Beklenmedik Storm
Yazar
R. S. Aria
Okur
4,6M
Bölüm
46
O sınırı asla aşmayacağına yemin etmişti.
Onun için yasaktı; en yakın arkadaşının abisi, uzun zamandır gizlice hoşlandığı kişiydi.
Ancak tek bir öpücük her şeyi değiştirir.
Mia kendine bir söz vermişti: En yakın arkadaşının abisine âşık olmak yok. Yaz tatili için eve dönüp Storm'u tekrar görene kadar bu kolaydı... Karşısında artık daha olgun, dövmeli ve bir zamanlar gizlice hayalini kurduğu o kalp kırıcı erkeğin ta kendisi duruyordu. Tek bir öpücük tüm iyi niyetini yerle bir eder. Tek bir gece her şeyi içinden çıkılmaz bir hale getirir. İstememesi gereken o çocuk, artık karşı koyamadığı bir adamdır. Her dokunuş bir sır, her bakış bir risktir. Fakat geçici bir heves olarak başlayan bu çekim, ikisinin de görmezden gelemeyeceği bir şeye dönüşür. Kuralları çiğnemek Mia'ya her şeye mâl olabilir; arkadaşlığına, huzuruna ve hatta kalbine. Peki ya hislerini inkâr etmek? İşte bu onu mahvedebilir.
Bölüm 1
STORM
Havalimanının dışında SUV aracıma yaslanmışım. Beş dakika içinde telefonumu üçüncü kez kontrol ediyorum. Yirmi üç dakika gecikti. Tabii ki gecikir. Şu an spor salonunda olmalıydım. Ya da dün geceki çekimin yorgunluğunu uyuyarak atıyor olmalıydım. Lanet olsun, Andrea’nın en yakın arkadaşına şoförlük yapmak dışında kelimenin tam anlamıyla herhangi bir şey yapıyor olmalıydım.
Eskiden peşimden kaybolmuş bir köpek yavrusu gibi dolanan o aynı en yakın arkadaş. Milyonlarca soru sorar ve bulduğu her fırsatta ayağıma dolanırdı. Mia. Çocukluklarından beri Andrea’nın can yoldaşı. Mario Kart'ta kaybettiğinde ağlayan ve çok güldüğünde burnundan sesler çıkaran o kız. Dört yıl önce taşınıp giden ve sonrasında kız kardeşimi aylarca ruhsuz bir bedene çeviren kişi.
Koyu kırmızı rujlu, güzel, esmer bir hostes el bagajını sürükleyerek yanımdan geçiyor. Başını kaldırıp beni bir barkod gibi süzüyor. Ben de ona o meşhur yavaş gülümsememi sunuyorum.
“Zorlu bir uçuş muydu?” diye soruyorum kaldırıma yaklaşırken adımlarını yavaşlattığında.
Yanakları pembeleşerek gülüyor.
“Daha iyi bir deneyim mi sunuyorsun?”
“Sadece en iyisini. Beş yıldızlı bir karizma. Tek yıldızlı bir ahlak.”
Kıkırdıyor.
“Birini mi bekliyorsun?”
“Görünüşe göre öyle,” diye yanıtlıyorum omuz silkerek. “Ama planları değiştirmeye hiç itirazım olmaz,” diyorum. O bana doğru eğilirken bakışlarım hostese kayıyor. Bembeyaz gömleğinin düğmeleri normalden bir tık fazla açılmış. Sütyeninin dantelli kenarı ve hafif bir göğüs dekoltesi görünüyor. Bu manzara muhtemelen bazı yolcular için uçuşu biraz daha keyifli kılıyordur.
Kusursuz görünüyor. Sarı saçları pürüzsüz bir topuz yapılmış. Kırmızı ruju uzun uçuşa rağmen bir şekilde hiç bozulmamış ve yüzünde kıçım gibi sahte bir gülümseme var.
“Aktarman ne kadar sürecek?” diye soruyorum. Sesim planladığımdan daha yumuşak çıkıyor.
“Yeterince uzun,” diyor ve uzanıp kolumu tutuyor.
Mia taksiye binebilir, değil mi?
MIA
Bavulumu banttan alıp derin bir nefes alıyorum. Tamam, Mia. Başın dik, omuzların geride olsun. Storm Davis hakkındaki her detayı hatırlamıyormuşsun gibi yürü.
Dışarı çıktığımda onu anında fark ediyorum. Bir dergi kapağına poz veriyormuş gibi siyah SUV aracına yaslanmış. Onu tanıdığım kadarıyla, kafasının içinde muhtemelen tam da bunu yapıyor. Güneş gözlükleri, hafifçe açık bırakılmış gömleği ve altından görünen dövmeleri... On dört yaşındaki bana düzgün cümleler kurmayı unutturan o aynı yıkıcı kombinasyon.
Ve tabii ki, resmen üzerine kapanmış bir hostes var. O, o meşhur sırıtışını sergilerken kadın da ona kirpiklerini kırpıştırıyor. Bazı şeyler asla değişmiyor.
