Business Casual
Yazar
Daphne Anders
Okur
333K
Bölüm
33
Addison Parker, Noah Carson’u sekiz yıldır görmemiştir. Kendisinden sekiz yaş büyük olan ağabeyi Caleb’ın bir zamanlar en yakın arkadaşı ve Addison’ın gizli aşkı olan Noah, artık küresel bir imparatorluğa ve buna uygun bir özgüvene sahip, acımasız bir teknoloji milyarderidir. Bir iş etkinliğinde beklenmedik bir şekilde yeniden bir araya geldiklerinde, aralarındaki çekimi görmezden gelmek imkansız hale gelir. Birlikte çalışmaya başladıkça eski duygular yeniden yüzeye çıkar ve işle eğlence arasındaki çizgi bulanıklaşmaya başlar. Noah söz konusu olduğunda ayartılma her zaman kapıdadır ve Addison, istemekten hiçbir zaman gerçekten vazgeçmediği bu adama direnip direnemeyeceğine ya da bu kıvılcımın nereye varacağını görmek için her şeyi riske atıp atmayacağına karar vermelidir.
Bölüm 1: Tanıdık Bir Yabancı
ADDISON
Barmenin yüzündeki alaycı gülümseme, burada ne yaptığımı sandığına dair bilmem gereken her şeyi bana anlatıyordu.
“İyi akşamlar,” dedi neşeyle. Gözleri üzerimde gezinirken bana bakması gerekenden biraz daha uzun süre bakmıştı. “Bu akşam ne içiyoruz, güzellik?”
Bu sözün normalde beni soğutması gerekirdi. Ama görünüşe göre bu gece böyle ucuz imalar hoşuma gidiyordu. Özellikle de bu kadar yakışıklı bir adamdan geliyorsa.
Geriye doğru taranmış simsiyah saçlarıyla bana alttan bir bakış attı. O an İngilizce konuşmayı bile unuttum.
Şu an tam olarak böyle bir şeye odaklanmaya ihtiyacım vardı. Yakışıklı bir adamın bana ağzına kadar dolu, köpüklü bir şampanya doldurması ve beni gözleriyle soyması... İhtiyacım olan tam da buydu.
“Ağzına kadar dolu bir kadeh şampanya,” diye sipariş verdim. Dudaklarımın kenarında küçük bir gülümseme vardı. Gözlerim onun gözleriyle buluştuğunda içimde hem bir gerginlik hem de bir rahatlama hissettim.
Kadehi hiç zorlanmadan doldurdu. Doldururken de bana kaçamak bakışlar atıyor, yüzümün kızarmasına neden oluyordu. Kadeh tezgaha konarken küçük bir çınlama sesi çıkardı ve almamı bekledi.
“Teşekkürler,” diye iç çektim. Kadehi dudaklarıma götürüp büyük bir yudum aldım.
Şaşkınlıkla tek kaşını kaldırdı. “Şimdiden zor bir gece mi geçiriyorsun?”
“Tahmin bile edemezsin,” diye güldüm gergin bir şekilde. Midemde o gerginliği tekrar hissediyordum. “Sadece bir içkiye çok ama çok fena ihtiyacım vardı.”
“Evet, böyle etkinliklerin epey sıkıcı olabildiğini tahmin edebiliyorum. Özellikle de kimseyi tanımıyorsan,” diye yanıtladı.
Bu sektörde yeni olduğum bu kadar belli miydi? Belki de elbisem yüzündendi. Ya da gözlerimdeki o şaşkın bakıştan mıydı?
“Bu kadar belli oluyor mu?” diye sordum gülerek.
“Evet.” Omuz silkti. Temiz bir pamuklu havluyla bir bardağı siliyordu. “Yani, bana pek yaşlı adamlardan hoşlanan bir kız tipi gibi gelmedin. Ama zevkler tartışılmaz, değil mi?” Bu sözleri söylerken kıkırdadı.
“Yaşlı adamlardan hoşlanan” derken ne demek istemişti?
Kaşlarımı çattım. “Yani, teknoloji sektörü çok geniş bir alan. İçinde hala bir sürü yaşlı adam barındırıyor olabilir ama artık gelişiyor, biliyorsun. Artık bu oyunda sadece yaşlı adamlar yok.”
