Bizim Anatomimiz
Yazar
B. E. Harmel
Okur
1.0M
Bölüm
38
Anna, bir kafede dikkatini çeken yabancının hastanedeki yeni patronu olarak karşısına çıkacağını hiç beklemiyordu. Adam keskin zekalı, çekici ve tamamen yasak biriydi; ancak ona karşı koymak imkânsız geliyordu. Her bakış onu daha derine çekiyor, her dokunuş doğru ile pervasızlık arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyordu. Geçmişten gelen sırların baskısı ve kariyerinin tehlikede olmasıyla Anna, riskin çok büyük olduğunu biliyordu. Yine de Adam'ın çekimi, görmezden gelinemeyecek kadar güçlüydü. Aralarındaki bağ tehlikeli, bağımlılık yapıcı ve karşı konulamayacak kadar kışkırtıcıydı. Kalp kırıklıkları ve büyük risklerle dolu bu dünyada, yapacakları bir seçim onları ya mahvedecek ya da sonunda özgür bırakacaktı.
Bölüm 1
ANNA
Asansör kapıları hafif bir tıklamayla kapanıyor ve bu, beynim nedenini anlamadan midemde bir boşluk hissi yaratan türden bir ses.
Aşağı doğru hareket etmeye başladığımızda kapının üzerindeki parlayan rakamları izliyorum. Yansımam, parlak metalden bana bakıyor; solgun, çok hareketsiz, sanki kötü bir şey olmasını bekliyormuşum gibi.
Mesleki muayene.
Bu kelimeler göğsümde ağır bir yük gibi duruyor.
Omuzlarımı geri çekip bu hissi üzerimden atmaya çalışıyorum ama asansör birden daralmış gibi geliyor. Ayaklarımın altındaki titreşim bacaklarımdan yukarı çıkıp kemiklerime yerleşiyor. Parmaklarımı açıp kapatıyorum, bir kez, iki kez.
Nefes al, Anna.
Sadece rutin bir şey. Zorunlu. Hastane kuralları.
Hep böyle derler.
Ama kalbim yine de hızlanıyor.
Üstteki ışıklar titriyor, sadece bir anlığına, ve boğazım düğümleniyor. Yukarı bakıyorum, hareketi bir uyarıymış gibi takip ediyorum.
Çok parlak.
Çok beyaz.
Çok steril.
Burnumdan yavaşça nefes çekiyorum, sayarak. Bir. İki. Üç. Sakinleşme egzersizi artık otomatik, düşünceden çok kas hafızası.
Buradasın. Güvendesin. Burası şimdi.
Asansör, avuçlarımın terli olduğunu ya da dişlerimi sıkmaktan çenemin ağrıdığını umursamadan inmeye devam ediyor.
Bunu daha önce yaşamıştım.
Sorun da bu zaten.
Kapılar ana katta açıldığında hızla dışarı adım atıyorum, sanki duvarlar üzerime kapanmadan kaçmam gerekiyormuş gibi. Hastane önümde uzanıyor; parlak zeminler, alçak sesler, hiç geçmeyen o sürekli aciliyet uğultusu.
Genellikle burada kendimi sağlam hissederim. Becerikli. Kendim gibi.
Bugün, tenim çok ince geliyor.
Saatimi kontrol ediyorum.
Hâlâ vaktim var.
Normal bir şey yapacak kadar vaktim.
Düşünmeden dönüp hastanenin karşısındaki kafeye yöneliyorum. Ayaklarım yolu biliyor. Önce kahve. Kahve her zaman işe yarar. Ya da en azından ellerime yapacak bir şey verir.
Kafeye girdiğim anda taze kahve kokusu beni karşılıyor. Sıcak hava etrafımı sarıyor ve bir an için nefes alabiliyorum.
Mesaim başlamadan önce rahatlamak için son şansım ve buna ihtiyacım var. Yıllık muayenem birkaç saat sonra ve önemsiz bir şey olması gerekmesine rağmen, gerginliğimi üzerimden atamıyorum.
Yavaşça nefes veriyorum. Sadece kahve, birkaç dakika sessizlik, sonra tekrar kaosa dönüş.
Kafe alçak seslerle, espresso makinesinin tıslama sesiyle, fincanların çınlamasıyla canlı. Her şey normal. Tanıdık.
Sonra hissediyorum.
Birisi beni izliyor.
Tenim karıncalanıyor, sanki bir uyarı gibi.
