Cesur Rus Kurdu
Yazar
S L Parker
Okur
3.7M
Bölüm
53
Anna altı yaşındayken avcılar ailesini öldürdükten sonra büyükbabasının yanına taşınır. Sonunda, yirmi yılın ardından, katilleri yakalanır ve idam edilir. Nihayet Anna için hayatına devam etme zamanı gelmiştir. Yirmi altı yaşında, hala eşiyle tanışmamıştır ve bu konuda umudu yoktur. Sonra Oborot Sürüsü, Noel için ziyarete gelir ve hem Alfa Viktor hem de Beta Erik Anna'nın kendi eşleri olduğunu iddia eder! Anna'nın vermesi gereken önemli bir karar vardır ama iki yakışıklı Rus kurdu arasında nasıl seçim yapacaktır?
Yaş Sınırlaması: 18+
Önsöz / Bölüm 1
Anna
"Lütfen anne, lütfen baba, uyanın. Korkuyorum!" Anna, ailesinin cansız bedenleri üzerinde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Bedenleri Anna’nın küçük ellerinin altında katı ve soğuktu. Kalbi parçalanıyordu.
Altı yaşındaki karışmış zihni, annesinin bozulmamış krem rengi çarşaflarını lekeleyen koyu kanı kabul etmeyi reddetti. Küçük burnu, gelişmiş koku alma duyusuyla, ölüm ve çürümenin ekşimiş kokusunun annesinin cesedinden önce gördüğü cesetlerden gelen kokuyla aynı olduğuna inanmayı reddetti.
"Lütfen!" Kontrol edemediği hıçkırıklarla ağlamaya devam ediyordu. Odadaki koku ve ölmüş ailesinin görüntüsü öğürmesine sebep oldu. Boş midesinden hiçbir şey çıkmadı.
Ölmüş olamazlardı; onu güvende tutacaklarına söz vermişlerdi.
"Lütfen!" Kelimesini bu kez fısıldayarak tekrarladı. Ağlaması ve öksürükleri küçük inlemelere dönüştü. Küçük vücudu, anne ve babasının arasına yığıldı ve gözleri kapandı.
Sessizlik dayanılmazdı.
Saatler önce
Tavandan ağır ayak sesleri geliyordu ve bu sesler Anna'yı çevreleyen duvarlardan sekip küçük kulaklarına nüfuz ederek onu derin, rüya dolu bir uykudan uyandırdı.
Havayı hızlıca koklayarak hala sabahın erken saatleri olduğunu anladı. Kulakları kuşların henüz uykularından kalkmadığını seçti, ailesinin evi dışında her yer sessizdi.
Peki, mutfakta kim vardı?
Anna tavanın üstünden gelen garip kokuları yattığı yerden ayırt edemiyordu ancak birkaç dakika sonra başka bir dizi tepinmeyi takip eden fısıltılar, ebeveynlerinin sesleri değildi.
Anna tavana bakarak, yukarıdaki mutfakta dolaşan kişinin sesini takip etti ve tavandaki küçük kapı, üstünde duran kişinin ağırlığıyla titrediğinde yatak başlığına dayandı ve kalın yorganını üstüne örttü.
Kalbi göğüs kafesini öyle hızlı dövmeye başladı ki Anna göğüs kafesinin parçalanacağından korktu. Annesi ve babası hiçbir zaman bu kadar geç uyanmazlardı ve daha önce hiç arkadaşları da gelmemişti.
Anna, koridora çıkmak için zemini geçen ayak seslerini takip etti. Ön kapı çarpılarak kapanmadan önce tekrar boğuk sesler geldi ve ev sessizliğe gömüldü.
Anna'ya gürleyen kalbinin ve sık nefeslerinin sesinden başka bir şey kalmamıştı. Anna ailesine seslenmek istedi ama dudakları kıpırdamadı.
Hatırlayabildiği, asla çiğnenmeyecek tek kural, şafaktan önce asla yerin üstüne çıkmamaktı. Sessizce sabaha kadar bekledi.
Anna pembe boyalı yatak odasının duvarının karşısında oturarak örtülerin altından dışarı baktı.
Saatler önce Anna'yı uykudan uyandıran, garip seslerle birlikte gelen patlama sanki sonsuzluk kadar önceymiş gibi hissettiriyordu.
