Anlaşma Kitap 5
Yazar
S. S. Sahoo
Okur
19.6K
Bölüm
30
Angela'nın, Xavier CEO'luk koltuğunu kaybettikten sonra dibe vurduğu bir dönemde hamile olduğunu öğrenmesiyle Angela ile Xavier'in hayatları alt üst olur. Angela hamileliğiyle baş ederken Xavier de kendi iç şeytanlarıyla savaşır ve ilişkileri sınırlarına kadar sınanır. Arkadaşlarının desteği, terapi ve yeni bir viski damıtma girişimiyle hayatlarını yeniden kurmaya ve ikizlerinin dünyaya gelişine hazırlanmaya çalışırlar. Kurtuluşu ve mutluluğu bulabilecekler mi, yoksa geçmiş hataları geleceklerinin peşini bırakmayacak mı?
Aramızdaki Sürtüşme
ANGELA
"Benim için kıpırdama, tamam mı? Sadece hafif bir batma hissedeceksin."
Sıkı tutunup gözlerimi sıkarken başımı salladım. İzleyemezdim. İğne bana saplandı ve o korkunç kan hissi koluma ve kafatasımın tabanına doğru süzüldü.
"Tamam, bitti."
Rahat bir şekilde iç çektim.
İğnelerden nefret ederdim.
Gözlerimi açtım ve Dr. Carmichael'ın şaşırtıcı yeşil gözlerine baktım. Koluma pamuk topu bantlarken cesaret verici bir şekilde bana gülümsedi. Şimdi ona baktığımda, Em'i bekleme odasında bırakmadan önceki sözlerini hatırladım.
Dr. Carmichael çok cezbedicidir. Yaramazca fısıldamıştı. Evli bir kadın olduğunu unutmamaya çalış.
~
Gözlerimi devirirken bana kıkırdamıştı ama haklıydı.
Dr. Leonard Carmichael, Em'in doğum öncesi doktoruydu bu yüzden onu, bana hevesle tavsiye etmişti. Ayrıca, çok da yakışıklıydı.
Bir doktora göre sarı saçları ve kör edici gülümsemesi ile çok gençti. Sınırları iyi çizilmiş bir çene hattı vardı ve doktor önlüğünden bile atletik bir yapısı olduğu fark ediliyordu.
Yine de, göze ne kadar hoş görünse de onun için hiçbir şey hissetmedim. Şu anda zor zamanlar geçirse bile gezegendeki en harika adamla evliydim.
Xavier...
~
"Kocanın burada seninle olmamasına şaşırdım Angela."
Düşüncelerimden irkildim, Dr. Carmichael'ın ifadesinin ürkütücü tesadüfüne hazırlıksız yakalanmıştım. Parmağımın etrafındaki yüzüğe yerinde bir bakış atarak tekrar gülümsedi.
"Genellikle umutlu ebeveynler burada birlikte olurlar."
"Burada olmayı çok isterdi," dedim, Xavier'i hızlıca savunarak. "Sadece son zamanlarda çok meşgul."
Burada olduğunu bilse bile yardımı olurdu, kendi kendimi azarladım. Hamile olabileceğini bile bilmiyor...
~
Dr. Carmichael elini nazikçe koluma koydu. "Eminim isterdi," dedi. "Bir şey farz etmek istememiştim."
Ayağa kalktı, kan örneğimi aldı.
"Şimdi bunu laboratuvara götüreceğim. Sonuçları birkaç saat içinde alacağız."
"Teşekkürler Doktor," dedim.
"Bana Leo de,” bana bir gülümseme daha gösterdi.
Geri gülümsedim. Gerçekten arkadaş canlısıydı.
"Teşekkürler Leo."
Em'in onu neden önerdiğini anlamıştım. Seviyeli ve güvenilir görünüyordu. Potansiyel hamileliğimde bana yardım etmesi için doktorum olmasına daha mutlu olamazdım.
***
Bekleme odasına döndüğümde, Em'i kaşlarını bana doğru sallarken buldum.
"Peki?" diye sordu.
"Birkaç saat içinde emin olacağız, böylece eve gidebiliriz," dedim. "Sonuçlar çıkınca beni arayacaklar."
"Bunu ~biliyorum," diye vurguladı Em. "Doktordan bahsediyorum! Seksi değil mi?"
Onun saçmalıklarına gülerek gözlerimi devirdim.
"Bunu biliyorsun. Sen Evli de. Kardeşime, daha az değil!"