Hemen bakmıyorum, bunu öğrenmiştim. Ama bu his geçmiyor. Keskin ve elektrikli, ta ki sonunda soluma doğru bakana kadar. Başımı çevirdiğimde nefesim kesiliyor.
Pencerenin yanında oturuyor, bir eli kahvesinde, diğeri çenesinde. Koyu saçlar. Bakışını kaçırmayan mavi gözler.
Beni izliyor, bunu gizlemeye bile çalışmadan. Bunu yapış biçiminde bir şey var; kendinden emin, sanki geri bakacağımı önceden biliyormuş gibi.
Gözlerimi çevirmem gerek. Çevirmiyorum.
Dudakları kıpırdıyor, neredeyse bir gülümseme, ve kalbim bir an duruyor.
Gözlerinin içine bir saniyeliğine bakıyorum.
Sonra başımı çeviriyorum.
Yabancılarla flört etmem.
Belaya davetiye çıkarmam.
Mesaiden önce hiç. Hiçbir zaman.
Sırada ileri doğru ilerliyorum, kendimi nefes almaya zorluyorum ama hâlâ bakışlarını üzerimde hissedebiliyorum.
“Sıradaki.”
Öne adım atıyorum. “Orta boy sade kahve.”
Barista başını sallıyor, ekrana dokunuyor.
Arkamda hareket ettiğini duyuyorum. Yanıma geliyor, kokusunu alacak kadar yakına; temiz, sıcak, biraz da tehlikeli bir koku.
“Menüye ihtiyacı olmayan biri gibi sipariş veriyorsun,” diyor.
Gözlerimi ileriye dikili tutuyorum. “Numara yaparak vakit kaybetmem.”
Alçak ve rahat bir şekilde gülüyor. “Haklısın. Buraya sık gelir misin?”
“Ne istediğimi bilecek kadar sık gelirim,” diyorum, sesimi sabit tutarak.
Rahatsız olduysa da belli etmiyor.
“Ben Adam McCarter,” diyor, sanki bana önemli bir şey veriyormuş gibi.
Ona bakıyorum, hızlı ve dikkatli bir bakış, sonunda kendimden bir parça veriyorum.
“Anna.”
Kaşları kalkıyor, sanki ona bu kadarı yetiyormuş gibi.
“Anna, havadan sudan konuşmaktan hoşlanan birine benzemiyorsun,” diyor.
“Hoşlanmıyorum,” diye itiraf ediyorum, gizlemeye bile çalışmadan.
Duraksıyor ama bu garip bir sessizlik değil. Söylediklerimi gerçekten düşünüyor gibi.
“Bunu sevdim,” diyor, gülümsemesi yumuşayarak. “Çoğu insan numara yapar.”
“Çoğu insanın numara yapmaya vakti vardır,” diyorum ve bunu gerçekten kastediyorum.
Gülümsemesi yüzünde kalıyor, şimdi daha yavaş; meraklı, ukala değil.
O sırada espresso makinesi korkunç bir çığlık atıyor. Buhar kontrolsüzce ve öfkeyle fışkırıyor. Bir barista çığlık atarak yere düşüyor, kolunu tutuyor. Kırmızılık teninde çoktan yayılıyor.
İçimde bir şey yerine oturuyor.
“Çekilin,” diyorum, sesim beklediğimden daha keskin çıkıyor.
Yanımdaki adamı iterek geçiyorum, ne kadar sağlam olduğunu fark bile etmeden baristanın önünde dizlerimin üzerine çöküyorum.
“Soğuk suya ihtiyacım var. Hemen,” diyorum, ellerim çoktan hareket ediyor. “Cilde dokunmayın. Hiçbir şeyi soyup çıkarmayın.”
Birisi tereddüt ediyor.
Başımı kaldırıyorum. “Hemen.”
Bu onları harekete geçiriyor.
Dünya küçülüyor, sadece yanmış deri ve titrek nefesler kalıyor.
Ve sonra—
Zemin ayaklarımın altında kayıyor.
Görüşüm kenarlardan bulanıklaşıyor. Üstteki ışıklar çok parlak, çok beyaz. Espresso makinesinin sesi başka bir şeye dönüşüyor; metal ezilmesi, cam kırılması, kendi boğazıma takılmış bir çığlık—
Hayır.
Kendimi nefes almaya zorluyorum. Dizlerimin altında soğuk fayans. Parmaklarımın altında bir nabız. Burada kal. Şimdide kal.
Eller sabit. Ses sakin.
“İyisin,” diyorum baristaya, midem alt üst olmasına rağmen. “İyi olacaksın.”
