Alpha'nın Tatlı Meydan Okuması
Yazar
Jackie S
Okur
774K
Bölüm
34
O, sessiz bir fırtına gibi antrenman yapıyor; başkalarının seçtiği kaderin önünde eğilmeyi reddeden bir omega. Eski yaralar onun değersiz olduğunu fısıldasa bile, gücü teninin altında titreşiyor. Sonra o geri döner—kendinden emin, büyüleyici, görmezden gelinmesi imkansız—ve her gömülü duygu canlanıverir. Kendine ondan nefret ettiğini söyler, bir zamanlar onu nasıl paramparça ettiğini hatırlar, ama aralarındaki ateş tehlikeli bir şekilde parıldar. On sekizinci yaş günü yaklaşırken ve eş bulma baskısı artarken, onu çözülmeye sürükleyen bu çekime güvenip güvenemeyeceğini merak eder. Bu arzu bir tuzak mı… yoksa vahşi ve dizginlenemez bir şeyin başlangıcı mı?
Bölüm 1
“Burada yalnız ne yapıyorsun?” Drake öfkeli bir sesle Lotta'ya sordu.
Sesi Lotta'nın içini dondurdu ve bacakları titremeye başladı. Drake bir alfaydı, onun gelecekteki alfası. Sözleri Lotta'nın uymak zorunda olduğu bir emir gibi geldi.
Ama daha önce hiç böyle bir şey hissetmemişti, özellikle de adını söylediğinde.
Lotta hayatında hiç olmadığı kadar güçsüz hissetti. Daha önce başına böyle bir şey gelmemişti. Bu onu tuhaf hissettirdi.
Evet, yakışıklıydı. Sürüdeki kızların çoğu ondan hoşlanırdı ama o hoşlanmazdı. Uzun boyluydu ve iri kaslara sahipti. Teni güneşten bronzlaşmıştı, bu da siyah gözlerini daha da karanlık gösteriyordu, tıpkı dağınık saçları gibi.
Gece sıcaktı ve Lotta'nın kısa elbisesi vücudunun olması gerekenden fazlasını ortaya çıkarıyordu. Bu Drake'in onun güzel vücuduna bakmasına neden oldu. Ama Lotta bunu fark etmedi.
Elindekini giyiyordu ve kıyafetleri hakkında Drake'in ne düşünebileceği aklına bile gelmiyordu. Gömleğinin açık olduğunu fark etti. Bu çok sıcak olduğu ya da içki içtiği anlamına gelebilirdi.
Bu onu aynı anda hem korkuttu hem de meraklandırdı.
“Gelecekteki alfana hayır mı diyorsun?” diye sordu. Sesi onunla alay ediyormuş gibi geliyordu.
“Buraya gel.” Sesi daha alçaktı ama Lotta ona karşı takındığı tavırdan dolayı öfkeliydi.
Henüz onun alfası değildi ve en az birkaç yıl daha olmayacaktı, belki daha uzun. Ama kaçmamasının nedeni bu değildi. Lotta bir omegaydı ve garip hissediyordu.
Gözleri üzerinde kaldı, sanki avladığı bir hayvandı ve ona doğru yürürken titredi.
“Tüm saygımla Drake, sen benim alfam değilsin, en azından henüz değilsin.” Lotta sesini sakin tutmaya çalıştı, bundan sonra muhtemelen cezalandırılacağını bilse de.
İnatçıydı ve iyi bir sebep olmadan biriyle bu şekilde konuşmasını kabul etmeyecekti. Sonuçta babası bir savaşçıydı.
“Özür dilerim.” Derin bir nefes aldı. “Genellikle burada kimse olmaz,” diye açıklamaya çalıştı.
“Hm, yasak olduğunu bildiğin halde buraya geldiğin bir yıl boyunca mı?” diye sordu. Sesi ciddiydi.
“Beni mi izliyorsun?” Lotta söylediklerine şaşırmış ve öfkelenmişti.
Elini tutup kendine çekti. Lotta iri kaslı vücudunu kendi vücuduna karşı hissedebiliyordu. Eli belindeydi ve bu vücudunda küçük kıvılcımlar dolaşıyormuş gibi hissettirdi.
Hayatında hiç böyle bir şey hissetmemişti ve bunu durduramıyordu. Lotta bir büyünün onu ona çektiğini hissetti.
Yüzünde muzır bir gülümseme vardı ve Lotta altın renkli gözlerinde kurdunu görebiliyordu. Bu manzara onu hem korkuttu hem de heyecanlandırdı.
Onu nazikçe okşamaya başladı ve Lotta kıpırdayamadı. Korktuğu için değil, hoşuna gittiği için. Vücudu onun dokunuşunu istiyordu.
“Ben senin alfanım ve sana bunu yapabilecek tek kişiyim, beni anlıyor musun Lotta?” kulağına boğuk bir fısıltıyla söyledi. Dudakları yavaşça boynunu öptü.
