'le olan ilişkisini tehlikeye mi sokacaktı?
RORY
BİP. BİP. BİP.
Elimi ipek çarşafın altından çıkarıp hızla alarmı erteledim.
Everett'in kollarında uyumaya başladığımdan beri yataktan düşerek uyanmıyordum.
Artık sakarlıkla lanetlenmemiş normal bir insan gibi alarm kurarak uyanıyordum.
Eşimin yanımda kıpırdadığını hissettim.
"Uyumaya devam et," diye fısıldadım ona. "Saat sabahın altısı."
Yüzünü boynuma bastırıp nazikçe beni öptü.
"Sana bu kadar âşık olduğum için şanslısın aksi takdirde beni bu kadar erken uyandırdığın için seni öldürmek zorunda kalırdım."
Kıkırdayarak arkamı döndüm ve yüzlerimiz birbirine değecek şekilde başımı yanındaki yastığa koydum.
"Okula geç kalamam," dedim burnunun ucunu öperek. "Hep geç kalıyorum zaten."
"Sen bir lunasın. Yatakta kalıp dilersen kahvaltını ayağına getirmelerini isteyebilirsin."
"Ama sen bunun yerine, sabahın köründe uyanmayı ve yıllar önce insanların başına gelen sıkıcı şeylerle ilgili sınavlara girmeyi seçiyorsun..."
"Böyle söyleyince kulağa gerçekten de saçma geliyor," dedim gülerek.
Everett asla liseye gitme konusunda neden bu kadar istekli olduğumu anlamıyordu. Ve bunun için onu suçlamıyordum.
Oldukça zorlu bir işti. Öğretmenler sert ve öğrenciler edepsiz olabiliyordu.
Ama lise her zaman benim için, acımazsızca işkence gördüğüm eski sürümden kaçış yolum olmuştu
Lise ufkumu genişletmenin yanında bana günlük hayatın sıkıntılarından uzaklaşma fırsatı da sunuyordu.
Ayrıca bu süre zarfında iyi dostlar da edinmiştim.
"Sadece bir ay kaldı. Ondan sonra tamamen seninim."
"Tamamen mi?" derken vücudunu benimkine bastırdığında iç çamaşırının altında bir sertlik hissettim.
Dün gece sevişmiştik ama belli ki dinlenmişti ve tekrar harekete geçmeye hazırdı.
Eşimin bu huyunu seviyordum…
Bana olan tutkusu asla bitip tükenmiyordu.
Elimi vücudundan aşağıya doğru indirip sert aletini okşamaktan kendimi alıkoyamadım. Bu basit dokunuşla bile inlemişti.
Tam azacakken alarm tekrar çalmaya başladı.
"Hayır," diye sızlandı Everett. "Benimle kal. Ben sana özel biyoloji dersi veririm."
"Üzgünüm. Gerçekten gitmeliyim," dedim. "Bir kez daha geç kalırsam bana ceza verecekler."
"İyi," dedi Everett. Yataktan kalkıp yanımda asılı duran sabahlığımı üzerime geçirirken, "Ama saat tam üçte otoparkta buluşalım. Senin için küçük bir sürprizim var," diye de ekledi.
"Sürprizlerden hoşlanmadığımı biliyorsun," dedim.
"Bence bunu seveceksin."
Güne hazırlanmak için koşuşturmaya başlamadan önce eğilip dudaklarına son bir kez öpücük kondurdum.
Seksi, uykulu alfama veda etmek kolay değildi.
Ama son dört yılımın boşa gitmesini istemiyordum. Lisedeki son zamanlarımı iyi değerlendirmeye ve hayatım temelli değişmeden önce diplomamı almaya kararlıydım.
***
Son derece zorlu geçen matematik sınavından çıktıktan sonra nihayet öğle yemeği zamanı gelmişti. Rahatlamak ve arkadaşlarımla görüşmek için sabırsızlanıyordum.
Bu sabah öğle yemeğimi evde hazırlamıştım, bu yüzden diğer öğrenciler yemek sırasına girerken ben de masalara doğru ilerledim.
Eşleşme işaretimi kapatmak için her gün boynuma taktığım eşarbımı sıkıp birlikte yemek yiyebileceğim birilerini beklemeye başladım.
Birkaç dakika sonra elindeki tepside peynirli makarna ve köfte olan eski erkek arkadaşım Eddie'nin yanımdan geçtiğini fark ettim.
Bana hafifçe gülümsediğinde ona el salladım.
"Benimle oturmak ister misin?" diye sordum.
