Alfa'nın Esiri Kitap 3
Yazar
Midika Crane
Okur
188K
Bölüm
30
Kurt sürülerinin güç ve hayatta kalma uğruna birbiriyle çarpıştığı bir dünyada Mara ve Kaden, kopmak üzere olan bir fırtınanın tam ortasında buluyor kendini. Acımasız Kace tarafından esir alınan Mara, onun boyunduruğuna direnirken kendi üstünlüğünü de kanıtlamak zorunda. Özgürlük ve Güç Sürüleri saldırıya geçtiğinde ittifaklar sınanır, karanlık bir güç ise her şeyi darmadağın etmekle tehdit eder. Aşkın, sadakatin ve liderliğin bir arada tehlikede olduğu bu hikâyede Mara ve Kaden, sürülerini birleştirmek ve yaklaşan kıyameti göğüslemek için tehlikeli yollardan geçmek zorundadır.
Vedalar 🌶️🌶️
SEZON 3
Yapımcı: Benjamin Rieder
Yazan: Benjamin Rieder & Will Buckingham
Yani, Alfa Rylan... kötü mü?
Eski Alfa'm. Saflık Sürüsü’nün lideri.
Kace'ye inanmak istiyorum. Ama inanabileceğimden emin değilim.
Rylan'ı doğduğumdan beri tanıyorum. Tabii, o birinci sınıf bir pislik.
Aşırı muhafazakar. Değişime karşı tehlikeli derecede dirençli.
Ama o kötü biri değil.
Öyle mi?
MARA
Bütün gün Kace'nin revirde bize söylediklerini düşündüm. Gecenin büyük bir kısmında da. Kaden uyuduktan sonra bile yataktan dönüp durdum. Onun yavaş ve sakin nefesini dinlemek beni her zaman rüyalar diyarına gönderir, ama bu gece, cevapsız sorularım buna engel oluyor.
Eski Alfa'm gerçekten kötü olabilir mi?
Kace'nin zihin kontrolü altında olduğuna şüphe yok. Bütün İntikam Sürüsü’nün de. Tamamen farklı insanlardı.
Kace'nin karanlık ve delici bakışlarını düşünerek ürperiyorum. Ürperten dokunuşunu... Kardeşi tarafından açıkça işaretlendiğim halde, beni işaretlemeye bile çalıştı! Aynı Coen gibiydi.
Bunları Alfa Rylan'ın yaptırmasına imkan yok. Öyleyse bu, kayıp kızların arkasında da onun olduğu anlamına gelir. Neden kendi sürüsünün üyelerini kaçırsın ki? Hiç mantıklı değil.
Şehvet, Alfa Rylan'ın sözlüğünde yer alan bir kelime değil. O, tanıdığım en kapalı adam. Muhafazakâr. İnançlı. Hatta fazla inançlı.
Ama şimdi düşünüyorum da, oldukça kontrolcü.
Ama bunun bir anlamı yok. Bunlar kanıt değil.
Belki Kace'nin kafası karışmıştır. Çok şey yaşadı. Aklı darmadağın olmalı.
Benimki öyle.
Yanımda yatan Kaden'e bakarak sakinleşmeye çalışıyorum. Dev, kaslı, dövmeli bir bebeğe benziyor. Nasıl bu kadar çabuk uyuyabildi? Her gün yeni bir krizle karşı karşıyayız gibi görünüyor.
Belli belirsiz bir sırıtmayla Belki de buna alışmıştır.diye düşünmeye başladım.
Kace ve Alfa Rylan hakkındaki düşüncelerimi uzaklaştırmaya çalışıyorum. Şu an yapacak bir şey yok. Eşimin erkeksi kokusunu bir uyuşturucu gibi içine çekiyorum, düşüncelerimden yavaşça uzaklaşıyorum...
KACE
Sırt çantamı son bir kez kontrol ediyorum, yolculuk için ihtiyacım olan her şeyi alıp almadığımı üç kez kontrol ediyorum. Diş fırçasını koyduğumu hatırlamıyorum.
