Yolun Sonu
Yazar
S. L. Adams
Okur
8,5M
Bölüm
97
Bölüm 1
Nate
Büyüdüğüm sakin, küçük kasabaya girerken farlarım Donaldsonville'e Hoş Geldiniz tabelasına yansıdı.
Main Street'teki kaldırım kenarlarında hâlâ küçük çamurlu kar öbekleri vardı ve bu da nisan ayında da kış fırtınalarının olduğu duyulan Kuzey Michigan’ı açıkça hatırlatıyordu.
Geniş ön verandaları olan iki katlı kolonyal mimari tarzındaki evlerin bulunduğu ağaçlıklı sokağına döndüğümde derinden bir iç çektim.
Evde yaşadığımdan beri geçen iki yılda pek bir şey değişmemişti.
Ailemin garaj yoluna girip arabayı durdurdum, korku kulaklarımda vızıldayan bir sivrisinek sürüsü gibi üzerime çöktü. Arabadan inmemiştim bile, ama şimdiden sıkılmıştım.
Bir sineğin dikkat süresiyle heyecan arayan biriydim. Son sekiz yılımı amaçsızca işten işe ve şehirden şehre dolaşarak geçirdim. Üniversitenin birinci yılından sonra, üniversitenin bana göre olmadığını anladım. Para kazanmak için fotoğraf çekmeye ve internette satmaya başladım.
Hatırladığım sonraki şey, fotoğrafçı olarak işe girdim. Pahalı bir kamera aldım ve çok geçmeden paraya para demedim. Fotoğrafçılık dersleri aldım ve servetimi serbest çalışmayla elde ettim.
Holly ile tanıştığımda, kendi adıma mükemmel bir kadını bulduğumu düşündüm. Seyahat etmeyi seviyor ve ekstrem sporlara katılıyordu. Onunla bu şekilde tanıştım. Paraşütle atlama gezisinde. İki yıldır birlikteydik. Bence her şey harikaydı.
Mutluyduk. Ya da ben. Görünüşe göre o mutlu değilmiş. Bir gün eve gelip ültimatom verdi. Yuva kurup evlenmeye hazırdı. Eğer ben de aynı fikirde olmasaydım, o zaman her şey bitmişti.
Ah.
Açıkçası, ben aynı fikirde değildim. İlkbahar akşamında kendimi ailemin garaj yolunda bu şekilde buldum.
Annem verandanın merdiveninden aşağı uçarak gelirken kamyonumun kapısını çarpıp kapadım.
“Nathaniel!” diye ağladı, kollarını bana dolayarak. “Bebeğimin sonunda eve geldiğine inanamıyorum.”
“Ben bebek değilim anne,” diye kıkırdadım. “Yirmi yedi yaşındayım.”
“Sen her zaman benim bebeğim olacaksın,” dedi, yanağımı okşarken. “Kaç yaşında olursan olsun.”
“Biliyorum,” veranda basamaklarından çıkmadan önce kolumu beline sararak iç geçirdim.
“Nate, oğlum,” dedi babam, sandalyesinden kalktı ve kocaman kucaklamak için beni kendisine çekti. “Evde olman ne güzel. Çok uzun zaman oldu.”
“Biliyorum, baba. Üzgünüm.”
“Eşyaların nerede?” diye sordu annem, gözleri kamyonetimin kasasını tarıyordu. “Burada kalacağını sanıyordum.”
“Ellie,” diye uyardı babam sessizce.
“Her şey yolunda baba.” Anneme döndüm, sanki eşyalarım sihirli bir şekilde ortaya çıkacakmış gibi, hâlâ kamyonuma bakıyordu. “Anne, bundan sonra ne yapmak istediğimi bulana kadar buradayım.
Sonsuza kadar kalamam. Fazla bir eşyam yok. Sadece birkaç bavul ve bir kutu hatıra. Holly'nin dairemizdeki eşyaların çoğunu almasına izin verdim.”
“Oh,” dedi yumuşak bir tonda. “Yanında ne getirdiysen getir işte. Ben gidip sofrayı hazırlayayım.”
