Deli Köpekler ve İngilizler
Yazar
Andreona C Garlid
Okur
19,1K
Bölüm
50
Diyar halkından her genç kız, unvanlı bir adamın —zengin, münzevi ve deli olduğu söylenen bir beyin— kendine bir gelin seçmesi gereken, ışıltılı eğlencelerle dolu iki haftalık bir davet için görkemli bir malikâneye çağrılır. Mumlarla aydınlanan koridorlarda tuhaf ölümlerle ilgili fısıltılar dolaşsa da güç, tutku ve tehlike vadi kalpleri hızlandırmaya devam eder. İpeklerin ve gülümsemelerin altında, herkes bir şeyler saklamaktadır. Cazibe ve aldatma oyunları sürerken, bir soru avizelerden bile daha parlak bir şekilde yanmaktadır: Lord'un seçiminden kim sağ çıkacak ve onun elini tutmanın bedeli ne olacak?
Tüm Uygun Genç Kızlar Katılmalı
“Ama onun deli olduğu konuşuluyor! Bu davete gitmemizi gerçekten istiyor olamazsın, Üvey anne—bunu kesinlikle yapamazsın!” Charlotte, üvey annesinin mantık sınırlarını aşan inatçılığı yüzünden sinirden neredeyse ağlayacaktı.
“Eğer biraz deli olduğu söylenmeseydi, eminim şimdiye kadar komşu kasabalardan soylu bir kadınla evlenmiş olurdu! Ama onun deliliği bizim fırsatımız! Kızım ay sonuna kadar Leydi Edenmorrow olabilir.” Bayan Church sevinçle ciyakladı.
Kızı Helena da sevinçle ses çıkarıp incecik ellerini çırptı. Heyecandan adeta titrerken sarı bukleleri yüzünün etrafında zıplıyordu.
“Malikanede Lord Hazretleri ile iki tam hafta boyunca balolar, av partileri, akşam yemekleri ve eğlenceler! Ve eminim birimizi seçecek! Ne de olsa ailemiz soyluluğa en yakın olanı. Abigail Flagg veya Lucy Smith’in hiçbir şansı yok ki.” Helena saçının bir lülesini parmağına doladı ve dramatik bir şekilde iç geçirdi. Dramatik iç geçirmeler belki de onun en büyük yeteneğiydi.
Charlotte sinirle parmaklarını şakaklarına bastırdı. Üvey kız kardeşini neden bu kadar çok sevdiğini bininci kez kendine sordu. Kızın kafası pek basmıyordu. Sadece küçük bir çay kaşığını dolduracak kadar beyni vardı. Hani şu ince porselen bir fincanda çayınızı karıştırmak için kullandığınız narin kaşıklardan.
“O DELİ! Deli bir adam on iki genç kızı, içlerinden biriyle evlenmeye karar vermeden önce ‘bir zevk festivali’ için iki haftalığına malikanesinde kalmaya davet etti... sadece biriyle. Sence o genç kızlardan kaçı oradan bakire olarak ayrılacak? Peki onun gelini olacak kişi daha mı şanslı olacak? Hasta babası her an ölebilecek ve onu tamamen deli oğlunun insafına bırakacak aklını kaçırmış bir lordla evlenmek?
“Bu gerçekten ikinizin de şimdiye kadar sergilediği en mantıksız davranış ve ben babamın tüm servetini incik boncuğa ve kurdelelere harcadığınızı gördüm. Sizin eşiniz benzeriniz yok!” Charlotte sözlerini bitirdi… çok ileri gittiğini anında fark ederek.
Bayan Church dudaklarını büzdü. “Görüyorum ki Helena’yı kıskanıyorsun ve bu yüzden onu bu faydalı etkinliğe katılmaktan alıkoymaya çalışıyorsun! Kendini beğenmiş ve açık sözlü yirmi iki yaşında bir kız olarak, senden çok daha genç ve daha uysal on yedi yaşındaki üvey kız kardeşine karşı pek şansın olmadığını ya da hiç şansın olmadığını biliyorsun.
“Sen bu evde yalnız başına kız kurusu olarak yaşlanırken, onun senin hanımın olmasını ve tüm saygınlığa sahip olmasını kabullenemiyorsun. Hiçbir erkek dili jilet gibi olan bir kızla—bir kadınla—evlenmek istemez.”
Bayan Church, Helena’nın sarı başını göğsüne bastırdı. “Sen üvey ablana hiç aldırma. O kızıl saçlı yaratık sadece onun kalbini kazanacağından ne kadar emin olduğunu kıskanıyor. Onun kusursuz bir beyefendi olduğuna ve söylentilerin sadece söylenti olduğuna eminim! Hiç üzülme, benim güzel yavrum.”
Charlotte elini dağınık saçlarının arasından geçirdi. “Şey, bu konuda haklısın. Helena benden daha güzel ve daha uysal. Şüphesiz daha iyi bir evlilik yapacaktır. Onu korumak istememin tam nedeni de bu. Kız kardeşimin...”
“ÜVEY kız kardeş—benim Helena’m seninle hiçbir kan bağı taşımıyor, seni gidi şeytan,” diyerek büyük bir ısrarla araya girdi Bayan Church. Sonra Charlotte’u dikkatle süzdü. Helena daha mı güzeldi? Charlotte uzundu—fazla uzundu—bakışları birçok erkekle göz göze gelebilirdi.
Saçları mum ışığında kızıl kızıl parlayan koyu kumraldı ve çelik grisi gözlerinde korkutucu bir zeka parıltısı vardı. Charlotte çok güzeldi ama çöreklenmiş bir engerek yılanı kadar güzeldi.
