Artemis'in Hediyesi Kitap 3
Yazar
M. Syrah
Okur
18,9K
Bölüm
44
Ciara, doğum gününde eşinin alfa'nın oğlu Devon olduğunu keşfeder ve Devon onu acımasızca reddeder. İstismara ve dışlanmaya katlanan Ciara, bir kaçak olur ve şiddet getirmekle lanetlenmiş bir kurt adam olan Wade ile tanışır. Wade, Ciara'yı korumaya ve Devon'ı adalete teslim etmeye yemin eder. Sürü politikaları, vampir tehditleri ve giderek güçlenen bağlarıyla boğuşurken, Ciara ve Wade geçmişleriyle yüzleşmeli ve birlikte bir gelecek için savaşmalıdırlar.
Bölüm 1
Erotik İçerik
Sevgili okurlar, bu pek çok ateşli sahneler içeren, erotik bir hikâyedir. Lütfen ihtiyatla okuyun.
Kitap 3: Savaş Yolu
1000 YIL ÖNCE
BİLİNMİYOR
Wade, gecenin karanlığında uzaklaşan Ölüm’ü çaresizce izledi. Neden böylesine sert bir tepki vermişti? Neden bu kadar korkmuş görünüyordu?
Hayatı boyunca solgun lycanın bu kadar korktuğunu hiç görmemişti, genellikle hiçbir şey onu korkutmazdı. Şimdi ona ne olacaktı?
“Wade,” dedi Ay Tanrıçası. “Kurt adamlarla savaşmaktan çok hoşlandığın için artık sana Savaş denilecek.”
“Dokunduğun tüm ilişkiler, kişiler birbirlerini öldürene kadar bitmek bilmeyen kavgalara dönüşecek. Bu senin lanetin.”
Savaş, kızıl kurda dönüşürken bedeninin kendisinden koptuğunu hissetti. Artık Ölüm’ün ne hissettiğini biliyor olmak onu da korkutuyordu.
Kardeşinden farklı bir yöne koşmaya başladı. Herkesten uzak durmaya çalışıp gidebildiği kadar uzağa gitti.
Eğer Ay Tanrıçası ona doğruyu söylediyse, toplumdan uzak durduğu sürece herhangi bir sorun olmamalıydı.
Bir ormandaydı. Sesler duyana kadar güvende olduğuna inanıyordu. Erkek sesleriydi duydukları.
Seslerin geldiği yöne baktığında bir köy gördü. Kaçmaya çalıştı ama artık çok geçti. Öfkeli sesler yükselmeye başlayınca savaşın kusursuz sesi yankılandı.
Arkasını döndüğünde tüm köyün birbirini katlettiğini gördü. Orada olması yüzünden olmalıydı.
Gittiği her yerde durum aynıydı. Yaklaşır yaklaşmaz insanlar birbirlerini öldürmeye başlıyordu. Her şeyin bitmesini istiyordu.
Bir mağara bulup kendini dev bir kürk topunun içine yuvarladı. Onları duymamak için çabalıyordu. Savaş çığlıkları, etleri doğrayan kılıç sesleri… Neredeyse başaracaktı.
***
GÜNÜMÜZ
WADE
Bir sarsıntıyla uyandım. Kahretsin.Bir süredir bu kâbusları görmemiştim. Cassandra’nın topraklarında yaşarken kâbuslar sona ermişti.
Şimdi bir görev için uzaktaydım. Yalnız olduğumdan olmalı, sanki kâbuslar geri dönmek istiyorlardı. Amma da şanslıyım. İç çektim.
Yanımda biri homurdanınca şaşkınlıkla ona baktım. Evet, dün gece bir dişi kurt yakaladım.Yatağımdan ittiğimde bana ters ters baktı.
“Uyuyakalmışsın. Artık gidebilirsin,” dedim.
“Şu lanet olası lycanlar çok kaba,” diye homurdandı.
