Alfa'nın Esiri Kitap 4
Yazar
Midika Crane
Okur
15,8K
Bölüm
30
Kurt sürülerinin kaosun eşiğine geldiği bir dünyada, Mara ile Kaden'in aşkı karanlık güçler ve sürü içi çekişmelerle sınanıyor. Mara eşleşme töreni için hazırlanırken kadim bir iblis kadın kıyameti getirmekle tehdit eder ve peş peşe savaşlar, ihanetler ve gerçekler ortaya dökülür. Kargaşanın ortasında Mara; yeni Alfalık görevi, beklenmedik hamileliği ve sürüsündeki kırılan bağlarla baş etmek zorundadır. Dünyalarının kaderi bir ipin ucundayken Mara ve Kaden, geçmişleriyle yüzleşip nihai tehdide karşı sürülerini birleştirmelidir.
Yarım Kalan Düğün
4. SEZON
Yapımcı: Adam Sharp
Yazan: Ilan Benjamin & Adam Sharp
Ses: Fionn McNeill
Her sürünün lideri, kutlamada bir arada...
Her yerde gülücükler ve kahkahalar var.
Havada aşk var.
Uzun zamandan beri ilk kez, umut var.
Ama eşim tek başına duruyor.
Kaşlarını çatıyor.
Beni görmeye bile dayanamazken ona gerçeği nasıl söyleyeceğim?
Kaden'e hamile olduğumu nasıl söyleyeceğim?
MARA
"Mara, iyi misin?"
Döndüğümde Althea’yı görüyorum, gözlerinde tuhaf bir parıltı var. Bugün her zamankinden daha çarpıcı görünüyor.
Kestane rengi saçları kalp şeklindeki yüzünün etrafından dökülüyor, kıvrımlarını mükemmel bir şekilde vurgulayan zarif yeşil bir elbise giyiyor.
Alfa Landon'la ilk bebekleri Willow'u doğurduğundan beri Luna, parıldıyor.
Acaba ben de bu kadar iyi görünecek miyim...
Biraz fazla hızlı, "İyiyim, Althea," diyorum, kafamdaki düşünce fırtınasını durdurmaya çalışıyorum. "Bilirsin, normale dönmeye çalışıyorum."
İkna olmasa da "Tabii," diyor . "Bu kesinlikle iyi bir yol."
Bu etkinlik için hazırlanan, bakımlı ve güzel bir şekilde dekore edilmiş bahçemize bakıyor. Bu özel günü kutlamak için şimdiden yüzlerce kişi toplandı.
Kace ve Helena'nın eşleşme töreni.
Hepimiz gelin ve damadın ortaya çıkmasını bekliyoruz—her an gelebilirler—ve herkes heyecanla mırıldanıyor.
Kutlayacak bir şeyimiz olmayalı uzun zaman oldu.
Varmegadda'yı bir ay önce geldiği yere sürgün ettiğimizden beri İntikam Sürüsü’nde işler biraz gergindi.
Dürüst olmak gerekirse, dünya neredeyse sona eriyordu. Bu yüzden...
Sanırım biraz normalliğe ihtiyacımız vardı.
Son törenin nasıl geçtiğini göz önüne alarak, bu sefer gelenekten vazgeçmeye ve yanan çukurdan uzakta kutlamaya karar verdik.
Ben Claude'la uğraşmak zorundayken, Kace ve Helena'nın bu muhteşem bahçede düğün yapmasını biraz kıskanıyorum.
Ve kadim bir iblisle...
Ama bugün benim günüm değil. Bugün arkadaşlarımızla ilgili.
Herkes burada, sanki:
Brütüs, yakışıklılığıyla Bilgelik Sürüsü’nden gelen kitap kurdu kızları etkilemekle meşgul.
Lexia, Eşitlik Sürüsü ile çevreye göz kulak oluyor. Herhangi bir tehlike söz konusu olmasa bile her zaman temkinli.
Destiny, Uyum Sürüsü’ndeki küçük kız, Kace'nin Alfa Rylan'ın pençesinden kaçmasına yardım etmişti.
Alfa Hart, Sevgi Sürüsü’nün yeni, sulugöz lideri, yavaş yavaş küllerinden kendini yeniden inşa ediyor.
