Artemis'in Hediyesi Kitap 2
Yazar
M. Syrah
Okur
283K
Bölüm
44
Kurt adam sürülerinin birbirini parçaladığı bir dünyada, Ay Tanrıçası düzeni yeniden sağlamak için dört kurt adam şampiyonunu Dünya'ya gönderir. Şampiyonlardan biri olan Desmond, emirlerine karşı geldiği için lanetlenir ve bin yıl boyunca tecrit altında kalır. Laneti kalktığında, alfa bir kurt adam olan Cassandra ile tanışır ve birlikte iç ihanetlerle, asi saldırılarla ve vampirlerle yaklaşan bir savaşla yüzleşirler. Büyüyen bağlarını ve liderlik zorluklarını aşarken, dünyalarını tehdit eden daha derin komploları ortaya çıkarırlar.
Bölüm 1
İkinci Kitap: Dört Atlı Ölümle Yürüyor
Ölüm lycanı, itaatsizliği yüzünden Ay Tanrıçası tarafından lanetlenerek bin yıl boyunca yeryüzünde tek başına dolaşır. Tanrıça laneti kaldırdığında, onu arkadaşı Alfa Cassandra'ya yönlendirir ama lycan, Cassandra’ya ölüm ve yıkımdan başka bir şey sunabilecek mi? Peki ya birinin ona ihanet ettiğini ve sürüsünü tehdit ettiğini öğrendiğinde kontrolünü kaybederse ne olacak?
Ay Tanrıçası, tanrılar diyarındaki sarayının uzun, beyaz koridorlarında zarif yüzündeki kararlı bir ifadeyle kendinden emin bir tavırla yürüyordu.
Verdiği karardan geri adım atmayacaktı. Ona karşı gelenlere ihanetlerinin bedelini ödetmeye hazırdı.
Yaratıcıları ve tanrıları olarak, kurtadamlara karşı belli sorumluluğu vardı ve bu sorumluluk, yasaları çiğnedikleri takdirde onları öldürmeyi de kapsıyordu. Emirlerini canı pahasına yerine getiren sadık ordusu lycanlarına yürüyordu.
Lycanlar onun ilk çocuklarıydı.
İki yerine üç forma sahip olma özellikleri sayesinde kurtadamlardan daha büyük ve daha güçlüydüler. lycanların hem insan, hem yarı canavar hem de kurt formları vardı.
Bu onları kurtadamlara karşı avantajlı kılıyordu.
Onları çok seviyordu; kurtadamları cezalandırmak ya da yardıma ihtiyaç duyulduğunda kullanmak için onları ordusu haline getirmişti. Bu geceki görevi acımasızcaydı ve hangi lycanların bu iş için uygun olduğunu çok iyi biliyordu.
Taht salonuna girdiğinde erkeklerin çoktan orada olduğunu fark etti.
İçeri girip tahtına doğru yürürken hepsi dizlerinin üzerine çöktü. Gök mavisi elbisesi attığı her adımda arkasında dalgalanıyordu.
Selene tahtına kurularak önündeki dört adamı izledi. Şampiyonları. En sevdiği askerleri.
Hepsi uzun boylu ve kaslıydı, tıpkı tüm lycanları gibi, ama bu dört askerin tutkusu ve sadakati onun sevdiği ve ihtiyaç duyduğu düzeydeydi.
Selene, “Lütfen ayağa kalkın,” dedi yumuşak bir sesle. “Sizi buraya çağırdım çünkü Dünya'daki bir durumla ilgilenmek için size ihtiyacım var.”
Dört adam sabırsız gözlerle ona bakmaya devam etti ama hiçbiri Tanrıçaları sözlerini bitirmeden önce hiçbir şey söylemedi.
“Avrupa'nın en büyük sürülerden ikisi çok sayıda kayba neden olan kanlı bir savaşın içindeler. Ölenler sadece kurt olsaydı işimiz kolaydı ama ne yazık ki bu sefer insanlar da işin içinde.”
“Sizden liderlerin icabına bakmanızı istiyorum, suçlarının bedelini ödemeliler.”
Dört adam Tanrıçalarının önünde eğildikten sonra kendilerine verilen görevi yerine getirmek için saraydan ayrıldılar.
Tanrıça, askerlerinin savaş alanına gitmeleri için bir geçit açmıştı. Liderlerin bedel ödemesi gerektiğinden söylemişti ama bu iş söylenenden daha zordu.
Lycanların durumu değerlendirmeleri tam bir hafta sürmüştü ve sonunda buldukları şeylerden hiç memnun kalmamışlardı.
Kurtadamlar hem birbirlerini hem de yollarına çıkan tüm insanları büyük bir zevkle yok ediyorlardı.
Keşke günahları sadece onları öldürmekle sınırlı olsaydı.
Dört Lycan, kurtların bu kaostan ortamından faydalanarak tecavüz ve yağma yaptıklarını, bu nedenle dünyalarının ifşa etme riski olduğunu fark etti.
