Alfa'nın Cezası Kitap 2
Yazar
B. Luna
Okur
240K
Bölüm
25
Kurtadamların aile, aşk ve görev karmaşıklıklarıyla boğuştuğu bir dünyada, Alexia ve Rainier ebeveyn ve sürü lideri rollerini dengelemeye çalışırlar. Alexia'nın kardeşi Adam, yıllarca acımasız bir dövüş arenasında esaret altında kaldıktan sonra hayatta bulunduğunda, aile tehlike ve duygusal karmaşanın girdabına sürüklenir. Sevdiklerini korumak ve geçmişleriyle yüzleşmek için mücadele ederken, derinlere kök salmış sırları ortaya çıkarırlar ve bağlarını sınayacak ve geleceklerini yeniden tanımlayacak hayat değiştirici kararlarla karşı karşıya kalırlar.
Baba Alfa
ALEXIA
"Hey, bebeğim...uyan."
Seksi mırıltı uykumu bölüyor. Gözlerimi kırpıştırarak yavaşça uyanıyorum ve yine kanepede uyuyakaldığımı fark ediyorum.
Yorgun kollarım ailemizin son üyesi, muhteşem oğlumuzun üzerinde.
Başımı kaldırıp Rainier'ın altın rengi gözlerine bakıyorum.
"Merhaba," diyorum gülümseyerek. Daha yeni uyandım ama her şey o kadar güzel ki hala rüyadayım sanıyorum.
"Dişim," diye fısıldıyor. "İyi uyudun mu? Biraz daha uyumana izin verirdim ama akşam yemeği hazır."
"Evet. Teşekkür ederim," diyorum.
Yüzüme dokununca bakışları önce yumuşayıp sonra hayvani arzularıyla kararıyor.
Kurdunun neredeyse dışarı çıkmak üzere olduğunu ve ormanda keyifli bir gezinti yapmak istediğini anlayabiliyorum.
Kendimize zaman ayırmayalı ÇOK uzun zaman oldu.
Çünkü yapacak çok iş var. Bir bebeğe ve altı yaşındaki ikizlere ebeveynlik yapmak tam zamanlı bir işten bile daha yorucu.
Sürüyü yönetme konusuna ise hiç girmiyorum.
Ama buna fazlasıyla değer çünkü bebeğimiz Adam hayatımıza yeni bir heyecan ve sevgi dalgası getirdi.
Adam.
Üçüncü çocuğumuza sevgili kardeşimin adını vermeye karar verdik. Daha bir aylık ama şimdiden kardeşim gibi uysal.
Neşeli bir bebek, Artemis ve Raiden’ın bir zamanlar olduğu gibi mızmız değil.
Rainier beni yumuşak bir şekilde öpünce gözlerimi kapatıyorum. Yedi yıldır birlikteyiz, bir aile kurduk ama eşimin öpücükleri beni ilk günkü gibi heyecanlandırıyor.
Ve onu daha önce sevmediğim kadar çok seviyorum...
Erkeğim uzaklaşırken kollarımdaki bebeğe bakıyor.
Oğlumuz kendi dilinde bir şeyler mırıldanarak minik parmağını babasının eline doluyor.
Rainier onu nazikçe kucağına alıp beşiğine koyduktan sonra açık pencereye doğru yürüyor.
"Akşam yemeği vakti!" diyerek bütün öğleden sonrayı oyun oynayarak geçiren ikizleri çağırıyor.
"Yemeği hazırladığın için teşekkür ederim," deyip kalkıyorum ve eşimin yanına gidiyorum.
Rainier arkamdan sarılıp güçlü kollarını belime doluyor.
Beni tutacağını bilerek ona yaslanıyorum.
Boynumu öpünce kurdum zevkle mırlıyor.
"Sadece pizza ve salata...yine," diyor alaycı bir gülümsemeyle.
"Hımmm. Kulağa lezzetli geliyor."
Günlerim iki zapt edilmesi zor çocuk ve yeni doğmuş bir bebekle geçtiği için, geyik yahnisi gibi güzel yemekler pişirmeye vaktim olmuyor...
Bu yüzden, Rainier'ın yemekleri pişirmeye yardım etmesinin beni ne kadar mutlu ettiğini anlatamam.
"Yemek yiyip çocukları yatıralım, sonra sadece benimsin." diye fısıldıyor kulağıma.