Lotta yumuşak bir ses çıkardı. Vücudu onun dokunuşundan titredi. Erkeklerle hiç deneyimi yoktu ama kim olursa olsun bunun yanlış olduğunu biliyordu.
Ama Lotta onu itmek için çok zayıf hissediyordu, bu da onu daha da öfkelendirdi.
Kendini ona bastırdı ve Lotta onun sert sikini hissedebiliyordu. Tanrım, çok büyüktü, bu onu korkuttu. Ama o anda Lotta rüya görüyormuş gibi hissetti.
Göğüsleri onlara dokunduğunda sertleşti ve aklı hayır dese de içinde ona karşı güçlü bir arzu büyüdü. Hisler çılgıncaydı, aynı anda mutluluk ve acı gibiydi.
Gömleğini yana çekip boynunu ortaya çıkardı ve Lotta keskin dişlerinin tenine değdiğini hissedebiliyordu. Kalbi hızla atıyordu ve eğer onu damgalarsa nefes alamayacakmış gibi hissetti. Bu çılgınlıktı.
Onun nesi var? Bana neden bunu yapıyor? Ben onun eşi miyim?
Bilmiyordu.
Benden başka bir şey mi istiyor? Lotta'nın aklında tek şey onun harika kokusu vardı.
Hayatının son günüymüş gibi titredi. Aniden gözlerini kapattığında, acıyı beklerken, durdu.
Gözleri artık altın renginde değil siyahtı ve onu itmeden önce Lotta'ya ciddi ciddi baktı. Nefes alışı ağırdı ve yüzünden ter akıyordu.
“Kendine hakim ol ve buradan git! Burada olduğum sürece bu bahçeye gelmene izin vermiyorum!” öfkeli bir sesle söyledi ve gitmeye başladı.
“Dur orada bayım, çünkü seninle işim bitmedi! Bana böyle hissettiren kim olduğunu sanıyorsun? Buraya gelip bana herkesin yaptığı gibi hiçmişim gibi davranabileceğini mi sanıyorsun? Sen de aynısını yapabileceğini mi düşünüyorsun?” Öfkeyle ona baktı.
“Beni dinle ve çok dikkatli dinle. Bu bahçe dedem tarafından hiç tanımadığım büyükannem için yapıldı, bu yüzden benim için özel. Bil diye söylüyorum, buraya sık sık gelirim ve baban buna izin veriyor, bu yüzden buraya gelemeyeceğimi söylemeye hakkın yok, duydun mu?
“O yüzden bir daha bana dokunma, yoksa bana yaptığın her şeyin, özellikle bu gece benden bir şey çaldığın için, gururumu çaldığın için bedelini ödetirim! Şimdi git ve umarım seni bir daha görmem!” Lotta hepsini bir solukta söyledi ama Drake gitmeye hazır değildi. Henüz değil.
Bir saniye içinde yanındaydı.
“Şimdi sen beni dinle, değerlim. Babam dahil kimse bana ne yapacağımı ya da nereye gidebileceğimi söyleyemez. Dönene kadar bu bahçeye asla gelmemeni istiyorum, anladın mı Lotta?” Gözleri yeniden parlıyordu.
“Hayır, anlamıyorum, çünkü önce ben buradaydım! Burası benim gizli yerim. Benim için özel ve istediğim zaman geleceğim, bu yüzden bu konuda yapabileceğin hiçbir şey yok!” Lotta öfkeyle bağırdı.
Nefes alışı ağırlaştı ve dudaklarına sert bir öpücük kondurdu, bu onları hemen şişirdi. Bilerek sertti, sadece istediğini yapabileceğini göstermek için.
“Sen tam bir pisliksin Drake!” diye ağladı, sonra gözyaşları içinde bahçeden koştu, her adımda gururunu kaybederek.
Orada durdu ama gülümseme çoktan yüzünden silinmişti.
Az önce ne oldu? Lotta dünyanın en kötü insanı gibi hissetti.
Kendini kirli ve kafası karışık hissetti ama en çok kalbi kırılmış hissetti. Acıyordu, gerçekten acıyordu çünkü o geceden sonra kırılmış hissediyordu.
Bir daha onunla konuşmadı, ona emir vermek ya da yaklaşmak için bile. Sanki Lotta'dan uzak duruyordu ve dürüst olmak gerekirse, bundan memnundu.
Bazen Lotta onun kendisine baktığını görürdü, tıpkı bahçedeki o gece gibi ama düşünceleri hemen uzaklaştırır ya da unutmak için çok çalışırdı.
Ama gerçek şu ki, unutamıyordu.
Birkaç gün sonra gelecekteki alfa olmak için eğitime gitti. Bu sürü diğerlerinin en büyüğü ve en güçlüsüydü ve iyi bir lidere ihtiyacı vardı. Ama luna farklı bir sorundu.
Tanrıya şükür onlardan biri değilim, diye düşündü.
Gittiğinde rahatladı ama içinde bir şey boş hissetti, sanki bir parçası onunla gitmişti. Garip hissettirdi.
