Alfa'nın Evcil Hayvanı Kitap 2
Yazar
B. Shock
Okur
295K
Bölüm
30
Evony'nin hayatı, gerçek soyunu ve sürüsünün karanlık sırlarını öğrendiğinde köklü bir dönüşüm geçirir. Kurt adam siyasetinin tehlikeli dünyasında yol alırken geçmişiyle yüzleşmesi, doğmamış çocuğunu koruması ve sürüsünü ortak bir düşmana karşı birleştirmesi gerekir. Yeni bulduğu babası Alfa Nathaniel'in ve eşi Axton'ın desteğiyle Evony, kendini keşfetmenin, aşkın ve hayatta kalmanın yolculuğuna çıkar. Hakkı olan yeri geri kazanıp sürüsüne barışı getirebilecek mi?
Bölüm 1
Kitap 2: Alfanın Eşi
Kış Ayı Festivalinden İki Gün Sonra
EVONY
Kuş cıvıltıları ve çimenlerdeki ayak sesleriyle uyandım. Hantal hissediyordum, her yerim ağrıyordu. Bu çok garip! Sanki yerde yatmıyordum da, havada süzülüyordum.
Kafam yavaş yavaş yerine gelmeye başladığında hislerime odaklandım. Üzerinde yattığım şey hareket ediyor gibiydi. Gözlerimi açtığımda kendimi ormanın içinde yavaşça ilerlerken buldum.
Biri beni sırtında mı taşıyordu? Göğsüme garip bir ağrı girdiğinde gözlerimi sıktım. İrkilmiştim. Neden her yerim ağrıyordu?
“Axton?”
Beni taşıyan adam durdu ve rahatlamamı bekledi.
“Yanlış tahmin.”
Ses tanıdık geliyordu. Ağrım dindikten sonra onun kim olduğuna baktım.
“Alfa Nathaniel?” dedim irkilerek.
Beni sırtında taşımaya devam etmeden önce bana bir bakış attı.
Ne haltlar dönüyordu?
Etrafımdaki ağaçlardan başka bir şey göremiyordum ve buradaki hiçbir şey tanıdık gelmiyordu. Burası Kış Ayı bölgesi değildi.
“Neredeyiz?”
Alfa Nathaniel iç çekerek gökyüzüne baktı. “Şu anda Taş Sürüsü bölgesinin içindeyiz.” Daha sonra buraya neden ve nasıl geldiğimize dair başka bir açıklama yapmadan yürümeye devam etti.
“Ne?” Kafamda bir sürü soru dönüp duruyordu. En son hatırladığım şeyi düşünmeye çalıştım, parti, arkadaşlarım ve dans. Anılara odaklanmaya çalıştıkça başım daha çok ağrımaya başlamıştı.
Buraya nasıl geldim, ne zamandır uyuyordum ve Alfa Nathaniel neden beni sırtında taşıyordu? Tüm bunları düşünürken endişelenmeye başladım. Beni kaçırmış mıydı?
“Kendini zorlama. Eğer hatırlamıyorsan beklemen gerek. Ne olduğunu hatırlamak için kendini zorlarsan sadece canın yanar. Dönüşüm ilk başta zor olabilir.”
Sözleri beni sersemletmişti.
“Dönüşüm mü? Dün gece ne oldu? Kastettiğin şey, ben…”
“Evet,” diye sözümü kesti. “Festival gecesi yer değiştirdin ve ormana kaçtın.”
“Seni kolayca takip edebilen tek kişi bendim, bu yüzden sen yeterince yorulup bayılana kadar iki gün boyunca kurdunu kovaladım. O zamandan beri seni Kış Ayı bölgesine geri götürüyorum.”
Şoke olmuştum. Ciddi miydi? Yer mi değiştirdim? Ama neden? Nasıl? Daha kurdumla bile tanışmamıştım ve o bana şekil değiştirip kaçtığımı mı söylüyordu?
Yine de hikâye biraz mantıklıydı, evden nasıl bu kadar uzaklaştığımı açıklıyordu. Ama yine de neden beni iki gün boyunca takip edip sonra da geri getirdiğini anlamıyordum.
Benden nefret ettiğini sanmıştım.
“Yorulduysan yürüyebilirim...”
“Hayır, vücudun çok fazla zorlandı. Şimdi ayakta durmaya çalışırsan sadece yere yığılırsın ve beni yavaşlatmana ihtiyacım yok.”
Alfanın kafasının arkasına dik dik baktım. Hepsi bu kadar inatçı mıydı?
Daha kötüsü de olabilirdi ama ne beni buraya kadar takip etmesine ne de geri taşımasına gerek vardı. Belki de o kadar da kötü biri değildir diye düşündüm.
Onu rahatsız etmek istemiyordum ama aklımda bir sürü soru vardı. Benden nefret ettiğini sanıyordum. Şimdiye kadar bu yüzden ondan vebadan kaçar gibi kaçıyordum ama belki de yanılmışımdır.
“Belki de biraz mola vermeliyiz?” dediğimde duraksadı. Oturacak bir yer bulmak için etrafa bakınmadan önce başını salladı ve oturabileceğimiz bir kaya parçası buldu.