Neyse ne! O benim eşim değildi, bu yüzden kızmış olması umurumda bile değildi.
Desmond’un sürüsündeki dişi kurtlarla seks yapamazdım, yoksa beni eşek sudan gelinceye kadar döverdi. İtiraf etmekten nefret etsem de kazanan o olurdu.
Yine de burada, haini gözetleyebilmek için kaldığım sürüde, istediğim tüm dişi kurtlarla birlikte olabiliyordum.
“Sen benim eşim değilsin, o yüzden siktir git,” dedim ayağa kalkarak.
“Olabilirim,” diye mırıldandı. “Sadece beni seçmelisin.”
“Yapamam,” deyip iç geçirdim.
“Bunu istemiyoruz,” diye ekledi kurdum.
Benim zevkime göre biraz fazla sıkıcıydı. “Sadece gerçek eşimi işaretleyebilirim. Bizim doğamız böyledir.”
“Onunla hiç tanışamayacak olman berbat bir şey olmalı,” dedi ayağa kalkıp kıyafetlerini tekrar giyerken.
“Belki de sen kendi işine bakmalısın,” ~diye hırladı kurdum.
”Bırak gitsin, dostum,” deyip iç çektim. ”O bu zahmete değmez.”~
Kıyafetlerimi tekrar giyip Alfa’sıyla buluşmak için hazırlandım. Hâlâ hain olduğunu bildiğimiz komşusunu gözetlemem gerekiyordu.
Onu Sirius’a nasıl geri götüreceğimi hâlâ bulamamıştım ama bulmak için ne kadar gerekirse kalmaya hazırdım.
Telefonumu kontrol ettiğimde Desmond’un bir güncelleme gönderdiğini gördüm. Birkaç yeni isimden oluşan bir listeydi. Kahretsin.Düşündüğümüzden çok daha fazlaydı.
Çiftleşme törenini dün yapması gerekiyordu. Şimdiden o kadar çok isim vardı ki... Ölüm çok hızlı çalışmıştı.
Wade
Teşekkürler kardeşim. Cassandra’nın çiftleşme elbisesiyle bir resmini gönder. Bu senin isim listenden daha iyi olur.
Ölüm Lycanı’nı kızdırmanın tehlikeli olduğunu biliyordum ama bana zarar veremeyeceği kadar uzaktaydım. Fabian onun damarına benden daha çok basıyordu ama bu defa ben de dayanamadım.
O piçin Cassandra gibi ateşli bir hatunu kendine eş olarak seçeceği kimin aklına gelirdi ki? Neredeyse çileden çıkacaktım.
Desmond
Eve döndüğünde derini yavaşça yüzeceğim. Kendine iyi bak, kardeşim.
Kıkırdadım. Cassandra söz konusu olduğunda çok pasif agresif davranıyordu. Çok komikti.
Wade
Şimdi cidden, ben eve gelmeden önce doğarlarsa bana yavrularının fotoğraflarını gönder.
Desmond
Gönderirim. Yakında görüşürüz.
Cassandra şu anda iki aylık hamile olmalıydı. Desmond bize bir erkek ile bir kız beklediğini söylemişti. Onlar için daha mutlu olamazdım.
“Biz de bunu istiyoruz,” diye iç geçirdi kurdum.
“Evet, dostum, biliyorum. ” Ölüm buna sahip olabiliyorsa, biz de olabilirdik.
Ay Tanrıçası’nın beni lanetimden kurtarırken söylediklerini hatırladım. Sabırlı, ikna edici olmam gerektiğini söylemişti. Bu ne anlama geliyorsa artık…
Asla sabırlı olmadım. Sabır Payne’in, hatta Fabian’ın işiydi. Desmond gibiydim. Biz aksiyon için yaşardık.
İkna edici olmaksa... Bu tamamen benim işimdi. Ne demek istediğini anlayacaktık.