Artık çıkmıyor olmamız arkadaşlığımıza değer vermediğim ve aramızı düzeltmek istemediğim anlamına gelmezdi.
"Üzgünüm," dedi, "Gracie'ye onunla oturacağımı söylemiştim."
Hemen yanı başımızdaki masada onu bekleyen Gracie Browner'a başını salladı.
İspanyolca dersini birlikte alıyorduk. Çok fazla tanımasam da iyi bir kıza benziyordu.
Eddie'nin ona âşık olup olmadığını merak etmeden edemedim.
Bir parçam öyle olmasını umuyordu... Eddie'nin hayatına devam etmesini ve mutluluğu bulmasını istiyordum böylece ilişkimizi bir mesajla bitirdiğim için suçluluk duymayı bırakabilirdim.
"Afiyet olsun," dediğimde omuz silkip uzaklaştı.
Sanırım aramızdaki iletişim bir süre daha garip olmaya devam edecekti...
Ama iyi tarafından bakacak olursak en azından Eddie artık Nemesis'in kontrolü altında değildi.
Eddie, Oliver ve Jax zihinlerinin kontrolünü yeniden kazanmışlardı ve başlarına gelen tuhaf şeylerin farkında bile değillerdi.
Sanki yaşadıkları tüm o şeyler hafızalarından tamamen silinmiş gibiydi.
Bunun için Tanrıça'ya şükürler olsun!
Annemin yaptığı bir şeyden dolayı kötü bir ruhun beni cezalandırmak için zihinlerinin kontrolünü ele geçirdiğini onlara nasıl açıklayabilirdim?
Sandviçimi açıp ilk ısırığımı almak üzereyken Freya'nın adımı haykırmasıyla sandviçimi ayaklarımın dibine düşürdüm.
Freya, "Sorun yok," deyip hemen yanımda belirmişti. Sandviçimi yerden alıp bana geri verdi. "Beş saniye kuralı."
Bacaklarını bankın üzerinden sarkıtıp yanıma oturdu.
"Bil bakalım ne oldu?" diye sordu gülümseyerek.
"Ne oldu?"
Sırt çantasını açıp içinden bir kâğıt parçası çıkarmıştı.
Sonra boğazını dramatik bir şekilde temizleyip kâğıtta yazılanları okumaya başladı.
"Sevgili Freya Cordon," diye başladı. "Moda Teknoloji Enstitüsü'ne kabul edildiniz!"
"Freya!" diye çığlık atıp ona sıkıca sarıldım. "Tebrik ederim! Bu harika bir haber!"
"Değil mi?" dedi.
Freya'nın hayali moda tasarımcısı olmaktı. Aslında onunla tanıştığımızda fark ettiğim ilk şey muhteşem tarzı olmuştu.
Kâğıdı sırt çantasına geri sokup ciyakladı.
"Üniversiteye gideceğin için sen de heyecanlı değil misin?" diye sordu. "Sonunda özgür olacağız. Artık kimse bize ne yapacağımızı söylemeyecek ve bize küçük bir çocukmuşuz gibi davranmayacak."
Onun bu sözleriyle bir an içim sızlamıştı.
Liseden mezun olduktan sonra tam zamanlı olarak luna görevlerimi üstlenmek zorunda kalacağımı biliyordum. Her hareketimi izleyen bir kurt konseyi olacaktı.
Ve kesinlikle üniversiteye gidemeyecektim.
Ama Freya'ya bunu söyleyemezdim. Bunu asla anlamazdı.
Tanıştığımız andan beri birlikte üniversite hayali kuruyorduk, fikrimi değiştirdiğimi bilmek onun kalbini kırardı.
“Sen henüz bir yerden cevap almadın mı?" diye sordu.
"Hayır," dedim dişlerimi sıkarak. "Bana şans dile."
En yakın arkadaşıma yalan söylemekten nefret ediyordum ama ona gerçekleri söylesem bile bana inanmazdı.
O, üniversite birinci sınıf öğrencisi ve ben de bir kurt adam sürüsünün lunası olunca yalanlarımın daha da fazla aramızı açacağını hissedebiliyordum.
Arkadaşlığımızı mahvetmeden ona daha ne kadar yalan söyleyebilirdim ki?
***
Dersler biter bitmez kitaplarımı dolabımdan alıp ön kapıya doğru koşmaya başladım.
Kapıyı iterek açıp merdivenlerin başına geldiğimde klasik Rory tarzında az kalsın yere kapaklanacaktım.
