Bizi Bağlayan Alevler
Yazar
Suri Sabri
Okur
4,4M
Bölüm
90
Sırlar & Ateş
LUCIUS VOLTAIRE,
Bu vesileyle Kader Gözetmenleri tarafından Gören Dağ'a çağrıldınız.
Acele edin ve bu mektuptan kimseye bahsetmeyin.
Tüm Ignolia'nın geleceği buna bağlı.
Gelişinizi bekliyoruz...
SEVERINA,
LUCIUS
Hiçbir ölümlü insan antik mağaraya adımını attıktan sonra hikayeyi anlatacak kadar uzun süre yaşamamıştı. Lucius'un şansına, o basit bir ölümlü değildi.
Eski büyücü karanlığın derinliklerine indi. Eldivenli parmaklarını kayalık duvarlar boyunca gezdirdi ve dünya tarihini tasvir eden çizimleri inceledi.
Kralların ve kraliçelerin, büyücülerin ve kurtadamların çizimleri...
Figürlerden birini tanıdığını düşündü. Görünüşe göre bu küçük siyah leke bir ejderhaydı.
Lucius burnunu çekerek matarasını çıkardı ve uzun, doyurucu bir yudum aldı. Lucius o büyücüydü. Kader Gözetmenleri onun gelmesini talep ettiği için buradaydı.
Üç güçlü cadı kız kardeş hafife alınacak kişiler değildi. Yüzyıllardır kimse bu dağa gelmemişti ve bu mektubun nedeni, bu davet... Lucius'un kafasını karıştırmıştı.
Yıllardır büyü yapmıyordu. Onun gibi yaşlı bir sarhoştan ne isteyebilirlerdi ki?
Karanlık yol, Lucius yukarıdaki garip ve parlak sarkıtlarla aydınlatılmış büyük mağarayı görene kadar eğilip büküldü.
Lucius bir taht odasında olduğunu fark etti. Üç tane birbirinin aynı mermer taht üzerinde oturan üç kadın vardı.
Kutsal kız kardeşler.
Her şeyi gören cadılar.
Kader Gözetmenleri.
"Lucius, hoş geldin..."
Ortadaki, Severina olduğunu tahmin ettiği kişi yavaşça ayağa kalktı. Dizlerine kadar uzanan ipeksi beyaz saçları vardı. Teni koyu bal rengiydi ve dudakları daha da koyu bir tondu. Gümüş cüppesi ince, ruhani bedenine sarılmıştı.
Kız kardeşleriyle aynı olmasına rağmen, Lucius'a yetkinin onda olduğunu söyleyen bir otoritesi vardı.
"Seni görmeyeli uzun zaman oldu..." dedi Severina.
Elbette hiç tanışmamışlardı ama Kader Gözetmenleri krallığın herhangi bir yerindeki herkesi görebiliyordu. Şimdi, geçmişte veya gelecekte.
Lucius yüzünü buruşturarak gülümsedi. "Çok meşguldüm."
Ancak o zaman neden gözlerini kıstığı fark etti. Sağdaki cadı akkor enerji dolu parlak, beyaz bir küre tutuyordu.
Mağaradaki tek ışık kaynağı buydu. Aynı anda hem muhteşem hem korkunçtu; sanki en ufak bir hareket bile patlamasına neden olabilirmiş gibi gözüküyordu.
"Kız kardeşlerim ve benim seninle acilen paylaşmamız gereken bir şey var," diye devam etti Severina.
"Eğer bu bir görevse," dedi Lucius, başını sallayarak, "Bilirsin, başkaları da var ve daha genç büyücüler daha uygun olur."
"Bu emri biz vermiyoruz, Lucius," diye sözünü kesti Severina.
"Tanrılar veriyor..."
Bu sırada Lucius ölümcül bir sessizliğe büründü. Tanrıların iradesi asla sorgulanmamalıydı. Yine de Lucius bundan hiç hoşlanmamıştı. Tanrılar ölümlü işlerine en son müdahale ettiklerinde, yüzyıllık bir savaşa sebep olmuşlardı.
Lucius'un çok şey kaybettiği bir savaş.
"Tanrılar benden ne isteyebilir ki?" diye sordu.
