CJ Fisher Aşkı Buluyor Kitap 3: CJ Fisher Aşkı Buluyor
Yazar
Heather Teston
Okur
112K
Bölüm
29
CJ Fisher ailesinin sığır çiftliğinde büyümüştü ve her zaman durulup yuva kurmaktan ziyade çekiciliğini kullanmaya ve kısa süreli kaçamaklara ilgi duymuştu. Doktor olduktan sonra bile ne çiftlikten ne de çapkın unvanından fazla uzaklaştı. Samantha Cain ile tanışana kadar aşk, planlarının hiçbir zaman bir parçası olmamıştı. Onu gördüğü ilk andan itibaren bir şeyler değişti. Onun kalbini kazanmaya kararlı olan CJ, Samantha'nın öyle kolay gülümsemelerden ya da tatlı sözlerden etkilenmediğini çok geçmeden öğrenir. Zorlu kariyeri, çiftlikteki sorumlulukları ve işleri kolaylaştırmayı reddeden bir kadının arasında kalan CJ, gerçek aşkın, ustalaştığını sandığı oyuna hiç benzemediğini keşfeder.
Bölüm 1
KİTAP 3: CJ FISHER AŞKI BULUYOR
Doktor önlüğünü çıkaran CJ, kovboy şapkasını kaptı, resepsiyoniste iyi geceler diledi ve akşam yemeği için Parker ile Dakota'nın evine doğru yola çıktı. Her perşembe akşamı gittiği yer orasıydı. Diğer akşamların çoğunda ise ailesinin evinde yemek yerdi.
Geçen yıl sonunda taşınmış ve babasının kendisine verdiği arazi üzerine kendi evini inşa etmişti. Ailesinin yanında yaşamak hem özel hayatını hem de aşk hayatını kısıtlamaya başlamıştı.
Her zamanki gibi kapıyı çalmadan Parker'ın evine girdi. Sonuçta o bir arkadaştan çok aile gibiydi.
Dakota mutfakta sırtı ona dönük, tezgâhta bir şeyler karıştırıyordu. CJ yanına gidip kollarını beline doladı. “Selam güzelim, bana ne pişiriyorsun?”
Dakota yerinden sıçradı ve omzunun üzerinden ona baktı, sert bir bakış attı. “Aman Tanrım, CJ, beni öldüreceksin korkudan.”
Parker'ın sesi bir anda duyuldu. “Karımı bırak. Git kendine bir kadın bul.”
CJ kolları hâlâ Dakota'nın belindeyken dönüp kollarını kavuşturmuş, başını sallayan Parker'a baktı. “Yanımda bu tatlı şey varken neden başka bir kadın isteyeyim ki?” diye şaka yaptı. Dakota'nın yanağına bir öpücük kondurdu ve onu bıraktı.
Parker'ın yanına yürüdü, onu kol kilidine aldı ve iki küçük çocuk gibi güreşmeye başladılar.
“Siz ikiniz hiç büyüyecek misiniz?” dedi Dakota, gülmemeye çalışarak. “Durun yoksa Dawn'ı arayıp buraya gelmesini ve sizi yola getirmesini söylerim.”
İkisi de durdu ve gözlerini kocaman açarak ona baktı.
“Annemi aramaya cesaret edemezsin,” dedi CJ sırıtarak ve oturdu. “Minikler nerede?”
“Chad odasını temizliyor, Ellie uyuyor,” dedi Dakota.
“Chad, CJ Amca geldi,” diye seslendi Parker merdivenlere doğru.
Daha sözünü bitirmemişti ki beş yaşındaki Chad merdivenlerden zıplayarak indi, adını haykırarak CJ'nin kucağına atladı. “Bana ne getirdin, CJ Amca?”
“Hadi bakalım, cebimde ne varmış bir görelim,” dedi CJ, bir poşet şeker çıkararak.
“Yaşasın!” diye sevinçle çığlık attı küçük çocuk. “Teşekkür ederim, CJ Amca.”
Dakota başını çevirdi. “Yemekten önce olmaz, genç adam.”