Kayaya doğru ilerleyip beni kayanın üzerine oturttuktan sonra kendisi çimenlere oturdu. İşte, Alfa Nathaniel yine beni bir başka hareketiyle şaşırtmıştı. Çoğu zaman yüksek mevkideki biri tebaasından ya da kendisinden altta olanlardan önce otururdu. Ama Alfa Nathaniel, beni bilerek kendisinden yükseğe oturtmuş, kendi de çimlere oturmayı seçmişti.
Merakla onu izliyordum, bir şeyler farklı görünüyordu. Gözleri eskisi kadar donuk değildi ve o kadar da üzgün görünmüyordu. Ne değişmişti?
Onu kızdıracağımı bilmeme rağmen aklıma gelen ilk soruyu sordum.
“Benden nefret ettiğini sanıyordum?” Tamam, bu sorudan çok kesin yargı gibiydi ama bu da bir başlangıçtı. Sinirlerim yüzünden diken üzerindeydim, bir şey yapmaya kalkarsa kaçmaya hazırdım.
Karşımdaki adam bana bakmadan önce donup kalmış gibiydi. “Neden böyle düşündün?” Gerçekten kafası karışmış görünüyordu.
Ciddi miydi? Benden nefret etmiyor muydu? “Ne zaman etrafımda olsan biraz... Garip davranıyordun... Ve ormanda, sen... Şey, benden pek hoşlanmıyor gibiydin. Beni öldüreceğini sandım...”
Bakışlarını kaçırmadan önce yüz ifadesinin şaşkınlıktan hayal kırıklığına dönüşmesini izledim.
“Niyetim asla bu değildi. Sana zarar vermeyi planlamadım. Tuhaf davranışım için özür dilerim, aslında... Hâlâ bir şeyleri anlamaya çalışıyordum...”
“Ne demek istiyorsun?” Alfa sessiz kalırken sorum karşısında sırt kaslarının gerilmesini izledim.
Aniden ayağa kalktı ve gözlerini bana çevirmeden önce etrafına bakındı. “Gitmeliyiz.” Sorudan kaçıyordu!
Beni tutmak için uzandığında hırıltıyla elini geri ittim. Alfa olsun ya da olmasın, istediği gibi davranmasına izin vermeyecektim.
Bende de alfa kanı vardı, bu yüzden geri çekilmeye ve kukla muamelesi görmeye hazır değildim.
Axton burada olmadığına göre, kendimi korumam ve savunmam gerekiyordu. Niyetinin iyi olup olmadığını ya da beni gerçekten kaçırıp kaçırmadığını hâlâ bilmiyordum!
“Hayır! Bana her şeyi açıklayana kadar seninle hiçbir yere gitmiyorum!”
Bana baktı, biraz şaşırmıştı, sonra gözlerini kaçırdı ve ağzının içinden bir şeyler mırıldandı.
“Tıpkı onun gibisin... Çok inatçısın...”
Onun gibi mi? Kimden bahsediyordu? Ben daha tepki veremeden beni kendine çekti ve sırtına bindirdi. Düşüp kafamı yarmak istemiyorsam ona tutunmaktan başka çarem yoktu.
“Sana sonra anlatırım,” dedi.
“Beni yere bırak. Beni öylece geçiştiremezsin. Kade’in kızı olsam da olmasam da, bende de alfa kanı var!”
Boğazından bir hırıltı kaçmadan önce bir an tökezledi.
“Gerçekten o kadar kör müsün? Kade’de alfa kanı yok, o sahte bir alfa. Kış Ayı’nın kontrolünü ele geçirebildi çünkü gerçek alfa ve lunaya ihanet etti. Sonra da sürünün yarısını kovaladı.”
“Ama bende alfa kanı var?” diye sordum.
İç çekerek yürümeye devam etti. “Evet, var.”
“Bu annemin alfa kanı taşıdığı anlamına mı geliyor?”
Bir an sessiz kaldı, bir sonraki söyleyeceği şeyi düşünüyordu.
“Annen, Kade yönetimi devralmadan önce Kış Ayı Sürüsü’nün bir parçasıydı. Eğer alfa kanı taşıyor olsaydı sürü içinde sorunlar yaşanabilirdi. Bir sürüde birden fazla ailenin bu gene sahip olması pek mümkün değildir.”
“Eğer öyle bir durum olsaydı mevcut liderler barışı korumak için muhtemelen anneni sürgün ederlerdi.”
“Ailemde bu genin olmadığını ama bir şekilde bende olduğunu mu söylüyorsun? Bu hiç mantıklı değil!”
Bu nasıl mümkün olabilir?
Alfa kanı her zaman soy yoluyla geçerdi, bu da bu kana sahip olabilmemin tek yolunun ebeveynlerimden birinde alfa kanı olması gerektiği anlamına geliyordu.
Alfa Nathaniel hırlayarak bana bakmadan önce beni yere bıraktı.
“Yanlış mantık yürütüyorsun Alfa. Bende bu gen var ama hem annemde hem de babamda yok mu diyorsun? Bu imkânsız!” dedim öfkeyle.
“Bu imkânsız değil çünkü Kade senin baban değil!” diye hırladı. Gözlerindeki hayal kırıklığını görebiliyordum.
Şaşkınlıkla ona baktım. Kade benim babam değil miydi? Ama o zaman... Babam kim? Ben nasıl doğdum? Ailem kimdi ki? Söylediklerini aklım almıyordu. Tüm bunları nereden biliyordu?
“Annen Kade’in eşi değildi... O benim eşimdi.”