Severina küreyi tutan kız kardeşine döndü ve başını salladı. Hepsi bir anda, gözlerini kapatıp birlik içinde mırıldandılar ve küre havada yükseldi...
Lucius kollarındaki tüylerin diken diken olduğunu hissetti. Hayatında hiç bu kadar güçlü bir büyü hissetmemişti.
Küre havada çılgınca sallanmaya başladı. Daha da parlayarak büyüdü, sanki patlamak üzere gibiydi. Lucius gözlerini korumak için elini kaldırdı.
Küre sonunda taş bir sunak üzerinde durdu ve sağır edici bir sesle çatladı. Beyaz bir sıvı bırakarak ikiye bölündü...
Severina fısıldadı: "İşte Lucius, görevin."
Sunaktan sızan sıvı maddenin içinde küçük pembe bir şekil vardı. Antik mağaranın duvarlarından garip bir ses yankılandı.
Bir bebeğin ağlama sesi.
Orada, küreden oluşan sert yüzeyde yatan bir bebekti. Lucius, ona doğru titrek bir adım atarken gözlerine inanamadı.
"Neden...?" diye kekeledi. "Kim...?"
Severina, "O sıradan bir çocuk değil, Lucius," dedi. "O bir Slifer."
Lucius'un duymayı beklediği son kelime buydu. Slifer?! Onların sadece bir efsane olduğunu düşünüyordu. Doğanın dört elementinden birini kontrol edebilen büyücüler.
Bu sadece Tanrıların yapabileceği bir şeydi...
"Onunla ne yapmamı istiyorsunuz?" diye sordu.
En son bir çocuk gördüğünde, bu kalp kırıklığıyla bitmişti. Çığlıklarının sesini duymak, masum küçük bedenini görmek... Bu onu iliklerine kadar tedirgin etti.
Severina, "Onu al Lucius," dedi.
İstemeden çocuğu aldı ve ona baktı.
"Onu koruyacaksın. Onu büyüteceksin. On sekiz yıl boyunca. Ta ki kaderinin Kral'ın kaderiyle bağlanacağı güne kadar."
Demek o bu yüzden bu kadar önemliydi. Lucius kafasını salladı. Çocuk büyütmesi mümkün değildi. Bu cadılar ve Tanrılar ne düşünüyorlardı?!
Severina anlayarak, "Bunun senin için zor olduğunu biliyorum," dedi. "Ama bunu yapmalısın, Lucius. Ingolia için. Halkınız için."
Lucius çocuğa bir kez daha baktı. O zaman kendisine, Tanrıların istediğini yapacağına ama ona bağlanmayacağına söz verdi.
Onun çırağı olurdu, başka bir şey değil.
Ona Lydia ismini verirdi çünkü tamamen önemsiz bir isim gibi görünüyordu. Kaderin çocuğu için böyle normal gözükmesi en önemlisiydi.
"Onun ne olduğunu görüyor musun Lucius?" diye sordu Severina. "Gerçek gücünü?"
Bebek ona büyük, masum gözlerle baktı. Altın, kırmızı ve turuncu karışımı olan gözleri alev rengiydi. Ateşli tonlar neredeyse gerçek alevler gibi dönüyor ve dans ediyor, doğal olmayan bir şekilde parlıyordu.
Lucius fısıldadı. "Dikkatli olmazsam dünyayı yakacak."
Severina, "Bu doğru," dedi ve başını salladı. "Dünyamızın kaderini elinde tutuyorsun, Lucius. Alevlerin kızı."
ON SEKİZ YIL SONRA...
LYDIA
"Duyularını odakla Lydia! Dikkatle nişan al!"
Lydia adamın uzaktan gelen sesini duyabilmesine rağmen görebildiği tek şey karanlıktı. Boşluk. Sonra boşlukta, uzun, ince bir ahşap direk belirmeye başladı.
Hedef.
"Kendini kasmamalısın! Büyü ancak rahat olduğunda bağlanır..."
Adamın sarhoş tavsiyesini bastırmaya çalışırken parmakları yumruğunun içine kıvrıldı. Hakaretleri onu daha da kızdırıyordu.
Ama...
Belki de bu yardımcı olurdu.
Lydia sıcak buharın parmaklarının arasında kaydığını hissedebiliyordu.