“Ama anne,” diye sızlandı Chad.
“Anneni duydun. Şimdi git ellerini yıka, yemek hazır,” dedi Parker sert bir sesle.
“Tamam, peki,” dedi Chad, CJ'nin kucağından inip amcasının uzattığı şekeri alarak koşup gitti.
Parker eğilip ona baktı. “Dakota seni öldürecek.”
CJ sırıttı. “Yakalamazsa öldüremez.”
“Seni neyi yaparken yakalayacakmış?” diye sordu Dakota, kızartmayı getirip masaya koyarken.
Bu ikisinin ne çevirdiğini hiçbir zaman bilemezdi. Bir araya geldiklerinde iki çocuk gibi davranırlardı.
Erkeklerin imdadına zil—ya da bu durumda bebek—yetişti; iki yaşındaki Ellie uykusundan uyanıp ağlamaya başlamıştı.
“Ben gidip alayım,” dedi CJ, yerinden fırlayarak. Yukarı çıktı ve onu kucağında aşağı getirdi.
Dakota ve Parker, bebeği kollarında tutan CJ'yi izlediler; öyle sevgi dolu ve nazikti ki. Yanağını öptü ve kendisinin aldığı mama sandalyesine oturttu. Chad de yanına oturdu.
“Bir gün çok iyi bir baba olacaksın,” dedi Dakota, yemek yemeye otururken. “Artık bir yuva kurmalısın.”
CJ gamzelerini göstererek gülümsedi. “Ben bu serseriyi”—Parker'ı işaret etti—“terk edip benimle kaçmanı bekliyorum.”
Dakota uzanıp çenesini eline aldı. “Ah tatlım, Parker bile beni zor idare ediyor. Sen nasıl idare edeceksin sanıyorsun?” Onu bırakıp yemeğine başladı.
Parker, CJ'nin bir an bile ciddi olduğunu düşünseydi, ortalık ayağa kalkardı. Ama bunun sadece onun şakalaşma tarzı olduğunu biliyorlardı; CJ ikisini de seviyordu ve evliliklerine saygı duyuyordu. Üstelik Dakota'ya karşı öyle bir duygusu da yoktu.
Yemekten sonra Parker ve Dakota bulaşıkları yıkarken CJ çocukları banyo yaptırdı, pijamalarını giydirdi, yataklarına yatırdı ve onlara uyku masalı okudu.
Chad'in yanağını öptü ve küçük çocuğun uykuya dalışını izledi. İçinde bir gün baba olmak isteyen bir parça vardı, ama Parker'ın bulduğu gibi o özel kadını henüz bulamamıştı. Kalbini hızla çarptıran, onu tekrar görene kadar yüreğini sızlatan birini.
Onu bulacağından şüpheliydi, bu yüzden kadından kadına koşmaya devam ediyordu.
Ellie'nin yanağını öpüp aşağı indi ve diğer ikisini birbirine sarılmış, tutkuyla öpüşürken yakaladı. “Birazını da bana ayırın, çocuklar,” dedi, Parker'ın kollarından Dakota'yı çekerek.
Parker suratını astı ve CJ kollarını ona dolayınca onu itti. “Kes şunu, CJ,” diye çıkıştı.
“Hadi ama Parker, beni istediğini biliyorsun,” dedi CJ gülerek.
Dakota böğrünü tutmuş, önündeki gösteri karşısında kahkahadan kırılıyordu. CJ onu güldürmeyi hiç bırakmazdı. “Siz oğlanlar verandaya gidin, ben bira getireyim,” dedi, onları dışarı yollayarak.
“Şanslı adamsın Parker. Seni seven bir eşin ve çocukların var. Bazen sana imreniyorum; neredeyse kendi ailemi kurmak istiyorum,” dedi CJ.
“O zaman belki de çapkınlığı bırakıp tek bir kadınla birlikte olmalı ve işlerin nereye varacağını görmelisin,” diye karşılık verdi Parker.
CJ ona doğru eğildi. “Bir sürü kadınla birlikte oldum.”
“Vay canına, bilmiyordum,” dedi Parker alaycı bir şekilde.