Yiyecek, kıyafet ve haritaların arasında arıyorum ve—
İşte orada. En altta. Oh.
Bir dakika—diş macunu nerede?!
Bu noktada gidişimi ertelediğimi fark ediyorum. İntikam Sürüsü’nden ayrılmak istemiyorum.
Ama bunu yapmak zorundayım.
Beni tüketen karanlık korkunçtu. Sürüyü ele geçirdim. Mara'yı işaretlemeye çalıştım. Kaden'e, öz kardeşime, işkence ettim ve neredeyse öldürüyordum.
Herkesin beni affettiğini biliyorum. Ama bunu hak ettiğimi sanmıyorum. Kontrol bende değildi ama davranışlarım beni utandırıyor.
Zayıftım. Çabuk etkilendim.
Bunun bir daha olmasına izin veremem.
Sırt çantamın fermuarını son kez kapatıp İntikam Kalesi koridorlarında girişe doğru yürüyorum. Şafak yeni söküyor, ama Kaden ve Mara beni bekliyor.
Tantanalı bir veda istemedim, ama yaptıklarımı hafifletmese bile beni uğurlamak adına burada oldukları için mutluyum. Bana veda ederken onlarla zar zor yüzleşebiliyorum.
Kaden bana milyonuncu kez hatırlatıyor: "Seni affettiğimizi biliyorsun Kace, gitmek zorunda değilsin."
"Biliyorum," diye iç çekiyorum.
Kardeşim somurtarak başını sallıyor, duygularını içine atıyor. Gözyaşlarımı zar zor tutuyorum. Ailemizden geriye sadece biz kaldık ve son zamanlarda birçok şeyden ikimiz de kıl payı kurtulduk. Bu ikimiz için de acı verici.
En azından yanında Mara var.
Luna'ma garip bir şekilde bakıyorum. Karanlığın ona yaptırmam için zorladığı şeylerden sonra ona sarılmak garip hissettiriyor. Şu ürpertici dans. Onu benimle eşleşmeye zorlamaya çalışmam...
Ama Mara, olduğu gibi davranıp, kollarını boynuma dolayarak gerilimi azaltıyor.
Şimdi gözyaşlarına engel olamıyorum.
Boğazımdan "Hoşçakal Mara," çıkıyor.
Bana daha sıkı sarılıyor.
"Güle güle Kace," diyor, sesi en az benimki kadar gergin.
Mara ve ben ayrılırken Kaden, "Nereye gideceksin?" diye soruyor.
Pencereden önümdeki yola bakıyorum, sabah güneşinde gözlerimi kısıyorum.
"Eğer tekrar kötülükle yüzleşmek zorunda kalacaksam, daha güçlü olmalıyım. Kalbimdeki ve zihnimdeki karanlığı nasıl yeneceğimi öğrenmeliyim. Kendim için ve sürümüz için."
Gözlerim azimle dolu, onlara dönüyorum.
"Disiplin Sürüsü’ne gidiyorum."
Kaden başını sallıyor. "Sonra geri dönecek misin?" diye soruyor, sesinde ufak bir umutla.
Tereddüt ediyorum.
"Yaptıklarımı telafi ettiğimi hissettiğimde geri döneceğim. Size... ve kendime..."
Çantamı sırtlanıyorum ve merdivenlerden kapıya doğru inmeye başlıyorum.
"Kace, bekle!"
Mara arkamdan koşuyor.
"Seni kontrol edenin Alfa Rylan olduğundan emin misin?" diye soruyor, bir kaşif gibi gözlerimin içini arıyor. "O muydu?"
Emin miyim? Nefes aldığımdan emin olduğum kadar. Sabahları güneşin, geceleri ayın doğduğundan emin olduğum kadar. Alfa Rylan saf kötülüğün ta kendisi. Bana yaptıklarını asla unutmayacağım. O hasta herifi düşününce bile sinirlerim yerinden oynuyor.