Bir patırtı ve cızırtılı bir ses onu takip etti. Lydia'nın tüm yumruğunu saran turuncu ateşi tanımak için gözlerini açmasına gerek yoktu.
İşe yarıyordu. Bunu yapabilirdi!
"Tereddüt etme! Gücünü serbest bırak Lydia! Şimdi!"
Lanet, yaşlı adam! O söyleyene kadar tereddüt etmiyordu. Ateş topunu havada savurduğu sırada, gözlerini açtı ve...
Alev topu uçtu sadece ahşap direğe çarptı ama neredeyse hiç yakmadı. Ateş havada söndü.
Öfkelenen Lydia, koruyucusunu cezalandırmak için döndü ama adam ona bakmıyordu bile. Bir ağacın altındaki çimlerin üzerinde yatan adam bir zamanların büyük büyücüsü Lucius Voltaire'dı.
Lydia'nın vasisi ve tek ailesi.
Lucius başını geri atmış, bir şişeden geriye kalan ucuz Elf romunu içiyordu.
"Cidden mi?!" diye sordu kollarını birbirine dolayarak.
Bunun üzerine, ona bakmak için döndü, gözleri kızarmıştı. "Yeterince pratik yapmıyorsun, evlat. Ne söyleyebilirim ki?"
Lydia, ona evlat demesinden nefret ediyordu. Çok küçümseyiciydi.
"Belki sürekli içmek yerine beni gerçekten eğitseydin..."
"Affedersiniz," dedi elini salladı ve bir yudum daha aldı.
“Pekala, büyükbaba.”
Yeşim rengi gözleri ani bir ciddiyetle parladı. "Bana öyle seslenme demiştim!"
Lydia gülümsedi. Onu nasıl sinir edebileceğini bildiği tek yol buydu. "Sorun ne? Zaten dokuz yüz on sekiz yaşındasın!"
Gerçek şu ki, onu yetiştirmiş olsa da Lydia'ya her zaman ona Lucius demesini emretmişti. Neden? Asla söylemezdi. Ama her yıl, Ekim ayı civarında, daha doğrusu Lydia'nın doğum gününde, her zamankinden daha fazla sarhoş oluyordu.
Bugün gibi.
Lydia'nın on sekizinci doğum günü.
"Bana sorarsan, harika iş çıkardın Lydia."
Lydia aşağı baktığında Lux'ın ayağının etrafında kıvrıldığını gördü. Delici sarı gözleri ve sosyal bir yanı olan siyah bir kediydi. Sonuçta, kedi konuşabiliyordu.
“Teşekkürler, Lux,” dedi Lydia içini çekerek. "Ama aynı zamanda balığın kekle çok iyi gittiğini de düşünüyorsun."
Lydia'nın kollarına atladı ve Lydia kulaklarının arkasını kaşırken ona burnunu sürttü. Lux, beş yaşından beri onun en iyi arkadaşıydı. Onu bir iksir tüccarının dükkânının arkasındaki ara sokakta bulmuştu.
Lydia, Lux'ın ona konuşma gücü vermesi için sihirli bir şeyden bir yudum aldığını düşünüyordu ama ona hiç sormamıştı.
"Peki, doğum günün için ne yapıyoruz?" diye sevgiyle mırıldandı.
“Güzel soru Lux,” dedi Lydia, Lucius'a dönerek. "Bir fikrin var mı, büyükbaba?"
Ama yaşlı büyücünün yüzündeki hüzünlü ifade onu şaşırttı. Sanki derinden acı veren bir şey saklıyor gibiydi.
“Git okula hazırlan,” diye mırıldandı.
Sonra kalktı ve Lydia ile kedisini arka bahçede yalnız bıraktı. Kız Lux'ın başını okşadı.
"Önemli değil, Lux. Bir şeyler bulacağız."
"On sekiz yaşındasın! Bu önemli bir şey."
Lydia başını salladı. Belki. Ama neden Lucius için bu kadar önemliydi?
***
Evleri, Imarnian Krallığı'nın eteklerinde, Vera adlı bir kasabada bir tepenin üzerindeydi. Lydia'nın yatak odasının penceresinden uzaktaki sarayın kulelerini görebiliyordu.