Malik'ten çok daha duygusal olduğu kesin.
Güç Sürüsü'nden Althea'nın eşi Alfa Landon, Özgürlük Sürüsü'nden Alfa Evan ile sohbet ediyor.
Herkes hoşsohbet. Herkes mutlu.
Eşim hariç herkes.
Kısa bir an için göz göze geliyoruz ve bana karanlık gözlerinin ne kadar güzel olduğunu, bakışlarının ne kadar etkileyici olduğunu hatırlatıyor.
Keşke Kaden sonsuza dek bana baksa.
Ama gözlerini kırpıyor, büyüyü bozuyor ve düşünceli bir halde başını çeviriyor.
Sessiz. Belli ki hala bana kızgın. Ve bu konuda başka kimseyle de konuşmuyor.
Althea halimizi fark ediyor.
"Cennette sorun mu var?" diye soruyor.
Geçiştirmeye çalışıyorum. "Kaden'in... Biraz kafası meşgul, hepsi bu."
"Lütfen Mara," diyor. "İkimiz de yalan söylemeyi beceremediğini biliyoruz. Nasıl tanıştığımızı hatırlatırım."
Oh evet.
Coen'in büyüsünün etkisindeki Kaden tarafından, Willow'u daha doğmadan—Althea’nın karnındayken—öldürmeye gönderilmiştim. Güzel zamanlardı!
"Sanki üzerinden bir ömür geçmiş gibi hissediyorum," diyorum, hala kendimi suçlu hissediyorum.
"Bunu çok geride bıraktık," diyor küçük bir gülümsemeyle. "Ve sen de bunu biliyorsun. Seni bir arkadaş olarak görüyorum Mara."
Althea'nın sözleri ve affetme isteği içimi ısıtıyor. Ama gözlerindeki o yoklayan bakışın karnıma doğru inmesi hoşuma gitmiyor.
"Bu yüzden," diye devam ediyor, "Bir arkadaş olarak, bana ne kadar olduğunu söylemelisin."
Lanet olsun! Daha belli bile olmuyor! Değil mi? Althea hamile olduğumu nereden biliyor?
"Merak etme," diyor. "Sırrın benimle güvende Mara. Çoğu insan benim gibi koku alamaz. Yeni bir anne olmanın avantajları."
"Kaden'e henüz söylemedim," diye itiraf ediyorum. "Şu anda bana çok kızgın. Ona söylemeden bir konsey kurduğumdan beri."
Dürüst olmak gerekirse, Kaden kendi sürüsünden kaçtı ve tüm yetkiyi bana bıraktı.
Onun otoritesine meydan okumak istememiştim.
Ama o konseyi yaratıp Lexia ve Brütüs'e daha fazla güç vermeseydim Saflık Sürüsü’nü Alfa Rylan'ın pençelerinden asla kurtaramazdık.
Yine de Kaden ne yaptığımı öğrendiğinde neredeyse bütün sürü evini yıkıyordu, çok öfkeliydi.
Şu ana kadar tek bir konsey toplantısı bile ayarlayamadık.
Kaden, Lexia ve Brütüs'ün kurduğumuz bu yeni hükümetteki rollerini kabul etmeyi reddediyor.
Beni de pek kabul etmiyor.
Peki, bu durumda eşime bebeğimizden nasıl bahsedebilirim?
Althea, "Doğru zaman geldiğinde bileceksin Mara," diyor. "Her şeyi adım adım yap. Kaden'in aklının başına geleceğini biliyorum. Eninde sonunda."
İç çekerek, "Umarım," diyorum.
Ama eşimle gözlerimiz tekrar buluştuğunda, içimden bir ses bunun yakın zamanda olmayacağını söylüyor.
Elleri sinirden titreyen yumruklara dönüşüyor, karanlık gözleri öfkeyle yanıyor. Eğer bakışlar öldürebilseydi, şu anda canlı canlı yanıyor olurdum.
Lanet olsun, Kaden kızgınken çok seksi oluyor.
KADEN
Mara'ya kızmamalıyım. Şu anda onun yanında olmalıyım, bir gülümseme takınmalı ve kardeşimin büyük gününü kutlamalıyım.