Babası onu aşırı eğitmeyip bunca yıl bir erkek evlat gibi yetiştirmeseydi, ondan kurtulma umudu olabilirdi! Ama Charlotte’la tanıştırmak için getirdiği her talip, kızın isyankar doğası karşısında afallayıp kalmıştı.
Charlotte kendini bir sabancıdan veya çiftçinin oğlundan üstün görüyor ve zavallı adamlara (okumayı bile bilmeyen adamlara) Shakespeare ve İlyada hakkındaki düşüncelerini soruyordu.
Lord hazretleri kesinlikle kızının ceylan gibi bakışlarını, üvey kızının delici bakışlarına tercih edecekti. Charlotte’un gitmesine izin vermekte bir sakınca yoktu... tabii özellikle çekici elbiseler giydirilmemesi şartıyla.
Peki ya Charlotte lord hazretlerinin reddedeceği kızlara karşı kötü niyetleri olduğu konusunda haklıysa? O zaman belki de Helena’nın bir tür korumayla gitmesi en iyisiydi.
“Evet—o benim üvey kız kardeşim. Ama benimle yaşamaya geldiğinde küçücük bir bebek olduğu için, babamın kanını taşıyor olsaydı bile onu daha fazla sevebileceğimi sanmıyorum.” Charlotte üvey annesinin yüzünde derin bir öfke ve içerleme gördü. Sessiz ve yatıştırıcı bir ses tonuyla ekledi, “Görüyorum ki gitmemiz konusundaki ısrarınızdan sizi vazgeçiremeyeceğim.” Charlotte iç geçirdi.
Bayan Church, üvey kızının sözlerini zar zor kabul ettiğini gösterircesine başını çok hafifçe eğdi.
“Gideceksin—gözlerin açık bir şekilde. Şimdi git annenin en üst çekmecende sakladığın o evlilik yüzüğünü getir. Onu hala orada bir mendile sarılı tuttuğunu bilmediğimi sanma. Satılması gerekiyor. Helena’nın yeni bir av elbisesine ve yeni bir balo elbisesine ihtiyacı var. İnsanların onu aynı elbiseyle iki kez görmesi hiç hoş olmaz ve iki hafta boyunca orada olacaksınız!” Charlotte’un gözleri şaşkınlıkla irileşti.
“Lütfen yapmayın! O benim sahip olduğum en özel ve en önemli şey. Yüzüğü alamazsınız—kesinlikle alamazsınız. Reddediyorum.” Üvey annesi öfkeden adeta şişip büyümüş gibiydi.
“Benim çatım altında yaşıyorsun ve benim dediğimi yapacaksın! Bana yüzüğü getir, yoksa seni kapı dışarı ederim ve seninle işim tamamen biter!” diye bağırdı üvey annesi. Yüzü öfkeli bir el kuklası gibi morarmış ve kararmıştı. Helena elleriyle ağzını kapattı.
“Ah lütfen, Anne, yapma! Onu evden atma! Yüzüğü ona vereceksin, değil mi Charlotte?” Helena yalvaran gözlerle Charlotte’a baktı.
Charlotte öfkeden titreyerek topuklarının üzerinde döndü ve odadan çıktı. Helena’nın on dört gün yetecek av elbiselerine ve balo kıyafetlerine ihtiyacı vardı. Charlotte’un her birinden üçer tane ve iki tane de günlük elbisesi vardı… hepsi de yıllar öncesinin modasıydı.
Helena evden otuzdan fazla elbisenin olduğu dört sandıkla ayrılacaktı. Masraf akıl almazdı. İngiltere Prensesi’nin bile şımarık üvey kız kardeşi kadar çok elbisesi ve ıvır zıvırı olduğundan şüpheliydi.
Evlerinin her odası, üvey annesinin müsrifliği yüzünden boş duvarları ve halısız koridorlarıyla kasvetli bir anıt mezar gibiydi. Merdivenlerden yavaşça inip yüzüğü üvey annesinin eline bıraktı.
“İşte, o kadar da zor değilmiş, değil mi? Ya bunu yapacaktın ya da masrafları karşılamak için seni sözleşmeli hizmetçi olarak satacaktık.” Kötücül bir sırıtışla yüzüğü cebine attı.
Charlotte ona öfkeyle baktı ve tek kelime etmeden evden çıktı. Bir öfke krizine girdiğinde konuşmamanın en iyisi olduğunu, yoksa kesinlikle başını daha büyük bir belaya sokacağını öğrenmişti.
Kollarının iç kısımlarında, hakkını aradığında üvey annesinin zevkle yaptığı gizli çimdikleme ve morartı izleri vardı. Bu balo hakkındaki önceki sözleri yüzünden zaten iki gündür açtı ve açlık cezası biraz daha devam ederse bayılmaya başlayacaktı.
“Hiç bu kadar kaba ve nankörce bir davranış gördün mü? Babası öldükten sonra ona bakmak zorunda değildim! Onu uzaklara gönderebilir ya da en yakındaki yetimhaneye verebilirdim—çünkü o öyle biri! Ama hayır—o senin Lord Hazretleri’nin karşısına bir dilenci gibi çıkmanı, asla takmayacağı aptal küçük bir yüzükten vazgeçmeye tercih eder. Böyle bir huyla koca falan bulunmaz.”
“Ama Anne...,” diye zayıfça söze başladı Helena. Sonra durdu.
Tartışmanın hiçbir faydası olmayacaktı.
Bir gün, bu kadının yaptıklarının hesabı sorulmalıydı. Charlotte o hesabı soran kişinin kendisi olmasını umut etmekten başka bir şey yapamıyordu.
