Brothers of Brimstone Spin-off: Axel vs. Pollyanna
Yazar
Elizabeth Gordon
Okur
34.6K
Bölüm
22
Axel, Pollyanna’yı kurtarmak için zamanda yolculuk yaptı ama tehdit ortadan kalkmış olsa bile işi henüz bitmedi. Şimdi tek amacı, onun kalbini yeniden kazanmak ve gümüş ekranda parlamasına yardım etmek. Pollyanna’nın kariyeri sendeliyor ve onu yıldızlığa taşıyabilecek tek şey Axel’ın zekası, cazibesi ve amansız kararlılığı. Tam her şey rayına oturmuş görünürken, öfkeli iki gök tanrısı kapıya dayanıyor ve bu kez kurtarılmaya ihtiyacı olan kişi Axel oluyor.
Aşk, hırs ve kozmik kaos çarpışırken; Pollyanna ve Axel, bazen birbirini kurtarmanın en büyük macera olduğunu keşfediyorlar.
Nefes Nefese
Dikiz aynasına baktım, kalbim güm güm atıyordu. Taksi tam söylenen saatte geldi ve bir blok ötede durdu; tıpkı şoföre söylendiği gibi.
Bebek mavisi bir etek giyen esmer bir kadın arabadan indi. Bir an durdu, arabanın camında yansımasını kontrol etti, koyu saçlarını düzeltti ve kocaman bir güneş gözlüğü taktı.
Beyaz eldivenli eli çantasına daldı ve şoföre onu kesinlikle unutamayacağı kadar büyük bir bahşiş verdi.
Güneş gözlükleri onu saklanmaya çalışıyormuş gibi gösteriyordu ama aslında daha da dikkat çekmesine neden oluyordu. Kim olduğunu bilmeyenler bile kendinden emin adımlarla yürüyen bu gizemli kadına bakmadan edemiyordu.
Onu tanıyanlar ise —aktris Pollyanna Rose— daha da uzun süre bakıyorlardı. Her hareketini izliyorlardı, muhtemelen nereye gittiğini paparazzilere haber vereceklerdi.
Fotoğrafçılar her zaman pusuda bekliyordu, Hollywood'un en yeni yıldızından bir kare yakalamak için.
Biraz rahatladım. Vaktim vardı. Daha önce de burada bulunmuştum; kabul etmek istediğimden çok daha fazla kez.
Her seferinde olaylar biraz farklı gelişirdi. Ama iki şey hiç değişmezdi: Her seferinde Pollyanna'ya âşık olurdum ve ne yaparsam yapayım, onu kurtaramazdım.
Bu sefer de kendime daha fazla güvenmiyordum ama uzak da duramazdım. Nasıl biteceğini bilsem bile, onu tekrar görmek istiyordum.
Belki bu sefer farklı olurdu. Belki.
Her zaman çizgisinde, Büyü Konseyi Victor Humphrey hakkında uyarılar alırdı. Victor, teknolojinin sanatı mahvedeceğinden korkan huysuz bir büyücüydü. Haksız da sayılmazdı ama zamanla oynamak tehlikeliydi ve kesinlikle yasaktı.
Konsey eskiden onu görmezden gelirdi ama artık işler değişmişti. Sonunda soruşturma açtılar ve Victor, yaptıklarının bedelini ödemek üzere Brimstone'a gönderildi.
Bu sefer Victor yoktu. Tiyatro yoktu. Pollyanna ile beni bir araya getirecek bir soruşturma yoktu.
Onu görmek istiyorsam, bunu kendim ayarlamam gerekiyordu.
Onu restoran camından izledim. Menajeri onu yeni bırakmıştı; sesli filmlere geçişi başaramamıştı.
Diğer zaman çizgilerinde bunu umursamazdı çünkü cadılar meclisi onu Profit'in Tiyatrosu için yardıma çağırırdı; Victor'un zamanla oynamak için kullandığı tiyatro. Ama bu sefer kimse aramayacaktı. Pollyanna sadece… işsizdi.
O restorandan çıkarken arabamdan indim. Normalde, haber verdiği muhabirlerin yanında durur, Hollywood'a veda ederdi. Ama bugün ne kamera vardı ne de kalabalık.
Şoföre bloğun etrafını dolaşmasını söylemişti ve şimdi yavaş yavaş yürüyordu, şoförün onu fark etmesini umarak.
Her zamanki gibi görünüyordu ama bir şeyleri farklıydı. Yenilgi her haline sinmişti ve kimse onu fark etmiyordu; para verdiği şoför bile.