“Pek öyle görünmüyor,” diye mırıldandı, odaya şöyle bir göz atarak.
Sanırım haklıydı. Özellikle de şu an etrafımıza baktığımda. Şu an burada bir sürü yaşlı adamdan başka hiçbir şey yoktu. Odada neredeyse hiç çeşitlilik yoktu. Birkaç kadın ve farklı etnik kökenlerden birkaç insan vardı. Onlarla konuşmak, o yaşlı beyaz adamlarla konuşmaktan çok daha ilginç görünüyordu.
“Sanırım haklısın,” diye iç çektim. Şampanyadan bir yudum daha alıp kadehi neredeyse tamamen boşalttım.
“Buraya kiminle geldin?” diye sordu.
İşte o an jeton düştü. Sonunda kahrolası jeton düştü.
Genel olarak teknoloji sektöründe hala çokça bulunan “yaşlı beyaz adamlar”dan bahsetmiyordu. Buraya hangi yaşlı beyaz adamla geldiğimi merak ediyordu.
Benim bir girişimci olduğumu düşünmüyordu. Birinin eşlikçisi olduğumu sanıyordu.
Tanrım, erkeklerden nefret ediyorum.
Bunun gerçekten yaşandığına inanamıyordum. Gözlerimi ayıramadığım ve hatta eve gitmeyi bile düşündüğüm o tatlı barmenin böyle düşündüğüne inanamıyordum. Benim teknoloji topluluğunun bir parçası olacak kadar zeki olduğumu aklının ucundan bile geçiremiyordu.
Dudaklarımı ince bir çizgi halinde birbirine bastırdım. Konuşmadan önce susmayı düşündüm ama vazgeçtim. Sessiz kalmak istemiyordum. Sesimi duyurmak istiyordum.
“Görünüşe göre bu etkinlikteki kadınlar hakkında çoktan bir karara varmışsın. Ben de dahil.” Ağzımdan çıkan sözler buz gibi soğuktu.
İtiraz etmek için ağzını açtı ama onu tam orada durdurdum. Söylediğinden daha da aşağılayıcı bir şey söylemesine izin veremezdim. Tek bir kelime daha dinlemek istemiyordum.
Eğer henüz fark etmediyseniz, dramatik ve gururlu biri olabilirdim. Ama günün sonunda, ben de saygısızlık görmekten bıkmış diğer kadınlar gibiydim. Toplumun benden olmamı istediği o sessiz, uysal ve tatlı kalıba sokulmaktan yorulmuştum. Olduğum kişiyle gurur duyuyordum. İliklerime kadar tamamen kendimdim.
“Aslında kendi şirketimin sahibiyim. Biliyorum, bir kadın olduğum için buna inanması çok zor,” diye alay ettim.
“Onu o anlamda söylemedim,” diye savundu kendini. Omuzları öne doğru çökmüştü. “Sadece buraya biriyle geldiğini düşünmüştüm.”
“Eminim öyledir,” diye yanıtladım. Boş şampanya kadehini tezgaha biraz fazla sert bir şekilde bıraktım.
Gözlerinde, utanan bir erkeğin sahip olduğu o yenilgi dolu bakış vardı. Sanırım onu titrettiğim ve sözlerine pişman ettiğim için kötü hissetmeliydim. Ama hissetmedim. Bence toplumda bize, özellikle de erkekler için kendimizi küçültmemiz, daha bağışlayıcı ve hatta daha uysal olmamız öğretiliyor.
Bu gecenin nasıl geçeceğine işte o an karar verdim. Çekingen olmayacaktım. Kendimi oraya ait değilmişim gibi hissetmeyecektim. Özgüvensiz olmayacaktım. Bu gece kendimi hayal ettiğim o kadın olacaktım: Özgüvenli, ağırbaşlı ve ilginç.
Ama topuklarımın üzerinde hızla arkamı dönüp oradan geçen bir garsonun gümüş tepsisinden başka bir şampanya kadehi kaparken, sert ve kaslı bir adama tosladım. İçeceğimi onun o mükemmel kesim smokininin her yerine dökmüştüm.