“Demek istediğim şu ki, hiçbiri bana Dakota'nın sana hissettirdiği şeyi hissettirmedi. Kalbim hızlanmıyor, karnımda kelebekler uçuşmuyor. Onları tekrar görüp görmemek bile umurumda olmuyor; bazılarının adını bile hatırlamıyorum.”
“Henüz onu bulmadın, dostum. Bir yerlerde seni bekliyor.”
Dakota biraları getirdi, ikisine de birer tane uzattı ve kendi birasıyla Parker'ın yanına oturdu. “Siz ne konuşuyorsunuz?”
“Artık çapkınlığı bırakıp birini bulup yuva kurmasının zamanı geldiğinden bahsediyorduk,” dedi Parker, kolu Dakota'nın omzunda.
“Doğru kişiyi bulduğunu nasıl anlarsın?” diye sordu CJ.
“Anlarsın, o kadar. Üstelik genellikle hiç beklemediğin bir anda olur. İçinde bir şey tıklar; kimyadır o, kıvılcımlar uçuşur. CJ, güven bana, anlarsın,” dedi Parker, Dakota'ya bakarak. Onu ilk gördüğü an özel biri olduğunu anlamıştı.
Gözlerini tekrar CJ'ye çevirip ekledi, “Çok bekleme; gençleşmiyorsun.”
“Hadi canım, daha otuz bir yaşındayım,” diye karşılık verdi CJ. “Neyse çocuklar, ben artık eve gideyim. Yarın yoğun bir gün var.” Boş bira şişesini bıraktı, Dakota'nın yanağını öptü ve gitti.
Tanıdığı herkes evliydi ya da evleniyordu. Kendisinin de bolca fırsatı olmuştu; çıktığı kadınlar bir doktor eşi olmayı ne kadar istediğini açıkça belli ediyordu. Ama yuva kurmaya hazır değildi ve birlikte olmak istediği birini hiç bulamamıştı.
Biraz morali bozulmuş hâlde, biraz baş başa vakit geçirmek için Donna Payne'in evine uğramaya karar verdi. Aralarında bir anlaşma vardı: ikisinden biri biraz yakınlığa ihtiyaç duyduğunda —hiçbir bağ olmaksızın— seks için bir araya gelirlerdi.
Donna sarışın, ince ve güzel bir kadındı ama CJ'nin ona karşı romantik bir duygusu yoktu. Yatakta harika biriydi ve onu nasıl tatmin edeceğini biliyordu.
Gece yarısına yakındı kapıyı çaldığında. Donna ince bir gecelikle açtı. Saçları dağınıktı, belli ki uyuyordu. Ama CJ'yi görünce onu içeri çekip kapıyı arkalarından kapattı.
***
Güneş doğarken CJ uyandı. Yanında yatan çıplak sarışına baktı. Sessizce yataktan kayıp yerde buruşmuş hâlde duran pantolonunu giydi.
Duş alıp iş için üstünü değiştirmek üzere eve gitmesi gerekiyordu. Çizmelerini çekti, gömleğini kaptı ve giyerken Donna'nın evinden sessizce sıvıştı. Donna'nın uyanmamış olmasına sevindi, yoksa bir tur daha isterdi.
Eve gitmeden önce mahalledeki lokantaya kahve içmeye uğradı.
İçeride sadece birkaç adam, tabak tabak domuz pastırması ve yumurta yiyordu. Tezgâha yürüdü ve arkasında yeni bir garson kız fark etti. Sırtı ona dönüktü.
Gözleri kızın arka tarafında gezindi; üniformanın altında belirginleşen yumuşak kadınsı hatları süzdü. Dolgun, yuvarlak bir kalçası vardı; bacakları uzun ve biçimliydi.
Kız döndüğünde simsiyah saçlarından bir tutamı kulağının arkasına sıkıştırmasını izledi. Dumanlı kahverengi gözlerine baktığında nefesi kesildi. İnanılmaz güzeldi.