Anna'nın odası gürültülerin çoğunun geldiği mutfağın altında, odaya dönüştürülmüş bir bodrum katıydı.
Anna'nın odasını yukarıdan ayıran kapak şeklindeki kapı, yakından incelenmediği sürece fark edilemezdi.
Ağır adımların ağırlığıyla sallanan tavan, şimdi sessiz, çok sessiz bir şekilde duruyordu.
Ailesiyle birlikte evde her kim bulunduysa saatler önce gitmişti ve şafak nihayet sökerek yeni güne yol açmıştı.
Anna dışarıdan kuşların cıvıltısını duyabiliyordu, küçük kulübelerini çevreleyen uzun ağaçtaki yuvalarında uyanıyorlardı.
Şimdiye kadar, Anna'nın babası her sabah yaptığı gibi onu almaya gelmiş olmalıydı. Pazar günüydü ve bu da bütün sabah, gölde akşam yemeği için somon balığı yakalayacakları anlamına geliyordu.
Aslında, çoktan orada olmalıydılar. Babası her zaman ilk ve en erken uyanan kişiydi.
Kafası karışmıştı ve tek bir kasını oynatırsa kötü bir şeyin olacağını düşündüğü için sıkışıp kaldığı pozisyondan hareket etmek istemiyordu.
Anna, ne kadar sürdüğünü bilmediği saatler boyunca yorganını onu koruması için bir kalkan olarak kullandıktan sonra uzuvlarını uzattı ve yorganın, aşırı ısınmış vücudunun üzerinden düşmesine izin verdi.
Yaptığı hareketle küçük kasları ağrıdı.
Yatağından kalkan Anna, kollarını başının üstüne kaldırıp küçük bedenini hafifçe geriye bükerek esnediğinde anında bir rahatlama hissetti.
Anna rahatladıktan sonra, yatağından, tavandaki kapıya ulaşmak için tırmanması gereken gıcırtılı, ahşap merdivenlerin olduğu küçük alanı geçti.
Tereddüt etti, hala en ufak bir ses çıkarmaya korkuyordu.
Şafak tamamen söktüğü için hiçbir kuralı çiğnemeyeceği gerçeğinden istifade ederek tırmanmaya devam etti.
Adımlarını hafifçe ve basamakların ufak sesler çıkardığını bildiği kısımlarına basmamaya dikkat ederek atıyordu.
Merdivenlerin görünen kısımları çıplak ellerine ve ayaklarına oranla soğuktu ama sadece ailesini görmek istiyordu ve terlikleri ile eldivenlerini aramak için aşağı inmek önemsiz görünüyordu.
Anna kapıya ulaştığında titrediğinin farkındaydı. Küçük elini uzattı ve soğuk metal sapı kavrayıp, döndürdü ve itti.
Kapak şeklindeki kapı biraz kalktıktan sonra dirençle karşılaştı ve Anna’ya sadece bakabileceği ince bir aralık verdi. Herhangi bir ses duyabilmek için başını hafifçe sağa, kulağı küçük aralığa denk gelecek şekilde çevirdi.
Anna, uzun bir sessizlikten sonra konuşma cesaretini buldu.
"Anne, baba?" diye seslendi. "Sıkıştım." Koşarak gelmelerini bekleyen Anna, küçük boşluktan mümkün olduğu kadarıyla mutfağa baktı.
Daha iyi bakmak için başını hafifçe yasladı ve panjurun hala kapalı olduğunu gördü.
Annesinin her sabah rutin olarak şafaktan önce kurduğu kahve makinesi, hala duvara monte edilmiş dolapta duruyordu. Belki gece geç saatlere kadar misafir ağırladıktan sonra yatmışlardı.
Anna birkaç dakika sonra hala cevap alamadığında paniklemeye başladı. Dışarı çıkıp onu yalnız bırakmazlardı. Daha önce hiç yapmamışlardı.
Evi dolduran ürkütücü sessizlik, korkunun küçük bedenine yerleşmesine neden oldu. Onu, korkup yatağına geri çekilmeye ve her gece yapması söylendiği gibi ta ki babası şafaktan sonra onu almaya gelene kadar beklemeye çağırdı.