“Hey!” diye seslendi, arabayı görünce el sallayarak.
Ama şoför onu duymadı. Gözleri boş kaldırımda, yoluna devam etti.
“Kahretsin,” diye mırıldandı Pollyanna, arkasından koşmaya çalışarak. Ama dar eteği ve topukluları buna izin vermiyordu.
Taksi köşeyi döndü ve gözden kayboldu.
Fırsatımı değerlendirdim. “Bayan Rose?” diye seslendim.
Arkasını döndü, yüzü sinirliden kusursuz bir zarafete geçti. Bir muhabir bekliyordu, bu yüzden ışıl ışıl bir gülümseme takındı.
Ama elimde ne kalem ne de kamera olduğunu görünce gülümsemesi soldu.
Gözlerimdeki ateşi gizlemek için gül rengi güneş gözlükleri takıyordum ama kükürt kokusunu bastıracak kadar güçlü bir parfüm daha icat edilmemişti. Dudaklarını sıktı, bana ayağının altından kazıyacağı bir şeye bakar gibi baktı.
Çoğu erkek bu bakış karşısında erirdi. Ama ben alışkındım. İlk tanışmamızda bana hep böyle bakardı.
Şimdi benden nefret ediyorsun bebeğim, ama yakında beni seveceksin, diye düşündüm ve elimi uzattım.
Avucuma tiksintiyle baktı, sonra gökyüzüne göz attı. “Güneş hâlâ tepede,” dedi. “Şeytanların çukurdan sürünüp çıkması için biraz erken değil mi?”
“Zaman iblisiyim, bu yüzden yeryüzünde özel ayrıcalıklarım var,” diye yalan söyledim, sesimin hissettiğimden daha güvenli çıkmasını umarak. Bu eskiden doğruydu ama artık değildi.
Bu görev için çağrılmamıştım; sadece bir boşluk bulup sıvışmıştım. Brimstone'da işler şu an karmakarışıktı. Babam Hades sonunda emekliye ayrılıyordu ve yarı insan oğlu Blaze görevi devralıyordu.
Blaze işin üstesinden gelebilirdi ama iblisler değişikliğe pek bayılmaz. Herkesin dikkati dağınıktı, ben de fırsatı değerlendirip buraya geldim.
Pollyanna kollarını göğsünde sıkıca kavuşturdu, sanki benden korunmaya çalışıyormuş gibi. Bana, bir büyü yasasını çiğnediği için ceza yazacakmışım gibi baktı.
“Defol git, iblis, yanlış cadıyı buldun.”
Ona gerçeği söylemek istiyordum. Daha önce yüzlerce kez tanıştığımızı söylemek istiyordum. Zaman çizgisinin sıfırlanmasını milyonlarca yıl beklediğimi, sırf onu tekrar görebilmek için.
Ve her seferinde beni sevdi.
Ama söyleyemezdim. Söylemek, zaman manipülasyonuyla ilgili her kuralı çiğnemek olurdu; daha da kötüsü, bana olan hislerini değiştirebilirdi.
Onu fiziksel olarak kaybetmek yeterince zordu. Beni ayakta tutan tek şey, kalbinin hâlâ bende olduğunu bilmekti.
Bu yüzden farklı bir yol denedim. Gül rengi gözlüklerimi çıkardım ve bir kaşımı kaldırdım. “Yani son seçmelerde rakibini saf dışı bırakmak için o bitkisel uyku çayını kullanmadığını mı söylüyorsun?” diye sordum.
Pollyanna'nın gözleri fal taşı gibi açıldı. Ceketimin yakasını kavradı, sesi alçak ve keskin. “Bu tür suçlamaları rastgele ortaya atamazsın,” diye tısladı. “Bu şehrin her yerde gözü ve kulağı var.”
“Daha tenha bir yere gitsek nasıl olur?” dedim, caddenin karşısındaki arabamı işaret ederek. Motor hâlâ çalışıyordu.
Bana delirmiş gibi baktı. “Ciddi olamazsın. Brimstone'dan ta buraya, beni bitkisel çay büyüsü yüzünden sıkıştırmaya mı geldin?”
“Yanlış anladın,” dedim, koltuğumun altındaki senaryoyu çıkarıp ona uzatarak. “Seni cezalandırmaya gelmedim. Sana ömründe bir kez denk gelebileceğin bir rol teklif etmeye geldim.”