Bakışlarını ondan alamıyordu. Tuhaf bir elektrik tüm vücudundan geçti ve sonunda gülümsemeyi başardı, gamzelerini sergiledi—kadınları genellikle kendinden geçiren o gamzelerini.
“Bir şey mi istiyorsun, yoksa öylece ağzın açık dikilecek misin?” diye sordu kız, iğneleyici bir tavırla.
CJ afallamıştı. Gamzeleri genellikle kadınların külotlarını ıslatırdı ama bu kadın bağışık görünüyordu. Soğuk tavrı onu durdurmadı; tam tersine onu elde etme kararlılığını artırdı.
“Buralarda yeni olmalısın. Daha önce hiç görmedim seni.”
Kız avuçlarını tezgâha koyup ona öfkeyle baktı. “Bir şey sipariş etmeyeceksen çıkman gerekiyor. Bekleyen başka müşterilerim var.”
“Büyük boy kahve alayım, sütlü, şekersiz, paket olsun,” dedi CJ, gülümsemesinden hiç taviz vermeden.
Kız kahvesini doldururken gözlerini ondan ayırmadı. Kapağını kapattı ve ona uzattı. “Benim adım CJ. Seninki ne?”
Kızın iç çektiğini duydu. “İki dolar yetmiş beş sent,” dedi kız, sorusuna cevap verme zahmetine bile girmeden.
CJ tezgâha beş dolarlık bir banknot bıraktı. “Üstü kalsın,” dedi.
Döndü ve çıkmaya başladı, kapıda duraksayıp arkasına baktı. Kızın onu izlediğine yemin edebilirdi ama o bakınca başını çevirdi.
***
Hızlıca bir duş aldıktan sonra kumaş pantolon, beyaz gömlek ve siyah ayakkabılarını giyip çıktı.
Hemşiresi Maureen ofiste dosyalarını hazırlamakla çoktan meşguldü. Elli yaşında, CJ için bulunmaz bir nimet olan bir kadındı. İşini çok iyi yapardı ve ofisi sorunsuz yürütürdü.
Daha genç ve seksi birini işe alabilirdi ama doktorluk mesleğini ciddiye alıyordu. Ofiste tamamen iş vardı—kadın hastalarla laubalilik yoktu. Bazıları çeşitli bahanelerle geldiğinde işini zorlaştırsa da.
Yaşlı ve evli olanlar bile ona yürürdü ama o yemi yutmazdı. En azından ofiste. Ofisin dışında iş başkaydı tabii.
“Bay Henderson iki numaralı odada bekliyor,” dedi Maureen, başını kaldırmadan bilgisayara yazmaya devam ederek.
***
Öğle yemeği vakti geldiğinde, siyah saçlı güzeli aklından çıkaramayan CJ, bir şeyler atıştırmak için lokantaya gitmeye karar verdi.
Kızın hâlâ çalışıyor olmasını umuyordu ve onu orada bulunca içi kıpır kıpır oldu.
Kızın bölümüne oturdu ve kız elinde menüyle ona doğru yürürken gülümsemesini gizlemeye çalıştı. Öğle menüsünü uzattı ve önce bir şey içmek isteyip istemediğini sordu.
“Sadece bir bardak su,” diye yanıtladı.
“Hemen getiriyorum,” dedi kız, dönüp uzaklaştı.
CJ, kızın kalçasına ve masasından uzaklaşırken kalçalarının sallanışına baktı.
“Günün özelini alayım,” dedi kız suyu getirdiğinde. “Kusura bakma, adını öğrenemedim.”
“Çünkü söylemedim.” Kız sırıttı. “Yemeğinizi birkaç dakika içinde getiririm.”
Sadece güzel değil, aynı zamanda ateşli bir kadındı. Bu onu heyecanlandırıyordu—ve dört gözle beklediği bir meydan okumaydı.
Yemeğini yedi, masaya yemek parası ve cömert bir bahşiş bıraktı.
Lokantadan çıkarken onun hakkında daha fazla şey öğreneceğini biliyordu. Parmağında alyans yoktu, yani bekâr olmalıydı. Bir erkek arkadaşı varsa bile, yakında olmayacaktı.