Ama bu lanet olası konsey işini aşamıyorum.
Ben, Alfa Kaden’in, sürünün Alfa’sı, bir masaya oturup Lexia ve o asi bok Brütüs ile sürünün tüm kararlarını tartışma fikri...
Tanrıça’nın lanetlediği düğünü daha başlamadan iptal etmek istiyorum. Birkaç haftalığına gitmiş olmam Mara'ya bu hakkı—
Althea, "İşte!" diyor. "Kace geliyor! Tören başlamak üzere!"
Kardeşimi smokiniyle mihraba yürürken gördüğümde düşüncelerim yarıda kesiliyor.
Onu hiç bu kadar mutlu görmemiştim.
Ve lanet olsun, istesem de istemesem de onun adına mutluyum.
Kardeşim eşiyle evlenmek üzere.
KACE
Bugünün nihayet geldiğine inanamıyorum.
Yıllarca, eşimi asla bulamayacağımı düşündüm.
Althea yıllar önce beni reddedip kalbimi kırdığında, yalnızlığın yaşam tarzım olacağından emin oldum.
Bu ana gelene kadar yaşadığım her şeyi düşünüyorum.
Helena ile evlenip tüm sürülerin önünde bağımızı sağlamlaştıracağımız an.
Kaden ve Mara'nın, eşleşme törenimizi burda yapmamız için izin vermeleri beni hala şaşırtıyor.
Özellikle Alfa Rylan'ın etkisi altında yaptığım korkunç şeylerden sonra.
Ama görünüşe göre bu geçmişte kaldı. Helena'nın büyülerdeki ustalığı sayesinde, İntikam Sürüsü’nün kıyametten kurtarılmasına yardımcı olduk ve şimdi...
Sonunda tüm olanları geride bırakıp, hayatımıza birlikte başlayabiliriz.
"Kace!"
Soluma bakıyorum ve tanıdık, ışıl ışıl bir kızın koştuğunu görüyorum.
Bu Destiny. Uyum Sürüsü’ndeki kurtarıcım.
O olmasaydı, o hücrelerden asla çıkamazdım.
O günden beri Helena ve benimle yaşıyor, kızımız gibi oldu. Tabii her şey mükemmel değil.
Bu Uyum Sürüsü rahiplerinin eğitimi kızı biraz... Garip yapmış diyebiliriz. Ama niyetinin iyi olduğunu biliyoruz.
"Heyecanlı mısın Destiny?" Gözlerinin içine bakmak için diz çökerek soruyorum.
Koridorun ortasındayız, bahçeyi ikiye bölen birçok beyaz sandalye iki tarafımızda dizilmiş durumda. Koridor, sonunda çiçeklerle süslenmiş muhteşem bir sunağa ulaşıyor.
Destiny, "Bana söylendiği gibi çiçekleri atmaya hazırım," diyor. "Çok hazırım."
Gülüyorum. "Güzel, Helena ve ben bakacağız."
Tam ayağa kalkarken, Destiny sıkıca elimi tutuyor. "Teşekkür ederim, Kace."
"Ne için?"
Omuz silkiyor ve kaçıyor, kafam daha da karışıyor.
Ama şu an küçük kızın tuhaf hareketlerini düşünecek vakit yok. Şu anda, başlamak üzere olan bir eşleşme törenim var.
Sonunda sunağa vardığımda, midem altüst halde, eşimi ilk kez gelinliğiyle göreceğim için çok heyecanlı ve gerginim.
Töreni, Sevgi Sürüsü’nün yeni lideri Alfa Hart yönetecek.
Ama onun aşırı içten ifadesine dayanarak, rolünü çok ciddiye alabileceğinden endişeleniyorum.
Tören sonsuza dek sürmesin, dostum. İşaretlemem gereken bir eşim var.
Kalabalık sessizliğe bürünüyor. Birkaç kadının nefesi kesilirken, neler olduğunu görmek için arkamı dönüyorum.
Geliyor.
Eşim.
Bana doğru yürürken, ağzım şaşkınlık içinde açılıyor.
