Çarpışma ve Yanış
Yazar
Salem Morgan
Okur
16.2K
Bölüm
74
Wren, düşüncesizce geçirdiği tek bir gecenin hayatını değiştireceğini hiç tahmin etmemişti. Geçirdikleri motosiklet kazası hem kendisinin hem de büyüleyici motorcu Jace'in yaralanmasına neden olunca, Wren ezici bir suçluluk duygusuna kapılır ve iyileşme sürecinde ona bakmaya gönüllü olur. Ancak Jace’in dünyasına adım atmak, Iron Vultures MC'nin karanlık ve tehlikeli başkan yardımcısı olan ağabeyi Kane ile karşı karşıya gelmek demektir. Kane kaza yüzünden ondan nefret etse de, aralarındaki değişken çekim ikisinin de inkar edemeyeceği bir yangına dönüşür.
İki kardeş ile şiddet, sadakat ve sırlarla dolu bir suç dünyasının arasında kalan Wren, Kane'in ateşinde hayatta kalacak kadar güçlü olup olmadığına ya da onu sevmenin her şeyi küle çevirip çevirmeyeceğine karar vermelidir.
Bölüm 1: Riski Göze Alarak Sür
WREN
Pek içki içen biri değildim ama zar zor tanıdığım bir adamın yanında bir taburede otururken boğazımı yakarak inen içki, hayatımın en keyifli anlarından biriydi.
Jace boş shot bardağını bara vurup parfümünün—baharatlı ve odunsu bir şeyin—kokusu aramızdaki havaya karışacak kadar bana yaklaştığında güldüm. “Pekâlâ, Wren,” diyerek bana meydan okudu, gözleri yaramazca parlıyordu. “Oyun zamanı.”
Diesel her birimize bozuk para dağıtırken şüphe ve merak birbirine karışmış bir şekilde, “Ne tür bir oyun?” diye sordum.
Hawk, parayı parmak eklemlerinde ustaca kaydırırken, “Bozuk para oyunu,” diye açıkladı. “Zıplatıp içkinin içine düşüreceksin. Iskalarsan sen içersin. Atarsan başkası içer.”
Daha önce hiç oynamamış olmama rağmen saçlarımı özgüvenle geriye atıp, “Kulağa oldukça kolay geliyor,” diye takıldım.
“Kolay, ha?” Jace’in dudakları eğlenmiş bir şekilde yukarı kıvrıldı. “Önce bayanlar.”
Bozuk parayı aldım, konsantre olmak için dudağımı ısırdım ve ardından parayı barda sektirdim. Tam Jace’in bardağının içine düştü. Çocuklar alkışı patlattı; en çok bağıran Diesel’di.
“Görünüşe göre yine sen içiyorsun.” Jace'e sırttım, zaferin etkisiyle yanaklarım kızarmıştı.
Gözleri hâlâ benimkilerde kilitliyken başını yavaşça iki yana salladı ve sahte bir teslimiyetle bardağını kaldırdı. “Bu turu sen kazandın.”
Gülmek kolaylaşana ve barın ışıkları kenarlardan bulanıklaşana kadar oynadık; vücudumu tatlı, sıcak bir uyuşma sarmıştı.
Jace, çabucak gizli silahı olduğunu fark etmeye başladığım o silahsız bırakan çarpık gülümsemesini göstererek, “Bir tur daha mı?” diye sordu.
Kendi kendimi şaşırtarak, “Olur,” diye cevap verdim. Bu kelime pervasızca, heyecan verici hissettiriyordu. Bu gece kolayca dökülüveren o evetlerdendi.
Etrafımızda kahkahalar havai fişekler gibi patlıyordu. Jace'in arkadaşları—Diesel, Hawk ve Bear adında dövmelerle kaplı üç gürültücü, taşkın motorcu—ilk bakışta ürkütücü bir ekipti ama birkaç içkiden sonra eski dostlar gibi hissettiriyorlardı.
Dağ gibi cüsseli ve solmuş askeri dövmelerle kaplı Diesel, bara sertçe vurdu ve neşeyle bağırdı. “Şu haline bak tatlım! Seni viski kızı olarak düşünmemiştim.”
Göğsüme bir sıcaklık yayılırken, “Ben de düşünmemiştim,” diye gülerek cevap verdim.
Jace rahat bir şekilde, “Viski tek yoldur,” dedi ve hiç gözünü kırpmadan shot'ını kafaya dikti; gözleri şakacı bir meydan okumayla bana kilitlenmişti. “Eğer bizimle içeceksen, bizim gibi içmelisin.”
Gözlerimi alaycı bir şekilde kıstım. “Bu bir meydan okuma mı?”
Bana yaklaştı, o kadar yaklaştı ki sıcak nefesi yanağıma çarpıyordu. “Ne olmasını istersen o.”