“Beni eşin yapamaman çok kötü,” dedi dişi kurt. Hâlâ yanımda olduğunu tamamen unutmuştum.
Adı neydi? Hatırlayamadım.
“Her gece bir ısırık almak isterdim. Siz lycanlar bambaşka varlıklarsınız.”
Onun olağanüstü olduğunu düşünmüyordum ama başımı salladım. Serbest bırakılabilecek kadar iyiydi, bu yüzden ona karşı çok kaba olmayacaktım. Fabian görse benimle gurur duyardı.
Kapıya doğru yürürken, “Gitmem gerek,” dedim. Kapıyı açtığımda fikrimi değiştirmem için kalçalarını sallamaya çalışarak gitti.
Hayır, olmayacak. ~Görevime odaklanmam gerekiyordu.
Alfa Harold bir ay kadar önce kapısını çaldığımda bana sürü evinde bir oda vermişti.
Ona beni Sirius’un gönderdiğini, komşusunun vampirlerle çalıştığından şüphelendiğimizi söyledim. Bana çok cömert davrandı.
Kraliyet Sürüsü’nün bir üyesiymişim gibi davranmıştı. Gerçi Casey’nin de ona Gamma olduğumu söylediğini biliyordum, o yüzden bana iyi davranması yararına olurdu.
Desmond’un eşi vahşi bir Alfa’ydı, ona karşı gelmek istemezdim. O kızdan hoşlanmıştım.
Doğruca sürü evinin zemin katındaki ofisine gidip kapıyı çaldım. Girmemi söylediğinde içeri girdim. Yaşlı kurt masasının arkasındaydı.
Yaşlı dediysem, sadece altmışın üzerinde görünüyordu. Oysa üç yüz elli yaşındaydı. Beyaz ile karışık gri saçlarıyla oldukça uzun bıyıkları vardı. Hayatımda hiç onun gibisini görmemiştim, bir deniz aygırına benziyordu.
Masasına ilerlerken küçük siyah gözlerini bana dikmişti.
“Tekrar sınıra gitmem gerekiyor. Muhtemelen bütün gün ve belki de gecenin bir kısmında orada olacağım,” dedim.
“Elbette, bunda bir sorun görmüyorum,” dedi yaşlı Alfa.
Varisi yoktu, hiç seçilmemişti bile. Bu sürüde muhtemelen Alfa’nın kim olduğunu belirlemek için bir kavga çıkacaktı ama beni ilgilendirmezdi.
Harold ölmeden çok önce eve dönecektim. O iyi bir Alfaydı, umarım bir sonraki de onun kadar iyi olurdu.
“Teşekkürler, gidiyorum,” deyip başımı salladım.
“Kendine iyi bak yavrum,” dedi kâğıtlarına bakarak.
Bu haline güldüm. Tuhaf bir bakış attı.
Kurt adamlar komikti. Genç göründüğümüz için genç olduğumuzu sanırlardı. Ben otuz yaşımda yaşlanmayı bırakmıştım ama ölümsüzdüm. Ne yazık ki o öldükten sonra da uzun süre yaşayacaktım.
“Biliyor musun, ben aslında bin yaşından fazlayım,” dedim eğlenerek. “Buradaki köpek yavrusu sensin.”
“Nasıl?” diye sordu, şaşırmış görünüyordu.
“Lycanlar ölümsüzdür,” deyip omuz silktim. “Görüşürüz.”
Ofisten çıkıp köyün içinden ormana ilerledim. Çantam Casey’nin çantasından daha küçüktü, bu yüzden hızla ormana ulaşmıştım.
Kıyafetlerimi çıkarıp kızıl kurduma dönüştüm. Sınıra koşarak ulaşmak daha iyi olacaktı.
Şimdi geriye tek bir soru kalmıştı: Hain Alfa’yı dışarı çıkarmayı nasıl başaracaktım? Küçük bir sabotaj zamanı gelmişti.