Yüzünü dantel bir duvak kaplıyor ama altındaki tatlı kütüphaneci gülümsemesini hala görebiliyorum.
Gelinliği uzun ve beyazdır. Kraliyet gelinliği gibi uzun bir kuyruğu var.
Şu anda zaten tam olarak öyle.
Bir kraliçe.
Normalde küçük ve güzel olan göğüsleri, korsesi tarafından birbirine bastırılmış.
Sanki herkesin önünde fırlamak üzere gibi görünüyorlar. Kurdumun cinsel bir açlıkla hırlamasına neden oluyor.
Az kaldı. Kendime söz veriyorum.
Yakında tamamen senin olacak, Kace. Ve sonra o elbiseyi hemen yırtabiliriz...
Sonunda yanıma geliyor ve ellerini benimkilerin üzerine koyuyor.
Eşleşme bağımız kıvılcımlar saçıyor, elektrik kaçağı gibi kalbimi hızlandırıyor ve beni saçlarımın uçlarına kadar titretiyor.
Bu kadın. Bu güzel kadın. Gerçekten benim olmak üzere.
Alfa Hart, "Ay Tanrıçası'nın gözünde kutsanmış bir eşleşme bugün üzerimizde!" diye başlıyor. Ama onu zar zor duyuyorum.
Tek duyabildiğim KÜT! KÜT! KÜT! Kalbim atıyor, kan akışım kulaklarımı tıkıyor. Ve sonunda duvağı kaldırdığında...
Kalbim tam anlamıyla tekliyor.
Helena hiç bu kadar güzel görünmemişti.
"Evet," diyor.
Cevap verme sırasının bende olduğunu fark ediyorum ve kekeliyorum. "Ben, tabii ki, evet!"
Sırıtıyor. Ben de eriyorum.
Alfa Hart neredeyse boğularak, "Bana verilen yetkiye dayanarak, sizi resmen karı koca ilan ediyorum! Eşini öpebilirsin!" diyor.
Bu sözü ikiletmeyeceğim.
Helena'yı kollarıma alıp, daha önce hiç yaşamadığım bir tutkuyla onu öpüyorum.
Vücudumuzun ısısı kavurucu bir aleve dönüşürken, dillerimiz hafifçe birbirini okşuyor.
Sonunda uzaklaştığımda Helena sırıtıyor, yanakları kıpkırmızı. "Kace," diyor. "Sence..."
Zihnini okuyabiliyorum. "Evet," diyorum, sırıtarak. "Hadi buradan gidelim!"
Arkadaşlarımız tezahürat yapıyor ve bize gül yaprakları fırlatıyorlar.
Ama elini tutup koridordan aşağı doğru yürümeye hazırlanırken, koridorun sonunda karanlık bir figür fark ediyorum.
İnanamayarak kaşlarımı çatıyorum.
"Alfa İp?!"
Disiplin Sürüsü’nden eski hocam.
Onu tabii ki davet etmiştim, ama sürüsünün görevlerine olan katı bağlılığı göz önüne alındığında, gerçekten gelmesini beklemiyordum.
Ama işte burada, yavaşça koridorda yürüyor, her zamanki gibi katı ve sağlam görünüyor, beyaz sakalı hatırladığımdan daha uzun.
"Geldiğine çok sevindim!" diye sesleniyorum. "Tanıştırmama izin ver..."
Ama Alfa İp'in sol elinde ne olduğunu görünce, kelimeler ağzımda yok oluyor.
Bir hançer.
Kaden'in gözleri güneş ışığında parıldayan hançeri yakalarken, bedeninin sertleştiğini görüyorum.
Lexia'nın ona doğru koşturduğunu görüyorum.
Alfa İp hançeri kaldırırken, eşimin gülümsemesinin korkuya döndüğünü görüyorum.
Alfa İp, sanki trans halindeymiş gibi, "Kaos Sürüsü’ne dikkat et," diyor. Ama gözleri, yaşadığı paniği açıkça belli ediyor.
Neler oluyor burada?! Alfa İp ne yapıyor...
Ardından, başka bir kelime etmeden, yaşlı adam bıçağı boynuna getiriyor ve kendi boğazını kesiyor.