***
Mahalle o gece sessizdi. Cırcır böcekleri için ilkbaharın bu zamanları çok erkendi. Trafik yoktu. Sadece dört bin beş yüz nüfuslu Donaldsonville'de hiç olmadı.
Havlayan lanet bir köpek bile yok. Sadece iki saattir evdeydim ve gitmek için şimdiden can atıyordum. Ama gidecek bir yerim yoktu.
Bankada çok param vardı. Sorun bu değildi. Sadece nereye gitmek istediğimi bilmiyordum. Kesinlikle Los Angeles'a geri dönmeyecektim. Orada iki yıl yaşamak yeterliydi.
Trafik, duman ve yüzeysel insanlar arasında olmaktan usanmıştım. Vahşi doğada vahşi yaşam fotoğrafları çekmeyi tercih ettim, sahte göğüslü bikinili hatunların değil.
Birama uzandım, bir BMW'nin yan garaj yoluna girmesini izlerken şişeyi geri koydum. Sürücü koltuğunda kimin olduğunu görür görmez, ayağa kalkmış, iki saniye içinde çimenliği geçtim.
“Hey, adamım!” diye bağırdım ve tokalaşmadan önce en iyi arkadaşımı tek kolumla çekip sarıldım.
Jackson Davis ve ben birlikte büyümüştük. Ailesi hâlâ benimkilerin bitişiğinde yaşıyordu. Yıllar boyunca sosyal medya üzerinden iletişim halinde değildik ama en son ne zaman bir araya geldik hatırlamıyorum.
Los Angeles'ta bulunduğum iki yıl içinde belki bir ya da iki kezdi. Jackson büyük bir televizyon kanalında önemli bir yapımcıydı.
“Seni görmek güzel Nate,” dedi. “Annem şehre döneceğini söyledi.”
“Eminim söylemiştir,” diye kıkırdadım. “Burada ne işin var? Hayatın mahvolmadığını varsayıyorum.”
Havalı kiralık arabasına yaslandı ve bana sempatik bir şekilde gülümsedi. “Hayır, hayır. Öyle bir şey olmadı. Holly ve senin aranda olanları duyduğum için üzüldüm.”
Omuz silktim. “Önemli bir şey değil. Farklı şeyler istiyorduk. Olur böyle şeyler.”
Başını salladı. “Peki şimdi planın nedir?”
“Şimdi eski bir arkadaşımla bira içeceğim,” dedim.
“Anlaştık.” Arabasının yanından ayrılıp verandaya kadar beni takip etti. “Ailem bu akşam arkadaşlarıyla yemeğe çıktı, bu yüzden bir süre burada takılırsam annemle başım belaya girmez.”
“İyi bakalım,” deyip kıkırdadım. “Ceza almanı istemem.”
İçeriden birkaç bira daha aldım ve verandaya oturduk.
“Ne kadar süre evdesin?” diye sordum.
“Sadece birkaç gün. Birkaç hafta içinde çekimler için yola çıkıyoruz. Dört aylığına gideceğim.”
“Gerçekten mi? O programları bir ayda çektiğini sanıyordum.”
Jackson, Macera Maratonu adlı hit bir televizyon programının yapımcısıydı. İki takımdan oluşan takımlar, bir milyon dolarlık ödül için eleme türünden bir yarışta tüm dünyayı dolaşıyordu.
İzlediğim sayılı televizyon programlarından biriydi. Bir gün o programda olmayı çok isterim. Ama yarışma ve seçme süreci inanılmazdı.
“Genelde çekiyoruz,” dedi, birasını masaya koyarak. “Ama bu özel bir format. Farklı bir şey deniyoruz.”
“Evet, öyle mi? Bana çok fazla detay söyleyemeyeceğinizi biliyorum, ama ipucu versen. Programını ne kadar sevdiğimi biliyorsun.”
“Bir gizlilik sözleşmesi imzalarsan, bu konuda çok şey söyleyebilirim,” dedi ve gergin bir şekilde bana baktı.