Güçlü kollar yanımda beliriyor, bana peçete, buz, su uzatıyor; ne lazımsa.
Sonunda başımı kaldırdığımda, yanımda çömelmiş duruyor. Mavi gözleri şimdi daha koyu, içlerinde yeni bir şey var.
Saygı.
Endişe.
Birden kafe çok küçük gelmeye başlıyor.
Sirenler yaklaşarak çalıyor.
Paramedikler içeri koşup devralıyor, baristayı dikkatle kaldırıyorlar. Ayağa kalktığımda bacaklarım titriyor, ellerimi kot pantolonuma siliyorum.
“İyi misin?” diye soruyor, sesi alçak.
Başımı sallıyorum. “Evet.”
Yalan. Ama her zaman kullandığım yalan.
Aramızda bir duraksama oluyor; ağır, elektrikli.
“Bunun en uygun an olmadığını biliyorum,” diyor ve ilk kez sesi tereddütlü. “Ama sormadan gidersem pişman olurum. İsmini zaten verdin. Numaranı da verme ihtimalin var mı?”
Gözlerinin içine bakıyorum. “Genelde yabancılara numaramı vermem.”
Dudakları hafifçe kıvrılıyor. “Ben de genelde istemem.”
Tereddüt ediyorum.
Belki bana bakış biçimi yüzünden. Belki mesaiden önce dikkatimi dağıtacak bir şeye ihtiyacım olmasından. Belki de sadece ondan; üzerinde uyarı etiketi olması gereken bir bedene sarılmış o rahat özgüvenden.
Aklımın sesine rağmen telefonumu çıkarıp ekranı açıyorum.
Gülümsemesi yavaşça büyüyor, tatmin olmuş bir ifadeyle.
Numarasını yazıyor, sonra telefonumu geri veriyor. “Uslu duracağım,” diye söz veriyor.
Burnumdan gülüyorum. “Şüpheli.”
“Muhtemelen,” diyor, sırıtarak.
Tuttuğumu bile bilmediğim bir nefesi bırakıyorum. Kahvemi alıp çıkarken kalbim hâlâ gümbür gümbür atıyor, aklım az önce ne oldu böyle diye dönüp duruyor.
Gerçeğe dönme zamanı.
Hastaneye vardığımda Samantha asistan dinlenme odasında kolları kavuşturmuş, o bilindik bakışıyla beni bekliyor.
“Neden ruhun bedeninden çıkmış gibi görünüyorsun?” diye soruyor, anında şüphelenerek.
Karşısındaki koltuğa çöküyorum ve başımı sallıyorum. “Kahvecide tanıştığım bir adama numaramı verdim.”
Gözleri fal taşı gibi açılıyor. “Sen mi? Numaranı mı verdin? Bir yabancıya mı? Neden?”
Omuz silkiyorum, kalbim hâlâ hızlı atmasına rağmen. “Bilmiyorum. Farklı hissettiriyor.”
Samantha öne eğiliyor, gözleri parlıyor. “Nasıl farklı?”
Dudaklarımı birbirine bastırıp düşünüyorum. “Şey... bilmiyorum. Sanki evet diyeceğimi önceden biliyormuş gibi.”
Kaşları havaya fırlıyor ve sırıtıyor. “Ooo, bu çok iyi olacak.”
İç çekiyorum. “Hayır. Bir şey değil. Sadece zararsız bir numara değişimi.”
Samantha mırıldanıyor, belli ki inanmıyor. “Tabii. Ben de Rahibe Teresa'yım.”
Gözlerimi deviriyorum ama daha bir şey diyemeden çağrı cihazım ötüyor. Odaklanma zamanı.
Ama mesaime başlamak için ayağa kalktığım sırada telefonum cebimde titriyor.
Yeni bir mesaj.
Adam
Tanıştığımıza memnun oldum, Anna. Yakında konuşalım. Umarım günün güzel geçiyordur.
Dudağımı ısırıyorum. Evet. Bu kesinlikle “bir şey değil” falan değil.
Mesaime odaklanmam gerekiyor.
Mesaime odaklanmam gerekiyor aslında.
Gerekiyor.
Ama telefonum tekrar titriyor ve kendimi tutamıyorum, bakıyorum.
Adam
Yani…kahve yeterli olmamış belli ki.
Kalbim garip bir şekilde hopluyor. Mesaja bakıyorum, dudağımı ısırıyorum, sonra yazıyorum.
Anna
Cesur bir varsayım.
Küçük yazıyor noktaları beliriyor, kayboluyor, sonra tekrar geliyor.