Annesi ve babasıyla olma ihtiyacının gücüyle bu dürtüyü aştı ve ailesinin acil bir durum olmadıkça kullanmasını yasakladığı ekstra gücü toplayarak eski ahşap kapıyı itti.
Bu defa bir direnişle karşılaşmayan kapı, onu engelleyen her ne ise havaya fırlatarak açıldı.
Mutfak masası bir saniye sonra açık kapıdan bir adım kadar aşağı düştü. Anna birkaç adım geri indi ve çıkardığı gürültü yüzünden ailesinin kızgın seslerini bekledi.
Kafa karışıklığıyla sıkıştı. Neden masa gizli kapısını kapatıyordu?
Bir diğer uzun andan sonra, ailesinden tek bir ses gelmeyince, Anna yavaşça tekrar dışarı baktı ve yine uzun bir andan sonra, tekrar saklanması gerekirse diye kapısını açık tutarak dışarı çıktı.
Kendi yatak odanda kalın bir yorganın altına olmanın güvenli hissi gibisi yoktu.
Anna kendisini bir ayağından diğerine sekerken buldu. Ayaklarının altındaki ahşap zemin buz gibiydi.
O zamana kadar babası genellikle bir ateş yakıp evi ısıtırdı ama aksine bugün ateş yoktu ve şimdi tüm vücudu üşüyordu.
Dışarıda, kar yağıyor, ormanı ve kulübeyi beyaza boyuyor olmalıydı. Yakın zamanda ateş yakmazlarsa kulübe daha da soğuyacaktı.
Üst katta, saatler önceki misafirler tarafından bırakılan, ıslak, kar çizmeli ayak izleri ahşap zeminde lekeler bırakmıştı ve ev o kadar soğuktu ki yere düşen karlar tamamen erimemişti.
Bazı bot izlerinin kırmızıyla karıştığını fark eden Anna'nın kalbi tekrar gümbürdemeye başladı. Mutfaktan koşarak çıkıp koridorda ilerledi.
Gücünü küçük bacaklarına verirken ardına bakmaya cesaret edemiyor ve sadece ailesinin odasına ulaşmaya odaklanıyordu. Koşarken küçük ayakları kırmızı lekeli bir çamura girmiş ve bu kaymasına sebep olmuştu.
Anna, yarı açık meşe kapıdan bir metre uzakta, ailesinin odasının içini görüp yavaşça durduğunda korkunç bir koku aldı.
Koku, ona babasının onu ava götürdüğü zamanı hatırlattı.
Birkaç gün önce ölmüş ve çürümekte olan bir geyiğe rastladıklarını hatırladı. Koku Anna’nın gelişen, hassas burnuna o kadar iğrenç gelmişti ki oradan ayrılmak zorunda kalmışlardı.
O kokuyu asla unutmazdı.
Annem ve babamın odalarında neden ölü bir hayvan olsun ki?
Anna zayıf düşmüş, titreyen bacaklarıyla, kapıyla arasındaki mesafeyi kapattıktan sonra uzandı, kapıyı itti ve odayı görüşüne açtı. Omurgasına buz gibi bir ürperti girdi.
Gözlerine inanmayı reddeden Anna, aklına gelen ilk sözleri söyledi.
"Hala uyuyor musunuz?" diye sordu sessizce. Koku odanın içinde daha güçlüydü, ancak odada görebildiği ölü bir hayvan yoktu. Koku yataktan geliyordu, onlardan.
Şimdi başka kokular da alıyordu. Biri isim ve yer veremediği, birden fazla yabancının havayı dolduran kokusuydu.
Annesinin tertemiz krem rengi halısını lekeleyerek yatağa kadar düz bir çizgi halinde ilerleyen büyük, ıslak ayak izlerinden kalan çamuru kokladı.
Ebeveynlerinin boğazına kadar örtülmüş şeker pembesi renkli çarşafları lekeleyen kanın kokusunu alabiliyordu. Yorganın üstünde, ebeveynlerinin başları yastıklarına uzanmıştı.
Gözleri kapalı, huzurlu görünüyorlardı ama renkler doğru değildi ve Anna bunun sebebinin çarşafları lekeleyen kan olduğunu biliyordu.