“Ne? Gizlilik sözleşmesi mi?” Kafamı salladım. “Nasıl lan?”
“Aslında bu hafta sonu eve bu yüzden geldim Nate. Seni görmek için.”
“Tamam,” dedim yavaşça. “Beni kaybettin. Michigan'a kadar bana yeni programından bahsetmek için mi geldin?”
“Hemen döneceğim.” Arabasına kadar koşup bir çantayla geri döndü.
Gözlerimi kıstım, bana bir kalem ve bir panoya kıstırılmış bir kâğıt uzatırken, ifadesiz yüzünü okumaya çalıştım. Belgeye bir göz attıktan sonra altına imzamı atıp ona geri verdim.
Gözlerinde parıldayan bir heyecanla bana dönmeden önce belgeyi çantasına tıkıştırdı. “Amerika boyunca bir yolculuğa çıkıyoruz. Dört aylığına. Yarışmacılar bir eyaletten diğer eyalete karavanlarını sürmek ve karşılaştıkları zorlukları ve hazine avlarını tamamlamak zorundalar.
Her gece kamp alanına giriyorlar. Hangi takım önce gelirse, o eyaletin pasaportunu alacak. Sonunda en çok eyalete sahip hangi takımsa, beş yüz bin dolar kazanır. Eleme falan yok. Herkes tüm yarışı tamamlayacak.”
“Neden sadece beş yüz bin? Genellikle bir milyon olurdu.”
“Çünkü o kadar etkileyici değil. Yarışmacılar hiçbir yere uçmuyor ya da yabancı ülkelere gitmiyor. Daha çok, yarıştan ziyade macera gibi. Bir yarışma ile televizyon programı arasında bir şey. Ve her ayağın kazananları bin dolar alıyor.”
“Yani beş yüz mü? Sanıyorum, bu da ortağınla aranda bölünecek?”
“Evet,” diye kıkırdadı.
“Peki neden buradasın Jackson? Bunca yolu bana yeni programından bahsetmek için uçup geldiğini sanmıyorum.”
“Bu program benim çocuğum gibi, Nate. Bu fikri bulduğum gibi, ağır toplara sundum. Ve hoşlarına gitti ve bu fikri gerçekleştirdiler. Bu kariyerimin dönüm noktası olacaktı.”
“Anlamıyorum,” dedim, veranda ışığının parıltısında yüzünü inceleyerek. “Programda bir sorun mu var?”
Başını sallayıp birasını yudumladı. “Kocaman boktan bir sorun. İki takım anlaşmayı bozdu.”
“Ben her zaman böyle bir durum karşısında tonlarca alternatifiniz olduğunu sanıyordum.”
“Vardı. Ama programı sadece bir takım yapabilir.”
“Bu nasıl mümkün olabilir? Her zaman binlerce insanın seçmelere katıldığını sanıyordum.
“Bu format için çok fazla insan başvurmadı. İnsanlardan bir ay yerine dört ay boyunca işlerinden ve ailelerinden ayrılmalarını istemek biraz farklı. Ayrıca şartlar uygun yarışmacıların havuzunu oldukça daraltıyor.”
“O ne demek?”
“Sadece evli çiftler. Ve yeni evli olmak zorundalar. İki yıldan az bir süre evli olmaları.”
“Aman Tanrım,” diye gülüp başımı iki yana salladım. “
Yeni Evli Yarışması
programı yapıyorsun yani.”
“Bir nevi. Her neyse, başka bir takım bulamazsam her şey iptal olacak. Ve kariyerim sona erecek.”
“Neden dokuz takımla yapmıyorlar?”
“Bilmiyorum. İstemiyorlar. On tane istiyorlar. Ve başka bir takım bulana kadar Los Angeles'a geri dönemem.”
“Gerçekten üzgünüm, dostum. Keşke sana yardım etmek için yapabileceğim bir şey olsaydı.”
“Programa çıkabilirsin,” dedi, dudaklarından yayılan süklüm püklüm bir sırıtışla.