"Bakamayacağım anlamına gelmez,” dedi, burun kıvırarak.
New Jersey kliniğinden dışarı çıktık, babamın eski kamyoneti bizi otoparkta bekliyordu. Manhattan'daki bir hastaneye gitme riskini göze alamazdım. Basın hamile olabileceğimi öğrenirse fiyasko olurdu.
Götürmesi için Marco’yu da arayamazdım. Knight BMW’si çok göze batardı.
Ben de babamın kamyoneti ödünç aldım. Saatte 70 km'yi geçemezdi ve motor ölmekte olan bir hayvan gibi öksürüp cızırdıyordu ama yine de bizi A noktasından B noktasına götürebilirdi.
Garip bir şekilde, eski kamyoneti sürmek sakinleştiriciydi. Bozuk radyoyla ilgili bir şey, klima olmaması ve manuel olması, aşağı yuvarlanan pencereler beni bağlıyordu.
Em, yanımdaki koltuğa kaydı ve babamın evine doğru yol aldık.
"Peki, sonunda resmileştiğini herkese söyleyecek misin?" Em sordu.
Kendimi direksiyonu biraz daha sert kavrarken buldum.
"Söylemeliyim."
"Angie, bu berbat bir şey." Em'in bana kaşlarını çattığını hissedebiliyordum ama gözlerimi yoldan ayırmadım. "Bana söylediğine sevindim, ama bunu bir sır olarak saklamamalısın. Ne Ken'den, ne de Özellikle Xavier'den."
Yüzüme kan akın etti, yanaklarım parlak kırmızıya döndü.
"Biliyorum Em ama babama söylemeden önce kendimi toparlamak için biraz zamana ihtiyacım var. Ve Xavier son zamanlarda sağlıklı bir ruh halinde değil..."
Alay dudak büktü.
"Elbette, Xavier'in işini kaybetmesi berbat bir şey ama kendini toparlaması gerekiyor. Yani, siz hâlâ aşırı zenginsiniz.
"O kadar basit değil,” dedim. "Mesele asla para değildi."
Doğruydu. Xavier'in CEO unvanı, onun için maaşından çok daha önemliydi. Sanki görevinden alındığında bir parçasını kaybetmiş gibiydi. Bir ay olmuştu ve daha iyi olduğunu söylemek zorlama olurdu...
"İyi, her neyse," dedi Em. "Ama muhtemelen yakında baba olacak. Elbette, şu anda resmi sonuçları bekliyoruz, ama ikimiz de hamile olduğunu biliyoruz."
Başımı salladım. Bunu—içimdeki küçük yaşamı iliklerime kadar hissediyordum.
"Kendine çeki düzen vermek zorunda Angie. Sadece senin ya da onun iyiliği için değil, bebeğin iyiliği için."
İç çektim, göğsümde bir düğüm hissettim.
Em haklıydı, tabii ki.
Xavier hayatımın aşkıydı ve gelecekteki çocuklarımızın babasıydı. Ama şu anda baba olacak durumda değildi. Kendine zor bakabiliyordu.
"Daha iyi olacak,” dedim.
Çatı katımızı hayal ettim. Son zamanlarda, çoğunlukla karanlık ve boştu. Xavier'in evde olacağına dair şüphelerim vardı. Muhtemelen şehirde bir yerlerdeydi, şişenin dibinde. Kalbim sızladı.
Elim karnıma sürüklendi.
"Daha iyi olacak,” diye tekrarladım.
Olmak zorundaydı. Değil mi?
~
XAVIER
Boş viski bardağına kaşlarımı çattım. Bu şey nasıl şimdiden boşalmıştı? Az önce sipariş etmiştim. Eklemlerimi tahta bara doğru hafifçe vurdum ve huysuz görünümlü barmen bana ters ters baktı.
"Bir tane daha,” diye geveledim.
Adam barın altına uzandı ve etiketsiz bir şişe kaptı, bardağıma daha fazla kehribar sıvısı doldurdu. Bardağımda sallandı, bir kısmı tezgâhın üzerine döküldü. Parmağımı kararan ahşaba bastırdım, parmağımdan çıkarabildiğim kadar viskiyi yaladım.
"Boşa giden bir damla bile yok,” diye mırıldandım.
Dandik barın etrafına baktım.