Tuttuğu bir hıçkırığı dışarı salan Anna, onu hareketsiz bırakan buz gibi soğukluktan kurtuldu ve örtülerin üstüne, aralarına zıplamadan önce yatağa kadar koştu.
Anna ikisini de sarstı, uyanmaları için yalvardı.
Gece boyunca duyduğu ayak sesleri ailesinin arkadaşlarına ait değildi; Onlar her kimse, evine gelip ailesine zarar vermişlerdi.
"Lütfen anne, lütfen baba, uyanın. Korkuyorum! Lütfen." Kontrol edemediği hıçkırıklarla ağlamaya devam ediyordu. Odadaki koku ve ölmüş ailesinin görüntüsü öğürmesine sebep oldu. Boş midesinden hiçbir şey çıkmadı.
Ölmüş olamazlardı, onu güvende tutacaklarına söz vermişlerdi.
"Lütfen" kelimesini bu kez fısıldayarak tekrarladı. Ağlaması ve öksürükleri küçük inlemelere dönüştü. Küçük vücudu anne ve babasının arasına yığıldı ve gözleri kapandı.
Sessizlik dayanılmazdı.
Sonsuzluk kadar sonra, ya da sadece öyle hissediyordu. Anna bir ses duydu. Ailesinin cansız bedenlerinin arasına yattığı yerden doğrulurken, dinlemeye çalıştı.
Kulübenin dışından hareket sesleri geliyordu. Ön kapıda biri vardı. Ön kapı kolunun belirgin dönme sesini, kapı açılırken çıkan gıcırtıyı, sonra da konuşma seslerini duydu.
"Onları bulmak neden bu kadar uzun sürdü?" dedi derin bir erkek sesi. "Eyaletteki en iyi iz sürücü olman gerekiyordu. Oğlumu sekiz yıldır görmedim, tanrı aşkına!" Anna oturduğu yerden adamın öfkesinin kokusunu alabiliyordu. Sadece sesinde taşıdığı güç, onu dehşet içinde titretiyordu.
Kelimeler beynine girmiyordu. Ailesine zarar verenler onun için geri mi dönmüştü?
"Üzgünüm Alfa," dedi başka bir erkek sesi ama onun sesi daha alçaktı. "İzlerini iyi örttüler. Böyle bir yer o kadar uzaktı ki, bir koku bulmak neredeyse imkânsızdı."
"Dur!" Bir kadın sesi erkeklerin lafını kesti. Attıkları hafif adımlar durdu. "Kokuyu alıyor musun?" Anna koklama seslerini duyabiliyordu, onlar da onun kokusunu alabiliyor muydu? Kadın hırladı.
"Herkes arkasını kollasın."
Ayak sesleri, içinde bulunduğu odaya doğru ilerlemeye başladıklarında tekrar başladı. Davetsiz misafirler yaklaştıkça, sesleri yükseldi.
Anna, korku vücudunu ele geçirdikçe elleri ve dizleri üzerinde geriye doğru sürünmeye başladı. Saklanma ihtiyacı öyle artmıştı ki kontrolsüzce titriyordu ve nefes alışverişleri hızlanmıştı.
Davetsiz misafirleri geçmeden yatak odasına dönemezdi.
Odanın her noktasını gözleriyle çılgınca ararken kafası bir yandan diğer yana dönüyordu. O harekete geçemeden ayak sesleri kapının dışında durdu.
Anna'nın vücudu dehşet içinde kontrolsüzce titredi. Artık kimse onu koruyamazdı. Babasının silahı oturma odasında, bıçaklar mutfaktaydı, hiçbir şeyi yoktu.
Tamamen siyah bir figür kapıdan içeri girdi. Anna, kadının kömür siyahı uzun saçları ve yüz hatlarının annesine çok benzediğini fark etti.
Kadın yaklaşmak için hamle yaptığında Anna'nın dudaklarından hırıltılar çıktı. Kadın silahını yere düşürdü ve Anna'nın yanından ailesine bakarken inledi.
Anna'nın ailesi, ona gördüğü kimseye hırlamamasını söylemişti ama ses göğsünün derinliklerinden geliyordu ve engel olamıyordu.
Kadın o zaman yavaşça hareket etti, ellerini teslim olur gibi kaldırdı ve onun peşinde başka karanlık figürler odaya girdi.