“Ben evli değilim! Kız arkadaşım bile yok, Jackson.”
“Bir ayın var,” dedi omuz silkerek. “Evlenirsin, programa çıkarsın, sonra da iptal ettirirsin.”
“Ne?!” Arkadaşıma baktım, bana şaka yaptığını söyleyen gülümsemesini bekledim.
“Her zaman programımda olmak istedin. Ayrıca kazanırsan alacağın parayı bir düşün.”
“Arkadaşım olduğun için çıkar çatışması gibi olmaz mı?”
“Hayır, hayır. Ben yardımcı yapımcıyım. Yarışın sonucu üzerinde hiçbir kontrolüm yok. Patronum bir çift bulmamı söyledi. Evlilik cüzdanları olduğu ve fiziksel-zihinsel olarak sağlıklı olduklarını söyleyen tam bir sağlık değerlendirmesi olduğu sürece kim oldukları umurunda değil.”
“Bunu yapmayı çok isterdim, dostum. Ama bir eşi yoktan var edemiyorum.”
“Bu konuda bu kadar emin olmazdım,” dedi sinsi bir sırıtışla.
Onun bakışlarını sokağın karşısındaki eve kadar takip ettim ki tam o anda üst kattaki pencerede bir ışık yandı. Perdeleri kapatan zarif bir figür göründü.
“Yok artık,” diye güldüm.
“Neden olmasın?”
“Stella Crane ile evlenmeyeceğim.”
“Neden olmasın? O da bekâr. Ayrıca hep sana âşık olduğunu biliyorum. Kesinlikle evet derdi.”
“Bunu bilemezsin, Jackson.”
“Sen de sormadıkça da bilemeyeceğiz.”
Benimkinin karşısındaki eve bakarken, parmaklarımı saçlarımın arasından geçirirken ağır ağır bir iç çektim.
Stella Crane çocukluğumdan beri karşımda yaşıyordu. Babalarımız, çocukluk arkadaşıydı. Stella'nın annesi ise Stella bebekken ölmüştü.
Babası yolun karşısına taşındı, böylece babası çalışırken annem de bakıcılık yapabiliyordu. Annem, Stella için annesinin yerine geçmişti. Babası da bir daha evlenmedi. Sadece ikisiydiler.
Stella benden beş yaş küçüktü. Evde yalnız kalacak yaşa gelene kadar benim evimde büyüdü. O zamanlar daha gençtim.
Futbol ve hokey oynamakla çok meşguldüm.
“Stella’yla yıllardır konuşmadım. Ve sen de oraya gidip ona evlenme teklif etmemi mi istiyorsun?” Başımı iki yana salladım. “Sen delisin, Jackson Davis.”
“Belki de sen delisindir, Nathaniel Miller. Sana her zaman yapmak istediğin bir şeyi yapma fırsatı sunuyorum. Bunu düşünmeyecek misin?”
“Macera Maratonu’nun normal bir versiyonunda olmak istedim. Yeni evli versiyonu değil.”
“Beleşçiler seçemezler.”
“Bunu gerçekten düşünsem bile, ki düşünmüyorum, kendisinde atletizmin a’sı yok.”
“Ama akıllı. Stella Crane tam bir dâhi. İşletme yüksek lisansını yeni bitirdi. Yirmi iki yaşında! Kas gücündeki eksikliğini kesinlikle beyniyle telafi ediyor. Ayrıca kesinlikle bu yarışta biraz beyne ihtiyacınız var.”
“Neden her şeyi planlamışsın gibi hissediyorum?” diye sordum. “Benim için çoktan bir eş seçmiştin, değil mi?”
“Bu benim işim, Nate.”
“Bunu asla kabul etmez. Sittin sene geçse olmaz.”
“Evet mi diyorsun yani?!”
“Senin için her şeyi yaparım, Jackson. Bunu biliyorsun. Ama Stella'yı benimle evlenmeye zorlayamam.”
“Her şeyi bana bırak,” dedi, avuç içlerini birbirine sürterken sandalyesinden kalktı. “Çok ikna edici olabilirim.”