Dudağımı ısırıp gülümsüyorum. Eşimle kaliteli zaman geçirmek tam da ihtiyacım olan şey.
Bir dakika sonra kapı güm diye açılıyor ve ikizler içeri dalıyor. "Anne! Anne! Anne!" diyerek bana koşuyorlar.
Raiden’ın yüzüne düşen saçları geriye atıp "Şşş, kardeşiniz uyuyor," diyorum.
"Bak, ne bulduk!" diye heyecanla fısıldıyor Artemis ve avucunu açıp büyük bir taş gösteriyor.
"Bir elmas!" diye heyecanla bağırıyor Raiden.
"Hımmm. Bana kuvars gibi geldi ama çok güzelmiş," diyorum.
Artemis gururla gülümseyerek "Bu senin için anne," diyor. Aynı babasınınkilere benzeyen altın rengi gözleri ışıl ışıl parlıyor.
"Çok teşekkür ederim. Şimdi gidip akşam yemeği için ellerinizi yıkayın, hadi bakalım."
Onlar el yıkamaya koşarken ben de yeni taşımı çocuklarımdan aldığım diğer hazineleri sakladığım rafa koyuyorum. Koleksiyonumda çeşitli çubuklar, sonbahar yaprakları, taşlar ve bir de baykuş tüyü var.
Yemek odasına geçmeden önce beşiğinde mışıl mışıl uyuyan Adam'ı kontrol ediyorum.
Rainier yemek masasının bir ucundaki yerini alıyor, ben de yanına geçiyorum. Artemis'in ağzı şimdiden sarımsaklı ekmekle dolu.
"Hepimiz masaya oturana kadar beklemeniz konusunda ne demiştik?" diye soruyorum.
"Ben bekliyorum!" diye itiraz ediyor Raiden.
"Aferin sana, oğlum," diye onu takdir ediyor Rainier. Artemis masumca gülümsüyor ve ben de ona karşılık vermekten geri duramıyorum.
Rainier’ın uzattığı tepsiden iki dilim sucuklu pizza alıyorum. Bu klişe ama enfes yiyecekten bir ısırık alınca hafifçe inliyorum.
Eşim zihin bağıyla "Keşke bütün gün bu sesi duyabilsem."deyince utangaç bir gülümsemeyle gözlerine bakıyorum.
"Bugün sürüdeki diğer çocuklarla yakartop oynadık," diyor Raiden heyecanla.
"Ben de kaptan oldum!" diye ekliyor Artemis. "Ve takımıma ilk Raiden’ı seçtim."
"Harika. İnsanın kardeşine göz kulak çok olması önemli," diyerek onları yüreklendiriyor Rainier.
Masanın altından Rainier'ın bacağını sıkıyorum. Çocuklarımızın iyi geçinmesinin onun için bu kadar önemli olmasının bir nedeni de kendi ailesinde hiç böyle bir şey yaşayamamış olması.
Uzun süredir kayıp olan kardeşi, Silas, Rainier’ın ölmesini istiyordu ve Rainier'ın onu öldürmekten başka seçeneği yoktu.
Rainier yuvamızı kurduğumuz gün asla babası gibi olmayacağını biliyordu.
"Gennie Teyze'yi ne zaman göreceğiz?" diye soruyor Raiden. "Ona bulduğum bir taşı hediye etmek istiyorum."
Oğlumun ince düşünceliliği beni gülümsetiyor.
"Gennie Teyze ve Ardon gelecek hafta sizinle ilgilenecek, merak etmeyin," diyorum ve Raiden sırıtıyor.
Şimdi de Rainier’ın eli benim dizimde. Kardeşim Adam'ı düşündüğümü anlıyor. Keşke o da burada bizimle olabilseydi diye düşünüyorum.
Gennie ve ben sık sık onu ne kadar özlediğimiz hakkında konuşuyoruz. Kardeşim, Gennie'nin eşiydi ve biliyorum ki Gennie her gün onu düşünüyor.
Ardon da eşini kaybetti, bu yüzden ikisi de bu acıyı iyi biliyor.
Aralarında eş bağı kadar özel bir şey kurdular. Birlikte çok mutlular ve ben de onlar adına çok mutluyum.
"Tam üç koca dilim pizza yedim," diyor Artemis gururla.
"İşte benim kızım. Yarınki eğitimde bu enerjiye ihtiyacın olacak," diyor Rainier.