Kalbim tekledi. İnsanları kendine çeken zahmetsiz bir karizması, çekiciliği vardı ve lanet olsun ki bu gece üzerimde işe yarıyordu. Bardağı kaldırdım, meydan okuyan bakışlarına karşılık verdim ve yakıcı shot'ı tek yudumda mideye indirdim. Diesel gök gürültüsü gibi devasa ellerini çırparak tekrar tezahürat yaptı.
İçinde küçük hayvanların saklanabileceği kadar büyük bir sakalı olan kızıl saçlı, iri yarı Bear, dirseğiyle Jace'i dürttü. “Dikkat et, Dust. Kız seni içerek masanın altına serecek.”
Jace gözleri yaramazca parlayarak karşılık verdi: “Bırak denesin. Belki kazanmasına izin veririm.”
Damarlarımda dolaşan içkinin verdiği cesaretle alay ettim. “Kazanmama izin mi vereceksin? Bence sen korkuyorsun.”
İnce yapısının üzerine dökülen deri ceketini düzelten Hawk, sesini uzatarak “Ooo,” dedi. Aralarında en genç olandı, benden biraz büyüktü ama koyu renk gözlerinde sırlar saklıydı. “Sana açıkça meydan okudu, Dust.”
Jace usulca kıkırdadı, bir elini dağınık saçlarından geçirdi, bakışları dudaklarımda olması gerektiğinden bir saniye daha fazla oyalandı. “Evet, kesinlikle öyle yaptı.”
Bara tutunup dengemi sağlarken, “Pekâlâ,” dedim. “Bir tane daha.”
Jace barmene işaret ederken, “Bir tane daha,” diyerek kabul etti. “Ama ondan sonra seni bir tur gezdireceğim.”
“Gezmek mi?” diye sordum ve açıklamasını istercesine tek kaşımı kaldırdım.
“Motorla,” diye açıkladı; sesi alçaktı, yaramazlık damlıyordu. “Eğer dayanabilirsen.”
Cesur, pervasız ve tamamen hayatta hissederek yavaşça gülümsedim. “Hodri meydan.”
Sonunda Bear kolunu Diesel'in boynuna doladı ve yüksek sesle duyurdu: “Pekâlâ çocuklar, bu kadar oyun yeter. Motorlar kendi kendini sürmeyecek.”
Dışarıda hava serin ve dumanlıydı. Diesel, Bear ve Hawk sigaralarını yaktılar; kiraz kırmızısı parıltı yüzlerini aydınlatırken kendi aralarında gülüşüyorlardı. Jace kenara çekildi ve dudaklarında tembel bir sırıtışla beni takip etmemi işaret etti.
Parlak siyah motosiklete gururla vurarak, “Bu benimki,” dedi. Sokak lambalarının altında parlayan krom, tehditkâr ama bir o kadar da davetkârdı. “Özel yapım. Cehennem kadar hızlı.”
Deri koltukta parmaklarımı hafifçe gezdirmek için uzanırken yumuşak bir sesle, “Çok güzel,” dedim. Beni yakından izledi, gözleri bir anlığına daha da koyulaştı.
Sıradan bir tavırla, “Atla,” dedi; sesinde tam olarak adlandıramadığım bir şeyin kıyısında dolaşan bir ton vardı. “Onu bir hisset.”
Bacağımı üzerinden atıp dikkatlice koltuğa yerleştim ve kolları tuttum. Altımda güçlü, tehlikeli ve heyecan verici hissettiriyordu. Jace izliyordu, eğilmeden önce dudaklarını hafifçe ısırdı ve ustaca bir rahatlıkla bir düğmeyi çevirdi.
Motor altımda kükreyerek canlandı, derinlemesine titredi ve içimde beklenmedik, keskin ve elektrikli bir ürperti yarattı. Nefesim kesildi ama bunu çabucak etkilenmiş bir gülümsemeyle gizledim.
Jace, sanki üzerimdeki etkisini itiraf etmem için bana meydan okuyormuş gibi her şeyi bilen bir sırıtışla geri çekilirken, “Nasıl hissettiriyor?” diye sordu.
Yanaklarıma hücum eden sıcaklığa ve midemin alt kısımlarında düğümlenen bir şeye rağmen, “Bela gibi,” diye soğukkanlılıkla cevap verdim. “Ama iyi türden bir bela.”
Yakınlardan Diesel, “Sürmeye hazır mısınız?” diye bağırırken onun gözleri onayla parladı.
Jace tekrar yaklaştı, sesini sadece benim duyabileceğim kadar alçalttı. “Sıkı tutun tatlım. Seni çılgın bir gece bekliyor.”
Jace motorun gidonunda asılı duran kaska uzandı, yavaşça başıma geçirdi ve kayışı bağlarken parmakları çeneme dokundu.
Bu hareket dikkatli ve samimiydi; kalbimin kaburgalarımın altında düzensizce attığını hissettim. Zahmetsizce kendi kaskını taktı ve huzursuz bir beklentiyle motorlarını çoktan devirlendirmeye başlamış olan çocuklara doğru baktı.
