Brothers of Brimstone Spin-off: Axel vs. Pollyanna
Yazar
Elizabeth Gordon
Okur
15,3K
Bölüm
22
Axel, Pollyanna’yı kurtarmak için zamanda yolculuk yaptı ama tehdit ortadan kalkmış olsa bile işi henüz bitmedi. Şimdi tek amacı, onun kalbini yeniden kazanmak ve gümüş ekranda parlamasına yardım etmek. Pollyanna’nın kariyeri sendeliyor ve onu yıldızlığa taşıyabilecek tek şey Axel’ın zekası, cazibesi ve amansız kararlılığı. Tam her şey rayına oturmuş görünürken, öfkeli iki gök tanrısı kapıya dayanıyor ve bu kez kurtarılmaya ihtiyacı olan kişi Axel oluyor.
Aşk, hırs ve kozmik kaos çarpışırken; Pollyanna ve Axel, bazen birbirini kurtarmanın en büyük macera olduğunu keşfediyorlar.
Nefes Nefese
1. Bölüm: Nefes Nefese
Dikiz aynamdan baktım ve taksinin tam zamanında geldiğini izledim. Sürücüye daha önce söylendiği gibi tam bir sokak öteye park etti.
Üzerinde özel dikim bebek mavisi bir etek olan esmer bir kadın yolcu koltuğundan indi. Arabanın camından yansımasına bakmak için duraksadı.
Sonra koyu renk saçlarını eliyle düzeltti ve kocaman bir güneş gözlüğü taktı. Beyaz eldivenli elini çantasına atıp taksiciye parasını öderken, adamın kendisini hatırlamasını sağlayacak kadar iyi bir bahşiş verdiğinden emin oldu.
Büyük güneş gözlüklerini takması tanınmamaya çalışıyor izlenimi verse de, bunun tam tersi bir etki yaratacağını biliyordu. Onu hemen tanımayan insanlar bile duraklamaktan kendilerini alamıyor ve ateşli bir edayla yürüyen bu gizemli kadına dönüp bir daha bakıyorlardı.
Onun aktris Pollyanna Rose olduğunu fark edenler ise ona biraz daha uzun süre bakabilmek için adımlarını yavaşlatıp etrafta oyalandılar. Hollywood'un yeni sesli sinema yıldızları hakkında haber kapmak için her köşe başında bekleyen paparazzilere bilgi verebilmek amacıyla nereye gittiğini akıllarına kazıdılar.
Ona yaklaşmak için bolca vaktim olduğunu bilerek rahatladım.
Bu zaman çizelgesini daha önce birkaç kez ziyaret etmiştim. Her seferinde olaylar biraz farklı gelişmişti ama sadece iki detay hep aynı kalmıştı: Her seferinde Pollyanna'ya aşık oldum ve elimden geleni yapsam da onu kurtarmayı başaramadım.
Bu zaman çizelgesine daha öncekinden daha özgüvenli girmemiş olsam da, onu tekrar görme fırsatını kaçıramazdım.
Geçmişte elimden geleni yapmama rağmen her zaman çizelgesi aynı sonuçları vermişti. Buraya vardığımda, daha sonra çekeceğim kalp acısına kendimi hazırlamıştım ama bu sefer çekingen de olsa iyimserdim.
Her zaman çizelgesinde Büyü Konseyi, teknolojinin sanatı öldüreceğinden korktuğu için gelişimi engellemek amacıyla zamanla oynayan zavallı bir büyücü olan Victor Humphrey hakkında uyarılmıştı (sonunda haklı çıkacaktı ama zamanla oynamak tehlikeli bir oyundu ve kesinlikle yasaktı).
Geçmişteki konseyler Victor'un durumunu göz ardı etmişlerdi. Ancak bu zaman çizelgesinde büyü dünyasında bazı şeyler değişmişti. Bu yüzden işlediği suçlar soruşturuldu ve suçlarının bedeli olarak yanması için Brimstone'a gönderildi.
Bu sefer Victor yoktu, tiyatro yoktu ve Pollyanna ile benim işbirliği yapmamıza neden olacak bir soruşturma da olmayacaktı. Yani bu sefer, Pollyanna'nın karşısına çıkmak tamamen benim elimdeydi.
Restoranın penceresinden Pollyanna'yı izledim. Sesli filmlere geçiş yapamadığı için menajeri onu daha yeni bırakmıştı.
Geçmiş zaman çizelgelerinde bu duruma pek üzülmezdi. Çünkü meclisi onu Victor Humphrey'in gelişimi geri almak için bir araç olarak kullandığı tiyatro olan Profit's Playhouse'u araştırması için göreve çağırmıştı. Ancak bu sefer hiçbir çağrı gelmemişti ve Pollyanna işsizdi.
O restorandan ayrılırken ben de arabamdan indim.
Geçmişte, daha önceden haber verdiği muhabirlere konuşmak ve Hollywood'a veda etmek için duraksardı. Fakat bu kez onu pusuda bekleyen hiçbir paparazzi yoktu.
Geldiği arabaya sokağın etrafında turlamasını söylemişti. Şimdi ise yavaşça yürüyor, arabasının onu fark etmesini bekliyordu.