Mara'ya sert bir ifadeyle bakıyorum.
"Eminim."
KADEN
Mara ve ben dışarıda durup Kace'yi izliyoruz, ta ki uzaktaki kara bir leke olana kadar. Onunla tekrar bir araya geldikten sonra bu kadar çabuk veda etmekten nefret ediyorum. Gerçek Kace’ye. Ama seçimini anlıyorum. Ben de aynısını yapardım.
Mara'yı kalenin içine geri götürüyorum. Artık normale döndüğümüze göre, ilgilenmemiz gereken acil bir sürü meselesi var.
Kahvaltı için yemek odasına doğru giderken "Mara," diyorum. Dikkati dağılmış halde bana bakıyor. Kace için üzüldüğü için onu suçlayamam. Ama ona ne kadar çabuk söylersem o kadar iyi.
"Bildiğin gibi, artık benim Luna'msın," diye başlıyorum “ve nesiller boyunca her İntikam Sürüsü Luna’sının yaptığı ilk şeyler hep aynı olmuştur..."
Mara, "Eğer yemek pişirmek veya temizlikle ilgili bir şeyse, hemen çeneni kapatabilirsin," diyor. Alınganlığına bayılıyorum.
Sırıtarak "Tam olarak değil," diyorum. "Eşleşme törenimizi planlaman gerek."
Mara duruyor. "Resmi olarak eşleştiğimizi sanıyordum."
Kaşlarını çatıyor, boynunu işaretlediğim yere dokunuyor. O tutkulu gecenin düşüncesi bile pantolonumu çıkarıp atmak istememe neden oluyor. Onu kollarıma alıp çenesini kaldırıyorum.
"Evet eşleştik. Çiftleşme töreni ise formaliteden başka bir şey değil. Sürünün yeni bir Luna'nın ilanını ve alfalarının gerçek aşkı bulmasını kutlaması için düzenlenen bir gece."
"Gerçek aşk mı?" Yüzü parlıyor.
"Daha gerçek olamazdı."
Mara parmaklarıma dokunuyor, bedenini bana yaslıyor.
"Yani düğünümüzü mi planlıyorum?"
"Kesinlikle öyle."
Heyecanla dans ediyor. Memnun olmasına sevindim. Bütün bunları sırtına yükleyerek onu strese atmak istemedim. Ama Mara'nın bununla başa çıkabileceğini biliyorum.
Ne de olsa benimle başa çıkabiliyor.
Altın rengi saçlarının tatlı kokusu beni çıldırtıyor.
Lanet olsun. Yemek odasının ortasında erekte oluyorum. Mara bunu hemen fark ediyor. Elini fermuarıma doğru götürüyor...
Mutfağa açılan kapıya bakarken "Mara" diye uyarıyorum. Hizmetçilerden biri her an kahvaltıyla dışarı çıkabilir. Yemeklere yazık olacak. Artık aç bile değilim.
Yani yemek için aç değilim.
Mara sanki aklımı okuyor. Kapıdan sıvışıyor ve birkaç dakika sonra geliyor, arkasında bir şey saklıyor.
"Onlara kendi kahvaltımızı hazırlayacağımızı söyledim," diyor nazlı bir şekilde. "Bizi rahatsız etmeyecekler."
Eşim tam bir sürtük. Masaya atlıyor ve elbiselerini çıkarmaya başlıyor. Aceleyle onu takip ediyorum. Şu an bir elmastan daha sertim. Aletim onun içinde olmak için yalvarıyor.
Masanın kenarına oturuyor ve bacaklarını ayırıyor, ben yaklaşırken çoktan parıldayan kıvrımlarını sergiliyor. Tam - her santimetrekaresinin- tadına bakmak üzereyken elime bir şey tutuşturuyor. Bir çeşit alüminyum kutu...
Seksi bir fısıltıyla "Kahvaltı konusunda ciddiydim," diyor.
Etikete bakıyorum, okurken kıkır kıkır gülüyorum.