Yatak odasında perdeler açıktı ama güneş henüz kulübeyi gölgeleyen ağaçları aşamamıştı. Bu yüzden kadının arkasındaki insanların yüzlerinin ayrıntılarını seçemiyordu.
Odaya adımını atan son adam, Anna'ya bir kez baktıktan sonra arkasında hareketsiz yatan ailesine baktı ve ardından başını geriye atarak muazzam bir şekilde kükredi.
Dehşetin verdiği şok Anna'nın bedenini sarstı ve kaçma dürtüsü devreye girdi. Yataktan atladı ve pencereye doğru koştu.
Açık değildi ama belki ekstra gücünü kullanırsa, camı kırıp kaçabilirdi. Oradan nereye gideceğini henüz bilmiyordu.
Eller küçük belini kapladı ve kaçış rotasına yaklaşamadan yerden kaldırdı. Anna hırladı ve onu tutan güçlü elleri tırmaladı.
Onu tutan ellere döndü ve adamın kükreyen kişi olduğunu çabucak fark etti. Bu da sadece inlemesine ve daha fazla mücadele etmesine sebep oldu. Adam cevaben derin bir sesle hırladı.
Anna, adamın kısılmış, acı dolu gözlerinin derinliklerine baktığında, üzerine çöken bir tanıdıklık duygusuyla durakladı. O gözleri tanıyordu. Kokusunu biliyordu. Tıpkı...
"Baba?" diye sordu. Adamın gözleri yumuşadı ve cam gibi parladı.
"Hayır," dedi yavaşça ve başını hafifçe salladı. "Ben babanın babasıyım. Anladın mı?"
"Büyükbaba?" Yüzünü tanıyordu. Babası ona bu adamın resimlerini göstermiş, onun hakkında hikâyeler anlatmıştı.
"Babam gibi kokuyorsun" Adamı kokladı; gözleri yanaklarından aşağı dökülecek gözyaşları ile dolduğunda görüşü bulanıklaştı.
"Onu ve annemi uyandırır mısın, lütfen?" Adam onu kendine çekti ve göğsünün sıcaklığına soktu. "Özür dilerim tatlım," dedi sırtını okşarken "Gittiler."
"Anna," adımın söylenmesi beni günümüze geri getirdi.
"Hmm?" Bana bakan en yakın arkadaşım Casey’i bulmak için sesin geldiği yöne döndüm. Yüzünde endişeli ama keyifli bir ifade vardı. Oraya ne zaman gitmişti?
"İyi misin?" diye sorguladı. Kaşları şimdi endişeyle kırışıyordu.
"Neden olmayayım ki?" Kendimi gülümsemeye zorladım.
"Son on dakikadır aynı bardağı kurulayıp barın tepesine bakıyorsun. Söylediklerimden tek bir kelime bile duymadın, değil mi?" dedi ve kıkırdadı.
Onun haklı olduğunu anlamak için gözlerimi ellerime çevirdim. Bu sefer anılar o kadar güçlüydü ki; Casey'i hiç duymamıştım, hatta ne yaptığımın bile farkına varmamıştım.
"Oh," bardağı barın üstüne koydum ve bezi alttaki yerine astım.
"Üzgünüm, aklım başka yerdeydi." Çalıştığım bar bir saat önce kapanmıştı ve bar personelinin geri kalanıyla birlikte, gece temizliği yapıp, barı ertesi güne hazırlıyorduk.
Her cuma gecesi olduğu gibi, tüm sürünün yanı sıra yabancılarla, türümüzü bilen insanlarla dolu uzun ve yoğun bir geceydi.
Dikkatimi hala ona vermediğimi hatırlatarak "Bu arada nasılsın?" dedi Casey tekrar. Kafandan çık Anna! "O zamandan beri neredeyse hiç konuşmadık..." Casey sustu ve ben de onun su mavisi gözlerinden gözlerimi kaçırdım.
"Case," iç çektim. "Ben iyiyim. Bunun hakkında konuşabilirsin. 20 yıl oldu."
"Ailenin ölümünün üzerinden 20 yıl geçti, evet. Ama avcılar sadece bir ay önce yakalandı."