Bir saniyeliğine duraklıyorum. Onun cazibesini konuşturmasını izlerken göğsümde bir şeyler sıkışıyor. Bu kıskançlık değil. Tamam, belki biraz öyle. Ama aynı zamanda bu bir hatırlatıcı. O, bu kadın gibilerini istiyor. Tecrübeli. Girişken. Etrafındayken kendi ayaklarına takılıp düşen, kız kardeşinin o tuhaf en yakın arkadaşını değil.
Güzel. Bu işleri daha da kolaylaştırıyor.
Doğrudan yanlarına doğru yürüyorum.
“Oh, görüyorum ki seni son gördüğümdeki o aynı çapkın adamsın.”
Gözlerini kırpıştırıyor ve kafası karışmış görünüyor. Hostes ise bana bariz bir sinirle bakıyor.
“Protokol nedir? İkimizi birden mi arabaya alıyorsun, yoksa bu daha çok teker teker halledilen bir durum mu?”
STORM
Ne oluyor lan? Bu muhteşem kadın beni tanıyormuş gibi konuşuyor. Ama böyle görünen birini unutmuş olmama imkân yok. Üzerinde dar bir kot pantolon var. Üstündeki bluz ise vücudunu tam da olması gerektiği gibi sarıyor. Dalgalı koyu sarı saçlarını yarım ve dağınık bir şekilde toplamış. Bronz teni öğleden sonra güneşinde resmen parlıyor.
Yine de sesi tanıdık geliyor. Alaycı ve keskin tonu, beynimi bariz bir şeyi kaçırıyormuşum gibi kaşındırıyor.
“Ben... bir dakika. Ne? Sen kimsin?”
Kollarını kavuşturup başını yana eğiyor. O parlak turkuaz gözleri eğlenceyle parlıyor. Gözlerinden birindeki o minik siyah çil, onu tanımamı sağlayıp bana bir yük treni gibi çarpıyor. Hassiktir, olamaz.
“Hadi ama, Pretty Boy. O kadar yaşlı değilsin. Ya da kör.”
“Mia?” Bu isim ağzımdan bir soru gibi dökülüyor. Sesim bir oktav kalınlaşıyor.
Tansiyonuma tehlikeli şeyler yapan bir sırıtışla, “Sonunda tanıdın,” diyor.
Öylece bakakalıyorum. Hem de çok uzun bir süre. Hatırladığım o sakar, diş teli takan ve bana taparcasına bakan çocuk gitmiş. Onun yerini, nasıl bir kaosa yol açacağını tam olarak biliyormuş gibi bana bakan bu kendine güvenen, kıvrımlı tanrıça almış.
Söyleyecek uygun ve tuhaf olmayan bir şey düşünemeden bana yaklaşıp sarılıyor. Kolları boynuma dolanıyor ve beni kendine doğru çekiyor. Bir anda vanilya kokusu ve belanın içinde boğuluyorum. Ellerim otomatik olarak belini sarıyor. Allah kahretsin, vücudu benimkine kusursuzca uyuyor.
“Sen... farklı görünüyorsun,” diyebiliyorum sadece.
“Sen ise tahmin edilebilir görünüyorsun,” diye lafı yapıştırıyor yüzümü incelemek için geri çekilirken. “Hâlâ karın kaslarına ve kötü kararlarına güvenerek mi yaşıyorsun?”
Hostes sinirle oflayıp uzaklaşıyor ama bunu zar zor fark ediyorum. Tek odaklanabildiğim şey Mia’nın bana bakış şekli. Özenle ördüğüm tüm duvarların ardını görebiliyormuş gibi bakıyor.
“Bazı şeylerin değişmediğini görmek güzel.”
Dönüyor ve son derece rahat bir şekilde arabama doğru geri geri yürüyor. Bense orada öylece durmuş, normal bir insan gibi nasıl işlev göreceğimi hatırlamaya çalışıyorum.
“Şey... çantan için yardım ister misin?”
Kusursuz kavisli tek kaşını kaldırıyor.
“Olur.”
Bavulunu alıp arkaya atıyorum. Başka tek bir kelime bile etmeden yolcu koltuğuna yerleşmesini izliyorum.
Direksiyonun başına geçtiğimde çoktan kemerini bağlamış oluyor. Ben bir kamyon çarpmış gibi hissederken o tamamen rahat görünüyor.
“Görüşmeyeli uzun zaman oldu, değil mi?” diyor. Gülümsediğinde, dolgun dudakları bende yarattığı etkinin tam olarak farkındaymış gibi kıvrılıyor. Vücudum ise buna, kız kardeşimin beni öldürmesine sebep olacak şekillerde tepki veriyor.
Direksiyonu sıkıca kavrıyorum. Devasa aptallıkta bir şey yapmak yerine kendimi arabayı çalıştırmaya zorluyorum.
“Evet,” diye mırıldanıyorum. “Uzun zaman oldu.”
“Böyle bakmaya devam mı edeceksin, yoksa eve mi gidiyoruz?”
Zihnimi boşaltmaya çalışarak başımı iki yana sallıyorum. Ancak tek bir düşünce yankılanıp duruyor: Andrea beni öldürecek. Çünkü ellerime hâkim olacağıma dair ona verdiğim söz mü? Şimdi Mia’ya bakarken... önemli olan her açıdan kendine güvenen, güzel ve tehlikeli olan bu kadına bakarken... bu sözü tutabileceğimden hiç emin değilim.