Jace, kaskı yüzünden sesi hafifçe boğuk çıkarak, “Pekâlâ çocuklar,” diye seslendi. “Nereye gidiyoruz?”
Sigarasını kenara atan Diesel, “Açık otoyola,” diye bağırdı. “Ona tam bir deneyim yaşatalım.”
Kocaman motoruna atlayıp kıkırdayan Bear, “Bana uyar,” diyerek onayladı. Hawk da onaylayarak motorunun gazına bastı ve hızlıca başparmağını kaldırdı.
Omuzunun üzerinden geriye bakan Jace, “Hazır mısın?” diye sordu; sesi alçaktı ve kaskın siperliğinden gözlerimi arıyordu.
Beline sıkıca sarılırken, heyecan ve gerginlik tatlı bir şekilde birbirine karışarak, “Kesinlikle,” diye cevap verdim.
Motorlar kükredi; geceyi yararak yola fırladığımızda o sesi kemiklerimin derinliklerinde hissettim. Rüzgar etrafımızda kamçı gibi esiyor, ceketimi çekiştiriyordu ve damarlarımda adrenalin tavan yapmıştı. Bu özgürlüktü, vahşi ve şiddetli.
Ancak biz hızlandıkça, parlak ay ışığının altında giderek daha hızlı uçarken, o coşku yavaş yavaş daha karanlık bir şeye dönüştü. O kadar sıcak ki buz gibi soğuk hissettiren bir his omurgamdan yukarı tırmanmaya başladı; kollarım ve bacaklarım uyuşana, kalbim göğsümde acı verici bir şekilde çarpana kadar hızla tüm vücuduma yayıldı.
Jace'e olan tutuşum içgüdüsel olarak sıkılaştı, kaskın ardında nefes alışverişim düzensizleşti. Etrafımdaki dünya bulanıklaştı, sokak lambaları baş döndürücü ışık şeritlerine dönüştü ve gürültü kulaklarımda gök gürültüsü gibi yankılandı.
Ani gerginliğimi fark eden Jace geriye doğru seslendi: “Hey, iyi misin?” Sesi rüzgarın uğultusu arasından cılız geliyordu.
Başımı sallamaya çalıştım ama panik beni sert ve hızlı bir şekilde ele geçirdi, görünmez ellerin boğazımı sıkması gibi beni boğuyordu. Nefes alamıyordum. Düşünemiyordum.
“Jace—” Sesim çatladı, boğuk ve çaresizdi.
Paniğimi heyecan sanarak, “Sıkı tutun!” diye bağırdı. Daha da hızlandı, motor altımızda şaha kalktı ve midem boşluğa düştü.
Görüşümün kenarları kararırken telaşla, “Dur,” diye fısıldadım. “Lütfen, dur—”
Ancak sesim rüzgarın kükremesi içinde kayboldu. Panik şiddetle zirveye ulaştı, karanlık görüşümü yutuyordu. Kör çaresizliğim içinde zihnim idrak edemeden bedenim hareket etti, pervasızca ağırlığımı kaydırdım.
Dünya aniden altımızda sarsılırken Jace’in “Kahretsin!” diye bağıran sesi loş bir şekilde yankılandı.
Zaman kırıldı. Metal asfalta sürtündü, kıvılcımlar karanlıkta küçük alevler gibi tutuştu ve bedenim havaya savruldu; sonsuz ve korkutucu bir saniye boyunca ağırlıksız bir şekilde süzüldüm.
Asfalta sertçe çarptım; çarpmanın şiddeti ciğerlerimdeki havayı çaldı, her bir sinir ucumda acı patladı. Görüşümde karanlık dans ediyordu, bilinçsizliğin fısıltıları beni dibe çekiyordu.
Gözlerimi yavaşça kırptım; gece gökyüzüne karşı renkler parlak bir şekilde yanıp sönüyordu. Sirenler çığlık atıyor, mavi ve kırmızı ışıklar etrafımda baş döndürücü bir şekilde dönüyordu.
Bir kez daha göz kırptığımda tamamen başka bir yerdeydim, beyaz, sert ışıklarla dolu bir alana kapatılmıştım. Etrafımı hem acil hem de nazik sesler sarmıştı.
Yüzü netleşen kadın bir acil tıp teknisyeni, “Benimle kal tatlım,” diyerek usulca beni yatıştırdı. “İyi olacaksın.”
Konuşmak için ağzımı açtım ama acı sesimi boğdu, kelimelerimi çaldı. Onun sakin sesi bulanıklaştı, uzaklaştı, ellerimden kayıp gitti.
Yavaşça silinirken, “Sorun yok,” diye tekrarladı. “Sadece benimle kal.”
Ama yapamadım. Karanlık ısrarla beni çekiştiriyor, dibe çekiyordu; ta ki sonunda, merhametli bir şekilde, her şey sessizleşene kadar.