"Biliyorum." Taze acıyla gözlerimi kapadım. İçimdeki boş çukur yeniden sızlıyordu.
"Avcıların bulunması 20 yıl sürdüğü için üzgünüm." Gözlerimin onunla tekrar buluşması için gözlerimi açtım. Bir aydır ilk kez dudaklarımın kenarlarında küçük bir gülümseme belirdi.
Küçük adımlar. "Avcıların ölmesine sevindim. Artık ailem öbür dünyada intikamlarını alabilir, değil mi?"
Casey başını salladığında uzun sarı bukleleri omuzlarında sallandı. "Hayır, yapamazlar. Avcılar kesinlikle cehenneme gider, dostum.”
"Bize yaşattıkları tüm acılar için sonsuza kadar akıl almaz acılar çektikleri yere," O devam ederken gülümsemem büyüdü. "En azından artık hayatına devam edebilirsin."
"Sanırım." Yine iç çektim. 20 yıl boyunca tek hayalini kurduğum, hayattan tek istediğim ailemin intikamını almaktı.
Sonunda, bir ay önce, iz sürücülerin bundan sorumlu olan canavarları buldukları haberini aldım.
O zamanlar onları parçalamaya hazırdım ama babam gibi gözüken büyükbabam ve şu anda Alfa’sı olduğu sürümüz, herhangi bir işkence yapmamı yasaklamıştı.
Onları sadece bir kez ve uzaktan, onlar hala nefes alıyorken görmeme izin verdiler.
Bu denemedim demek değil ama bir dişi, gelişmiş güç ve hıza sahip olsa bile, dört erkekle başa çıkamazdı.
Ya da büyükbabamın dediğine göre "kendi iyiliğim" için olan güçlendirilmiş bir çelik kapı ardında kilitliyken.
Avcıları tekrar gördüğümde ölmüşlerdi ve yakılmak üzereydiler. Cesetlere kısa bir bakışla işkence gördüklerini anlamıştım ama benim hoşuma gidecek kadar değildi.
Çok çabuk öldürülmüşlerdi. Eğer bu benim kararım olsaydı onlara aylarca acı çektirirdim. Ne de olsa, bana 20 yıl acı çektirdiler.
Alfa'nın canını sıkacak şekilde, hala onunla ya da büyükbabamın tarafını tutan Nina teyzemle konuşmuyordum.
Ne kadar kızgın olsam da (ve hala kızgınım) Casey haklıydı, hayatıma devam etme zamanıydı ama şimdi ne olacaktı? Casey'nin artan sırıtışı nedeniyle, bir cevabı olduğunu ve bundan çoktan nefret ettiğimi biliyordum.
"Hayatına devam etmene yardım edecek bir şeyim var." İşte başlıyoruz. "Noel partisinin yaklaştığının farkında mısın?" İçe doğru sızlandım ve gözlerimi devirmekten kaçındım.
Her yıl sürü, Noel'den iki hafta önce bir Noel partisi düzenlerdi ve Casey sürüdeki tüm bekâr kadınlara çöpçatanlık yapardı. Özellikle de bana.
Casey tatlıydı ama sürü küçüktü ve bir sürü erkek geride kalmıştı, yarısı ise yavruydu.
"Biliyor musun Case? Seni ne kadar sevsem de, sevgili tatlı dostum, korkarım ki bana sürünün çoğunu ayarladın, en az iki kez. Eşim burada değil." Bunun doğru olmasından memnundum.
Yakın zamanda onunla tanışmaya hazır değildim.
Casey, eşimden her bahsettiğimde yaptığı gibi gözlerini devirdi ve kıkırdadı. Casey hiç tek eşli bir kadın olmamıştı ve geceyi aynı erkekle iki kez geçirdiğini hatırlamıyordum.
Casey bara uzandı ve omzumu tuttu, beni salladı.
"Henüz eşleşmemenden bahsetmiyorum. Yirmi altı yaşındasın. Senden bahsediyorum Anna Banana,” seçtiği lakapla alay ettim.
"Gidip hayatının en iyi cinsel ilişkisini yaşamandan bahsediyorum. Ya da senin durumunda, ilk cinsel ilişkini.
"Sen yirmi altı yaşında, bakire bir kurt adamsın, Tanrı aşkına!" Yanaklarım kızardı.