Krem şanti.
Eşimin vücuduna aç bir şekilde bakıyorum. Olgun göğüsleri... Kiraz gibi meme uçları...
Onları tatlı, beyaz köpükle kaplıyorum.
Mara kıkır kıkır gülüyor. "Gıdıklıyor," diyor.
Yalamaya başlarken "Sana gıdıklamayı göstereceğim," diye onu uyarıyorum...
MARA
Orgazm kahvaltısının ardından Kaden ve ben yıkanıp, konuk Alfa ve Luna'lara veda etmek için girişe dönüyoruz. Tüm bu kötü Kace durumuyla yardıma geldikleri için onlara tekrar teşekkür ediyoruz. Yaklaşan eşleşme töreninden bahsettiğimizde herkes çok heyecanlanıyor.
Alfa Landon ve Luna Althea bize sarılıp tokalaşıyor.
Onlar kapıya doğru yönelirken "Umarım yakında tekrar görüşürüz," diyorum.
Alfa Landon "Çok çabuk olmasın," derken kıkır kıkır gülüyor.
Alfa Evan ve Luna Leia'nın moralleri anlaşılabilir derecede düşük. Bizim gibi, Özgürlük Sürüsü’nün önceki alfası Grayson'un kaybını hissediyorlar, ama Evan belki de içimizde en çok etkilenen kişi, Grayson onun kardeşiydi.
Alfa Evan'a uzun uzun sarılıyorum. Her şey göz önüne alındığında, oldukça iyi dayanıyor. Her zaman çok güçlü, seviyeli ve anlayışlı görünüyor. Grayson geride doldurması gereken büyük bir boşluk bıraktı ama içimde Evan'ın da harika bir alfa olacağına dair bir his var.
Alfa Evan, "Yola koyulma zamanı," diyor ve beni serbest bırakıyor. "Hazır mısın Leia?"
"Bir dakika Evan!"
Bana ve Kaden'e gülümsüyor.
"Bunu resmiyete dökeceğinizi duyduğuma çok sevindim. Gitmeden önce düşünüyordum da... Mara, bir okuma ister misin? Eminim ki geleceğinde çok fazla mutluluk var. Bir göz atabilirsin."
Tereddüt ediyorum. Nazik bir teklif, ama Leia'nın bana en son okuma yaptığı zaman biraz... rahatsız ediciydi. Ama daha ağzımı açmadan önce Kaden beni ileri itiyor.
Politik bir gülümsemeyle "Buna bayılır," diyor. "Devam et Leia, oku."
Kaden'e bir bakış atıp Leia'ya elimi uzatıyorum. Luna dostumu seviyorum ama içimden bir ses bunun kötü bir fikir olduğunu söylüyor.
Leia avucuma dokunuyor ve ince çizgilerin izini sürüyor. Konsantrasyon içinde gözlerini kapatıyor. Nefesimi tutuyorum.
"Görüyorum... Siyah bir elbise..."
Ah... Sanırım demek istediği beyaz ama, yine de, şimdilik iyi gidiyor...
"Kaden seninle mihrapta çok yakışıklı görünüyor... İkiniz de çok mutlu görünüyorsunuz..."
Rahatlamaya başlıyorum. Şu ana kadar her şey kulağa hoş geliyor. Sanırım bu çiftleşme törenini bir an önce planlayacağım.
Leia aniden kaşlarını çatıyor.
"Ateş görüyorum... Çok fazla ateş..."
Bu neydi şimdi?
Leia'nın gözleri açılıyor ve tersine dönüyor. Bu hiç hoşuma gitmiyor.
"Görüyorum... Görüyorum... Görüyorum..."
Cevabı bekleyerek "Ne görüyorsun?!" diye soruyorum.
"K-kıyamet...” diyor, trans halinde. "Ve sebebi sensin..."
Kalbim küt küt atıyor. Ben? Kıyametin sebebi mi?!
Bu okumanın kötü bir fikir olduğunu biliyordum!