Ama neyse ki bir çift güçlü kol beni yakalamak için hemen yanı başımda belirdi.
"Geç kaldın," dedi Everett, dengemi sağlamam için beni tutarken.
"Saat 3:01," dedim, gözlerimi devirerek.
Yanağıma bir öpücük kondurup sırt çantamı omzumdan almıştı.
Ve sonrasında elimden tutarak arabasına doğru yürümeye başladık.
Diğer öğrencilerin gözlerini bana diktiklerini hissedebiliyordum, beni her Everett'le gördüklerinde bunu yapıyorlardı.
Ne düşündüklerini biliyordum...
Bu budala nasıl bu kadar seksi biriyle birlikte olabiliyordu?
Bu soruyu ben de sürekli kendime sorup duruyordum…
Everett benim için yolcu tarafındaki kapıyı açtığında koltuğumda beni bekleyen güzel bir çiçek buketi görünce nefesim kesilmişti.
"Aaa!" dedim, "Nereden çıktı bu?"
"Sana bir sürprizim var demiştim," dedi. "Bin hadi."
O sürücü tarafına doğru yürürken ben de dikkatlice arabaya bindim.
Bir eli bacağımda hızla sürüye doğru ilerliyorduk.
Ama tanıdık sürü evine vardığımızda garaj yoluna girmedi. Bunun yerine sola sapıp sürmeye devam ediyordu.
"Neler oluyor?" diye sordum.
"Göreceksin," dedi bana göz kırparak.
Everett kenarları ağaçlarla çevrili bir yoldan geçtikten sonra arabayı ıssız bir yerde kenara çekmişti.
"Hadi gidelim," dedi.
Arabadan indiğimizde beni ormana doğru götürürken elimden tuttu.
Hâlâ sürü arazisinin sınırları içerisindeydik ve bu yüzden herhangi bir haydut ya da istenmeyen bir misafirle karşılaşma riskimiz yoktu. Ama nedense bir şey olacakmış gibi kalp atışlarım hızlanmaya başlamıştı.
Ayaklarımın altındaki taşlar adeta yere düşmemi istiyordu ve yerdeki dallar da düşmemem için bana pek yardımcı olmuyordu. Zorlandığımı fark eden Everett hemen beni kucağına aldı. Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken son derece muhteşem ve geniş bir açıklığa ulaşmıştık.
Etrafımda gördüğüm şeyler karşısında gözlerim şaşkınlıkla büyüdü.
Everett beni büyüleyici bir gizli bahçeye getirmişti. Önümüzde uzanan bakımlı, çim alan, egzotik ağaçlar ve her türden çiçeklerle kaplıydı.
Eşimin bana sürpriz olarak verdiği buketteki çiçekler anında gözüme çarpmıştı. Onları buradan kendisi seçmiş olmalıydı.
"Burası çok güzel!" dedim. Bahçenin içinden küçük bir derenin geçiyordu, beni derenin yanında duran kayanın üzerine bıraktı.
"Değil mi?" dedi. "Burası annemle babamın eşleşme töreninin yapıldığı yer. Ve umarım, bizimkinin de yapılacağı yer olacak."
Everett haklıydı, böyle sürprizlerden hoşlanıyordum. Aşkımızı resmiyete dökecek buradan daha güzel bir yer hayal edemezdim.
Anne ve babasının da burada eşleştiğini bilmek burayı daha da anlamlı kılıyordu. Everett nadiren ebeveynlerinden bahsederdi, bu yüzden bana söylediği her küçük bilgi benim için çok kıymetliydi.
"Liseden mezun olana kadar törenimizi ertelemek istediğini biliyorum," dedi. "Ama alfa ve lunanın Kanlı Ay'da eşleşmesi geleneksel bir olaydır."
Yanımdaki kayanın üzerine oturup elimi tuttu.
"Bu gelenek senin için çok şey ifade etmeyebilir... Hatta benim için bile çok bir şey ifade etmiyor," dedi. "Ama burada olsalardı, ailem için bu çok şey ifade ederdi."
Bir an için güçlü alfamın gözlerinin yaşlarla dolduğunu görmüştüm. Onu rahatlatmak için elimi yanağına koydum.
"Elbette, sevgilim," dedim. "Geleneklerinizi elimden geldiğince yerine getirmek isterim. Bir sonraki Kanlı Ay ne zaman?"
"Ah, bu da sürprizin diğer kısmı…" dedi, "Bu cumartesi. Ne dersin Aurora?"
Everett BU cumartesi eşleşme törenimizi mi yapmak istiyordu?