Geldiğinden beri dış görünüşü değişmemiş olsa da uğradığı bu yenilgi onu değiştirmişti. Sokaktan geçerken onu kimse fark etmedi. Sokağın etrafında dolanması için para ödediği şoförü bile.
Arabayı tanıyınca el sallayarak, “Hey!” diye bağırdı. Ama adam önünden geçip giderken onu duymamış gibiydi. Sürücü restoranın önündeki boş kaldırıma bakmak için boynunu uzatarak duraksadı.
Pollyanna, “Kahretsin,” diye mırıldanarak arabanın peşinden koşmaya çalıştı. Ancak topuklu ayakkabıları ve dar kalem eteği onu yavaşlattığı için, taksi köşeyi dönene kadar pek de ilerleyemedi.
Bu fırsattan yararlanarak ona yaklaştım ve “Bayan Rose?” diye seslendim.
Hızla arkasını döndü. Dönerken yüzündeki o bıkkın ifade yerini anında zahmetsiz bir cazibeye bıraktı.
Bir muhabir beklediği için göz kamaştırıcı bir gülümseme takındı. Ancak elimde bir kalem olmadığını ve fotoğrafını çekecek hazır bir kameraman bulunmadığını fark edince gülümsemesi anında soldu.
Gözlerimdeki alevleri gizlemek için gül kurusu renginde bir güneş gözlüğü takmıştım. Buna rağmen dünyadaki hiçbir kolonya, bir cadının benden yayılan kükürt kokusunu almasını engelleyemezdi.
Dudaklarını birbirine bastırdı ve beni küçümseyerek süzdü.
Başka bir adam onun bu bakışları altında ezilip büzülürdü. Ancak bu, benimle ilk tanıştığında bana her zaman attığı bakışın ta kendisiydi.
Ona elimi uzatırken kendi kendime, “Benden şimdi nefret ediyorsun bebeğim, ama yakında beni seveceksin,” diye düşündüm. Gökyüzüne bakmadan önce tiksintiyle avucuma doğru bir bakış attı. “Güneş henüz batmadı,” dedi. “İblislerin çukurdan çıkması için biraz erken değil mi?”
“Ben bir zaman iblisiyim, bu yüzden yeryüzünde özel ayrıcalıklarım var,” diye yalan söyledim.
Geçmişte bu doğruydu. Fakat bu göreve çağrılmadığım için sistemdeki bir açıktan yararlanmıştım.
Brimstone'da işler çok yoğundu. Babam Hades emekli oluyor ve yerini yarı insan oğlu Blaze'e bırakıyordu.
Blaze, Brimstone'u yönetecek yeteneğe sahip olsa da, aşağıda değişim pek de iyi karşılanan bir şey değildi ve iblislerin kafası epey karışmıştı.
Herkesin dikkati dağınıkken ben de yeryüzüne sızmayı başarmıştım. Pollyanna korumacı bir tavırla kollarını göğsünde kavuşturdu.
Onu büyüyü kötüye kullanmakla suçlamaya geldiğimden emin bir şekilde, “Yaylan iblis, yanlış cadıya çattın,” dedi.
Onu rahatlatmak, aslında yüzlerce kez karşılaştığımızı itiraf etmek istiyordum.
Zaman çizelgesinin kendini sıfırlamasını ve ona geri dönebilmeyi her seferinde milyonlarca yıl endişeyle beklediğimi anlatmak istiyordum. Üstelik her karşılaştığımızda, beni hiç şaşmaz bir şekilde sevdiğini de.
Elbette ona gerçeği söyleyemezdim. Bu zaman manipülasyonu kurallarının ihlali olurdu. Daha da önemlisi, bunu itiraf etmem onun bana karşı olan hislerini değiştirebilirdi.
Onu fiziksel anlamda kaybetmek yıkıcı bir şeydi. Ancak beklerken beni hayatta tutan tek şey, onun kalbine sahip olduğumu bilmekti.
Bu yüzden bunun yerine daha farklı bir yaklaşım sergiledim.
Gül kurusu rengi gözlüğümü çıkardım ve tek kaşımı kaldırdım. “Yani son seçmelerinde rakiplerini sabote etmek için uyku getiren bitkisel bir çay kullanmadın, öyle mi?” diye sordum.
Pollyanna nefesini tuttu ve refleks olarak uzanıp ceketimin yakasını kavradı. “Ortalıkta dolaşıp böyle suçlamalar savuramazsın,” diye tısladı.
“Bu kasabanın her yerde gözü kulağı var.”
“Neden daha özel bir yere gitmiyoruz?” diye önerdim. Bunu söylerken yolun karşısında hâlâ çalışır halde bekleyen arabamı işaret ettim.
“Ciddi olamazsın,” diye çıkıştı. “Brimstone'dan kalkıp buraya kadar biraz bitki çayı büyüsü için mi geldin?”
“Beni yanlış anlıyorsun,” dedim koltuğumun altına sıkıştırdığım senaryoyu çıkarıp ona uzatarak. “Buraya seni cezalandırmak için değil, sana hayatının rolünü teklif etmek için geldim.”