"Gerçekten mi?! Yarın eğitim mi yapacağız?" diye bağırıyor sevinçle.
"Evet. Şimdi sizi yatıralım ki yarın mutlu ve dinlenmiş kalkın."
Artemis sandalyesinden fırlayıp merdivenlere koşuyor. Raiden ise somurtup "Ama yorgun değilim," diyor.
"Sana hikaye anlatacağım ama," deyince yüzü aydınlanıyor ve kız kardeşinin arkasından gidiyor.
Rainier bana küçük bir öpücük veriyor ve "Adam'ı temizleyip yukarı çıkaracağım," diyor.
Kolumu kaldıramayacak kadar yorgun hissetmeme rağmen mutlu bir şekilde yukarı çıkıyorum.
İkizlerin odasına girerkenSana şükürler olsun, Ay Tanrıçası. diyorum. Dünyanın en şanslı kadını olmalıyım.
İskandinav Tanrısı Thor hakkında iki hikayeden sonra Raiden ve Artemis nihayet uykuya dalıyor.
Parmak uçlarımın üzerinde kapıya yürüyorum ve son bir kez dönüp uyuyan güzelliklerime bakıyorum.
"İyi geceler," diye fısıldayıp eşimi bulmak için koridora iniyorum.
Bebek sahibi olmak birlikte fazla zaman geçiremediğimiz anlamına geliyor ve şu an onunla yalnız kalmaya fazlasıyla hazırım...
Ama yatak odamızın kapısını açınca Rainier’ın kucağında Adam’la yatakta oturduğunu görüyorum, ikisi de çoktan uyumuş.
Bu güzel manzaraya bakınca kalbim mutluluktan yerinden çıkacak gibi oluyor.
Erkeğim dinlenmeyi hak ediyor. Yalnız kalma zamanımız çok yakında gelecek.
Rainier, bebeği kollarından alıp yatağımızın dibindeki beşiğe yerleştirdiğimde bile uyanmıyor.
Banyoya girip elimi yüzümü yıkıyorum ve sonra örtülerin altına sokuluyorum. Rainier de kendini yatağa bırakıyor ve beni kollarına alıyor. Çabucak uykuya dalıyorum.
Sonunda, kendimi garip bir şekilde çok gerçekçi bir rüyanın içinde buluyorum.
Ormanda yürüyüş yapıyorum. Derken vahşi bir gürleme sesi havayı yırtıyor. Yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu düşünerek sesi takip ediyorum.
Sesin kaynağına yaklaşınca iki kurdun hırlaştığını duyuyorum. Hızlıca ağaçların içinden geçiyorum, kalbim küt küt atıyor ama sonunda bir açıklığa ulaşıyorum.
Artık onları görebiliyorum. Düello yapan iki yalnız kurt.
Orman tezahürat ve bağrışma sesleriyle doluyor ve savaşçıların etrafında bir grup adam beliriyor.
Adamlar bunu izlemekten ZEVK alıyor, bunu anlayabiliyorum.
Sonunda kurtlardan birini daha net bir şekilde görmeyi başarıyorum...ve onu tanıdığımı fark ediyorum.
Burnunda beyaz bir iz olan bu siyah kurdu nerede görsem tanırım.
Çünkü o benim kardeşim.
"ADAM!" diye bağırıyorum ama sesim adamların bağırışları arasında kayboluyor. Diğer kurt ona bir kez daha saldırınca kurduma dönüşmeye çalışıyorum ama başaramıyorum. Çok çaresiz hissediyorum.
Derken bir anda gökyüzü yarılıyor ve hayatı için dövüşen kardeşimin üzerine bir ışık demeti süzülüyor.
Çok güçlü ama aynı zamanda sakinleştirici bir ses duyuyorum. Beni sarmalıyor ve o an Ay Tanrıçası’ndan başka kimseye ait olamayacağını anlıyorum.
"Kardeşinin sana ihtiyacı var, Alexia."
Bunu duyar duymaz uyanıp yatakta doğruluyorum. Ter içindeyim.
Yanımda yatan Rainier de kıpırdanıyor. Kalbim çok hızlı çarpıyor ve zorlukla nefes alıyorum.
Sadece bir rüyaydı ama çok gerçekhissettirdi.
Kardeşim gerçekten yaşıyor olabilir mi?!