Elbette, birileriyle yatmadığım bir sır değildi ama Casey her nasılsa, her zaman beni tek gecelik ilişki eksikliğimden utandırmayı başarırdı. "Ayrıca" diye devam etti.
"Yirmi birinci yüzyıldayız, artık ömür boyu eşleştiğimiz günler geride kaldı. Biz tükenmekte olan bir ırkız.
Eğer hepimiz kendi türümüzle çiftleşseydik, o zaman bazılarımızın yakın olmamamız gereken kişilerle rahat edebilmek için biraz fazla yakın olması gerekirdi.
Sürümüzde altmış kişi var ama bu kasabada yaşayan 10 kişiyle akrabayım." Burnu, zihninde akan düşünceler karşısında tiksintiyle kırıştı.
Onları temizlemek için başını salladıktan sonra tekrar devam etti. "Eşinin insan olma ihtimali var. Neden bu hafta sonu bizimle şehre gelmiyorsun? Daha önce hiç gece kulübüne gitmedin."
"Bir barda çalışıyorum," diye itiraz ettim. Kollarını omuzlarıma koydu.
"Kesinlikle!" Casey'nin sesi yükseldi ve çocukça bir tavırla ayağını yere vurdu. Casey herhangi bir çocuğu kıskandırmak için öfke nöbeti geçirebiliyordu.
"Çalışıyorsun, her zaman çalışıyorsun.”
“Dans pistinde kalçalarını birine dayayan asla sen değilsin. İnan bana, eğer doğru insanı seçersen yatak odasında bizim erkeklerimiz kadar dayanıklıdırlar.”
“Şu anda insanlar, spor yapmaya ve en büyük kaslara sahip olmak için arkadaşlarıyla rekabet etmeye kafayı takmış durumdalar" Kaşlarını oynattı.
Keyifle homurdandım; o iflah olmaz biriydi. "Sanırım pas geçeceğim. Ayrıca yılın bu zamanından nefret ediyorum." Omuzlarımın düşmesine engel olamadım. Noel tamamen aileyle ilgiliydi.
Özellikle de küçük bir sürünün içinde. Casey'nin geniş bir ailesi vardı; Nina teyzemin eşi vardı. Sahip olduğum tek şey, yakın zamanda konuşmak gibi bir niyetim olmayan büyükbabamdı.
Casey dudaklarıma parmağını koydu "Bu yıl yeni anılar yaratıyoruz ve bir sürprizim var. Noel için başka bir sürüyle birlikteyiz."
Elini barın üstüne koyduğunda "Ne?" dedim. Bu benim için yeni bir haberdi. Casey bunu benden önce nasıl öğrenirdi? Muhtemelen büyükbabam ne zaman bir odaya girse, çıktığım için.
"Kim?"
"Oborot sürüsü." Bunu sanki sürüyü bilmem gerekiyormuş gibi ifade etti. Bilmiyordum ama isim tanıdık geliyordu.
"Onlar Rus mu?" diye sordum.
"Evet, yirmi yılı aşkın süredir Amerika'dalar. Söylentilere göre, avcılar tarafından Rusya'dan kovalanmışlar." Acıyı maskeleme zamanım olmadı. Yüzümden anlaşılmış olmalı, bu yüzden Casey hızlı bir şekilde konuyu değiştirdi.
"Her neyse, sürüleri Noel kutlamaları için bize katılıyor ve yeni yıla kadar kalıyorlar. Kulağa ne kadar hoş geliyor değil mi? Etrafta koşuşturan ateşli, çıplak Rus erkekleri olması.”
“Gelmiş geçmiş en güzel Noel olacak!” Cheshire kedisi gibi gülümseyerek haykırdı. Tüm bu süre boyunca, sersem bir heyecan içinde ellerini birbirine vuruyordu.
"Hadi, barmenlik görevlerini bitirdin." Ellerimi kavradı. "Plan yapmalıyız. Bu yıl Anna'nın kendine bir veya iki etli Rus muzu almasını sağlayacağım."
"Ne kadar rahatsız edici olduğunu biliyor musun Case?" Özellikle bana en masum ‘ben mi' bakışını attığında gülümsemeden edemedim ve hakareti savurdum.