Eğer insanlar kurtadamların varlıklarından şüphelenirse ne olacağını çok iyi biliyorlardı. Vampirlerin başına gelenler bunun mükemmel bir örneğiydi.
Vampirler kendilerini insanlara zorla kabul ettirmeye çalıştıklarında acımasızca katledilmişlerdi ve şimdi eskiden olduğu gibi gölgelere mahkum olmuşlardı.
İnsanlar zayıftı ama sayıca fazlaydı. Aklı başında her stratejist bunun ne anlama geldiğini bilirdi.
Dört asker, Dünya’ya gelişlerinin yedinci gecesinde, hedeflerinden kurtulmak için bir plan yapmaya karar verdiler.
Akşam vakti, Orta Avrupa dolaylarındaki bir ormanda ateş yakarak yemeklerini pişiriyorlardı.
Fabian dördünün arasında en iyi aşçıydı ve işini severek yapıyordu. Uzman ve kendinden emin bir gözle etin, ateşin kızgın alevi üzerinde lezzetli bir şekilde kızardığından emin oluyordu.
Payne, etle uğraşırken neşeli, küçük mırıltılar çıkaran Fabian’a kaşlarını çatarak dikkatle bakıyordu.
Fabian’ın neşesi, Alfalar hakkında sahip olduğu bilgileri rahatsız edilmeden okumak isteyen Payne’i büyük bir tutkuyla rahatsız ediyordu.
İkisine de boş gözlerle bakan Desmond bu durumdan son derece sıkılmış gibi görünüyordu. Desmond, her zaman soğukkanlılığını koruyan mesafeli biri olmuştu ama tersi fena can yakıcı olabilirdi.
Bu yönüyle dördüncü asker Wade'in tam tersiydi.
Wade, diğerlerini izlerken öfkesini zar zor kontrol altında tutabiliyordu. Saatli bir bomba gibiydi ve yakında patlamak gibi duruyordu. Tek bir amacı vardı: verilen emri yerine getirip eve dönmek.
Daha fazla dayanamayarak, “Neyi bekliyoruz? Onları bir an önce öldürelim. Neden plan yapmak zorundayız?” diye sordu.
Payne yılgın bir şekilde iç çekerek, “Senin çözümün hep bu,” diye devam etti. “Oraya gidip onları öylece öldüremeyiz. Yüzlerce kızgın kurtadamla uğraşmak istemiyorum. Bundan biz bile sağ çıkamayız.”
“Payne haklı,” dedi Desmond kelimelerinden canının ne kadar sıkıldığı belli olarak. “Bunu yaparsak hepsini öldürmek zorunda kalırız.”
Wade, Desmond'a doğru hırlayarak, “O zaman ne yapacağız? Madem o kadar zekisin, söyle bakalım, ne yapacağız?” diye sordu.
Desmond gözlerini Wade’e öylesine keskin bir bakışla çevirdi ki Wade anında dut yemiş bülbüle döndü. Desmond'ı sinirlendirirse başına gelebilecekleri çok iyi biliyordu ve bunun olmasını istemiyordu.
Desmond tıpkı bir deniz gibiydi; bir ân sakin, bir ân ise öfkeli bir cehennem. Öfkeli bir cehennemken hedefini asla ıskalamazdı ve bu durumda acı çekmek Wade'in sorunlarının en küçüğü olurdu.
Payne laf dalaşına tutuşan bu ikiliyi ayırmak için, “Saflara sızıp saldıracağız,” dedi. “Yapabileceğimiz en iyisi şey bu.”
Fabian, “Bu ayrılacağız anlamına mı geliyor?” diye sordu.
Payne ensesindeki sarı saçlarını kaşımadan hemen önce başıyla Fabian’ın sorusuna onay verdi.
“Sen Wade'le git, ben de Desmond'la. En iyisi bu şekilde. Desmond ile Wade birlikteyken neler olduğunu az çok biliyoruz, amacımız Ay Tanrıçası’nın dediği gibi sadece liderleri öldürmek.”
“Durumu daha da kötüleştirmek istemeyiz.”
Wade omuzlarını gevşeterek, “Peki, dediğin gibi olsun. O zaman sabah ilk iş olarak yola koyulalım mı?” diye sordu.
Payne yine başını sallayarak yanıt verdi.
“En iyisi bu olur. Kurtlar meşgul olacak ve biz de aralarına sızabileceğiz.”
Wade yüzünde sinsi bir ifadeyle sırıttı. Sonunda harekete geçiyorlardı.
İstihbarat toplamaktan ya da bütün bir haftayı plan yaparak geçirmekten hiç hoşlanmıyordu. Harekete geçmesi gerekiyordu, hem de hemen.
“Mükemmel,” diyerek sırıtmaya devam etti.
Diğerleri de başlarını sallayarak ateşin üzerinde pişen eti yemeye koyuldular. Yemeğin onlara sağlayacağı güce ihtiyaçları olacaktı çünkü bir alfayı öldürmek asla kolay bir iş değildi.
Yorucu olduğu kadar korkunçtu da ama Tanrıçalarının isteğine her zaman uyacaklardı. Ne olursa olsun.