Çoğunlukla boştu ki bu iyiydi çünkü mekân sıkış tıkıştı. Sadece bir ya da iki üzgün görünüşlü piç, karşı köşelerde kendi içlerine kapanmış, karanlık gözlerle içkilerine bakıyorlardı.
Mekânı aydınlaştıran titreşen tek bir ampul vardı. Parçalanmış ahşap masalar, çöplükten atılmış gibi görünen eğimli bar tabureleriyle çevriliydi.
Zeminler yapışkandı ve duvarlarda o kadar çok duvar yazısı vardı ki orijinal renklerini anlayamadım.
Gerçek bir bok çukuru bulmuşum.
Mükemmel.
~
Hiçbir lanet muhabir beni burada bulamaz.
Son zamanlarda yine lanet manşetlere çıkmıştım.
Bir Knight Olmadan Knight Enterprises!
~
Milyarderin Gafı Şirketine Mal Oluyor!
~
Xavier Knight—Zarafetten Düşüş.
~
Viskinin, midemde yanan kızgın ateşi söndüreceğini umarak içkimi tek seferde diktim. Bir içki daha isteyemeden barmen bardağımı doldurmaya başlamıştı bile.
İyi adam.
Senin için bir manşetim daha var, diye düşündüm kendi kendime.
Havaya doğru kimseye ve herkese bir orta parmak kaldırdım.
"Ay, seni de sikeyim dostum."
Sakalından bira damlayan müdavimlerden birinin bana ters ters baktığını gördüm. Boncuk gibi gözleri ve çok fazla kırılmış gibi görünen kancalı bir burnu vardı.
"Ne, yapmak ister misin?" Sesi, kül tablası yutmuş gibiydi. Burnunu bana doğru çevirdi, karışmış sakalından aralık dişli bir sırıtış belirdi.
Barmen, sesi kesinlikle sıkkın bir halde, "Meseleyi dışarıda halledin,” diye homurdandı. Buna alışmış olmalı. Odaya baktım. Küçük bir kavga burayı daha da kötü yapmazdı.
Evsiz Temel Reis'i görmezden gelerek içkime geri döndüm.
“Evet, ben de öyle düşünmüştüm,” diye böbürlendi şerefsiz.
Barmen otomatik olarak doldururken cam gibi gözlerle içkimi tekrar yudumladım.
Nasıl oldu da buraya geldim?
~
Retorik bir soru, belli ki.
Neden burada olduğumu biliyordum.
Kendi lanet olası şirketimden atılmıştım.
Kendimi mirasımı ~kaybetmiştim.
Bir ay olmuştu. İlk hafta, bir ahmak gibi kendime acıyarak çatı katımda kalmıştım. Angela dışarı çıkıp bir sonraki etkinliği için plan yaparken ben evde kalıyordum.
Ben evde kalırken Angela çalışıyordu.
İşsiz.
Faydasız.
Buna dayanamıyordum. Orada nasıl öylece oturabilirdim ki? Bir koca olarak ne kadar zavallıydım?
Bir erkek ~olarak?
Kendimle ne yapacağımı bilemedim. Biraz ağırlık çalıştım, şehirde lanet maratonlar koştum ama hiçbir şey yardımcı olmadı.
Ben sadece lanet olasıca aşırı kızgındım.
~
Bu yüzden ben de içtim.
İçki içerken kızgın hissetmiyordum.
Hiçbir şey hissetmiyordum.
Zihnim boşalana kadar, kafamdaki kızgın sesler susturulana kadar kendimi alkol içinde boğuyordum.
Bu çöp yığınında bile olsa huzur ve sessizlik bulmuştum.
Telefonum cebimde titreşti. Kimin aradığını bilmek için bakmama gerek yoktu.
Angela.
~
Adını düşünmek bile kalbime bıçak gibi saplanan acı gönderiyordu. Muhtemelen meraktan ölüyordu.
Onu hak etmiyorsun.
~
Tezgâha bir tomar banknot atarak kendimi ayaklarıma sürükledim.
"Üstü kalsın," diye mırıldandım.
Kapıyı tekmeleyerek açtım, soğuk gece havasına tökezlemeden önce paslı menteşeler protesto ederek inledi. Sağa sola baktım, zihnim sisliydi.
Siktir, ev hangi taraftaydı?
~
Telefonum tekrar titrediğinde gözlerim dolu bir şekilde caddede tökezledim. Angela'nın metnini okudum, iki küçük kelime beni bir suçluluk sarmalına soktu.
Konuşmamız lazım.
~