Kral Gabriel James Imarnia'nın yaşadığı ve hüküm sürdüğü saray.
Dünyanın en yakışıklı adamı.
Ya da öyle olduğu söylenen.
Gerçek şu ki Lydia, Kral hakkında çok az şey biliyordu. Ama hep merak etmişti. Görünüşe göre üç yüz otuz dokuz yaşındaydı ancak büyüsü nedeniyle yirmi sekizden büyük görünmüyordu.
Ve nedense hiç evlenmemişti. Yani, hala bir Kraliçesi yoktu.
Bazen Lydia, Kral ve Lucius arasındaki mühürlü mektupları bulur ve bunların neyle ilgili olabileceğini merak ederdi. Lucius, Slifer güçlerini nasıl kullanacağını ona öğretmek dışında yıllardır büyü yapmıyordu.
Peki, neyle ilgiliydi?
İğrenç okul üniformasını giydi. Donuk, uzun, gri bir önlük, beyaz kısa kollu bir gömlek ve daha da çirkin kırmızı ve gri bir papyon. Olabildiğince çok bilezik takarak biraz çekicilik eklemeye çalıştı.
Okuldaki herkesle aynı kıyafeti giymek zorunda olmasına rağmen herkes onun farklı olduğunu biliyordu.
Zeytin rengi teninden, ateşli kırmızılar ve koyu siyahlarla kaplı saçlarına kadar Lydia her zaman göze çarpmıştı.
Gözleri alev alev yanıyor, kasabadaki herkese, istese de istemese de onun bir Slifer olduğunu söylüyordu. En azından bileğindeki işaret, iç içe parıldayan iki S, uzun kollu kıyafetlerle ya da aksesuarlarla saklanabiliyordu.
Çoğunlukla, koruyucusu olan sarhoş büyücü yüzünden insanlar ona tuhaf bakıyordu. Lucius ona her zaman bekaretini koruması için söz verdirmişti.
Neden? Dürüst olmak gerekirse, bunca yıldan sonra Lydia sormaktan bile bıkmıştı ama bir gün anlayabileceği umuduyla itaat etmişti.
Sonunda hazır olduğunda, Lydia arkasında Lux'la birlikte aşağı koştu.
"Tamam, hazırız!"
"Güzel," diye homurdandı Lucius, elini uzatarak. "Acelem var. Yani…"
Lydia olayı biliyordu. Lucius yaya seyahat etmek istemediğinde, onları gitmeleri gereken her yere ışınlardı. Elini tuttu ve Lux'ın atlayabilmesi için çantasını açtı.
"Hadi gidelim," dedi.
Ani bir girdapla dünya etraflarında döndü ve ışınlandılar.
Lydia yeni çevresine uyum sağlayarak gözlerini kırpıştırdıktan sonra kaşlarını çattı.
"Büyükbaba..." dedi şaşkınlıkla. "Nereye…?"
"Bana öyle deme demiştim," dedi.
Bir köşeyi döndü ve Lydia hızla takip etti. Önlerinde İmarnia sarayının devasa kapılarını görünce şok oldu. Burada ne yapıyorlardı?
"Belki de sürprizdir!" Lux, Lydia'nın çantasından mırıldandı. "Doğum günün için!"
"Lucius!" dedi, onun tercih ettiği ismi kullanarak. "Bana neler olduğunu anlatır mısın?"
Lucius döndü ve iç çekti, gözleri aşağı kaydı. "Sana söylemem gereken bir şey var Lydia. Yıllar önce sana söylemem gereken bir şey..."
Lydia midesinin düğümlendiğini hissetti. Her ne söyleyecekse iyi bir şey değildi. O kadarını söyleyebilirdi.
"Ne oldu Lucius?" diye sordu.
Saraya döndü. "Yıllar önce, üç güçlü cadı bana bugünün geleceğini söyledi. Senin ve Kral'ın kaderinin birbirine bağlandığı gün. On sekizinci doğum günün."
"Bağlanmak mı?" diye sordu Lydia. Başı dönüyordu. "Bu ne anlama geliyor?"
Adam ona döndü, yeşil gözleri karışık duygularla dolup taştı.
"Lydia, bugün... Kral’ın oluyorsun."