Adam
O zaman başka türlü söyleyeyim. Seni tekrar görmek isterim—bu sefer düzgünce.
Bir an nefes almayı unutuyorum.
Bu noktada konuyu kapatmam gerek muhtemelen.
Ama kapatmıyorum.
Anna
Genelde yabancılarla buluşmayı kabul etmem.
Adam
İyi. Ben de genelde teklif etmem.
Yanaklarım yanıyor. Tereddüt ediyorum, sonra yazıyorum:
Anna
Bir içki. Mesaim bittikten sonra.
Ne zaman bir nefes alacak kadar boş anım olsa, aklım kahveciye kayıyor. Ona. İsmimi söyleyiş biçimine, sanki tadına bakmak istediği bir şeymiş gibi. Gözlerinin üzerimde duruş biçimine, sanki beni ezberliyormuş gibi.
Bu çok saçma. Onu zar zor tanıyorum.
Ama bakışlarının sıcaklığını hâlâ hissedebiliyorum, tenime işlemiş gibi.
“Dünyadan Anna'ya,” diye sesleniyor Samantha, el yıkama alanına girerken koluma dokunarak.
Gözlerimi kırparak kendime geliyorum. “Ne?”
Sırıtıyor, gözleri cebime kayıyor. “Telefonun yine titredi.”
Tereddüt ediyorum ama o çoktan merakla öne eğilmiş durumda, gözleri kocaman. “Aman tanrım, o mu? Kahveci çocuğu mu?”
“Ona öyle demeyi bırak,” diye mırıldanıyorum ama gizlice telefonuma bakarken midem küçük bir takla atıyor.
Adam
Kabul ediyorum.
Birden telefonum çok ağır gelmeye başlıyor.
Bu resmen tehlikeli.
Samantha kapmadan ekranı kilitliyorum.
Samantha daha da geniş sırıtıyor. “Şimdiden mesajlaşıyor musunuz? Anna, bu adam seni avucuna almış.”
Gözlerimi deviriyorum, eldivenlerimi çıkarırken. “Tek bir mesaj.”
“Tek bir mesaj,” diye tekrarlıyor, kendinden emin bir tavırla. “İşin bitmiş senin.”
Telefonumu cebimin derinliklerine itip ellerimi tekrar yıkıyorum. “Odaklanabilir miyiz? Yapmam gereken bir işim var aslında.”
Samantha göz kırpıyor. “Ne dersen, Dr. Wilson.”
Cevap veremeden hastanenin anons sistemi çatırdayarak açılıyor.
“Tüm stajyer ve asistanlar, lütfen bir duyuru için ana salona gelsinler.”
Samantha'ya bakıyorum. “Bu garip.”
Omuz silkiyor. “Görürüz artık.”
Ana salona vardığımızda ortalık çoktan dolmuş durumda; stajyerler, asistanlar, hemşireler, uzmanlar, hepsi duvarlara yaslanmış. Alçak bir merak uğultusu var, herkes fısıldaşıp tahmin yürütüyor.
Bu hiç olmaz.
Sonra kalabalık açılıyor ve Ursula Jones önündeki küçük kürsüye çıkıyor.
Sesini yükseltmesine bile gerek yok. Öylesine etkileyici ki. Uzun boylu, gümüş rengi saçları kusursuz bir topuzda, gözleri odayı tararken cam kesecek kadar keskin.
Gürültü anında kesiliyor.
Bir anlığına bakışları bana takılıyor. Orada sıcak bir şey var, sadece bir an için, sonra kayboluyor.
“Neden sizi buraya topladığımı merak ettiğinizi biliyorum,” diyor, sesi sakin ve kararlı. “Bugün cerrahi ekibimize yeni bir isim katıyoruz.”
Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine aktarıyorum, yarı ilgili. Muhtemelen yeni bir uzman doktor.
“Avrupa'nın en prestijli hastanelerinde eğitim almış biri,” diye devam ediyor Ursula. “Mükemmellik, disiplin ve dürüstlükle liderlik edeceğine güvendiğim bir cerrah. Yeğenim olduğu için değil, el attığı her işte mükemmel olduğu için.”
Göğsüm sıkışıyor. Heyecan değil, başka bir şey. Keskin ve huzursuz bir his.
Yeğeni.
“Yeni genel cerrahımızı hepinizin karşılamasını istiyorum…“
Duraksıyor, herkesin nefesini tutmasına yetecek kadar.
“…Dr. Adam McCarter.”
