Eve Dönüş Yolunu Bulmak
Yazar
Cosmic Chaos
Okur
94.3K
Bölüm
16
Brea, yeni bir başlangıç hayaliyle yeni bir kasabaya taşınır, ancak mahallesinin tamamen bir motosiklet kulübü (MC) tarafından yönetildiğini keşfeder. Kulüp üyeleri arkadaş canlısıdır ancak yan komşusu Gage soğuk, mesafeli ve tam da beklediği gibidir; hatta belki de daha kötüsü. Ateşli bir kişilik çatışmasında aralarında kıvılcımlar çakarken Brea, bu adamda göründüğünden çok daha fazlası olduğunu kısa sürede anlar. Eski sevgili sorunları, sırlar ve pusuda bekleyen tehlikelerle aralarındaki bağ, aşk ile nefret arasındaki o ince çizgide yürür. Gerçek bir şans için savaşabilecekler mi, yoksa geçmişleri ikisini de paramparça mı edecek?
Bölüm 1: Gage'den Gelen Mesaj
BREA
Bu doğru olamaz… Hayır, bir yanlışlık var. Bir yanlışlık olmalı. GPS'teki adresi ve emlakçının gönderdiği e-postadaki adresi en az onuncu kez kontrol ediyorum ama hayır… hiçbir yanlışlık yok.
Benim adım Brea, yirmi altı yaşındayım ve üç hafta önce nişanlımı annesinin hayır gecesinde beni aldatırken yakaladım. Şimdi de daha önce hiç ayak basmadığım bir kasabada, harap olmuş küçük bir evin önünde SUV'umda oturmuş, aklımı tamamen kaçırıp kaçırmadığımı sorguluyorum.
Gerçekten de motorculara istila edilmiş gibi görünen küçük bir kasabanın ortasında bir ev satın aldım. Üç hafta önce, görmeden, haritadan seçtiğim bir kasaba. Ucuzdu, Evan'dan uzaktı ve “burası dışında herhangi bir yer” yazdığımda çıkan ilk ilandı.
Sanırım kocaman, iri yarı adamlarla çevrili olmak, eski sevgilim Evan tarafından boğulmaktan daha iyi bir değişiklik olacaktır. Sons of Anarchy gibi dizilerdeki motorcular gibi olsalar bile, en azından kötü taraflarını fark etmek kolay olur.
Evan'ın kötülüğü ise beceriksizce taklit edilmiş ilginin, üstü kapalı hakaretlerin ve imalı iltifatların arkasına ustaca gizleniyordu.
İşaretleri daha erken fark etmeliydim ama görünüşe göre insan ilişkisine o kadar aç kalmıştım ki kör olmuştum… hem de tamamen kör. İki yıl boyunca dayandım, tüm o duygusal yıkımı halının altına süpürdüm, ta ki artık saklanamayacak kadar çok birikene dek.
Annesinin en son ilgi duyduğu toplum projesi için düzenlenen hayır gecesi, bardağı taşıran son damla oldu.
Evan beni bir kez daha tanımadığım insanlarla dolu bir odada yalnız bırakmıştı ama bu sefer etrafta öylece beklemeyi bırakmaya karar verdim. Gidiyorum diye haber vermek için onu aramaya gittim… ve buldum tabii.
Evan, o zavallı şeyi lanet malzeme dolabında sırık gibi bir sarışına saplıyordu.
Açıkçası, o kadar pervasızca gürültü çıkarmasalardı belki de hiç öğrenemeyecektim. Kızın abartılı inlemeleri, Evan'ın hatırı için taklit ettiğim son orgazmımı hatırlattı ve bu düşünceyle tüylerim diken diken oldu.
Gerçekten gidip test yaptırmalıyım. Görmezden gelip eğlencesine devam etmesine izin verebilirdim… ama adam beni bir oda dolu yabancının arasında terk edip, hoşlandığını bile belli etmeyen bir kızla beni aldatmıştı… cidden.
“B sınıfı pornolarda bile bundan daha iyi sahte orgazm duydum. Sen onu malzeme dolabında kirli küçük bir sır gibi becerdiğin için bu kadar az çaba göstermesine şaşırmamam lazım aslında. Merak etme tatlım, senin olsun.”
Kendimle gurur duydum, şaşırmıştım ama gurur duydum. Etkinliğin düzenlendiği büyük salona doğru yürüdüm, masadan el çantamı aldım ve çıkışa yöneldim.
Kapıdan çıkmadan Evan'ın beni yakalaması hiç şaşırtmamalıydı.
“Nereye gittiğini sanıyorsun sen?” Ona en iyi “ciddi olamazsın” bakışımı attım. Suçlu ya da pişman görünmüyordu, sadece öfkeliydi.
“Gidiyorum, belli olması lazım aslında.” İşte tam burada her şey çığırından çıktı. Kapıyı açıp çıkmak üzereydim ki saçlarımı avuçladığını ve bütün vücudumu geriye çektiğini hissettim.
Beni duvara çarptı ama o gözleriyle bana öfkeyle bakarken, benim gözlerim arkasında biriken kalabalığa takılmıştı.
“Sen ancak ben izin verdiğimde gidersin ve orada gördüklerin hakkında tek kelime etmeyeceksin, anladın mı?” Bu gerçekten paha biçilemezdi. Seyirci olduğundan haberi bile yoktu.
“Seni malzeme dolabında Olivia Dawson'la becerirken yakaladığımı mı kastediyorsun?” Kalabalığın tamamı aynı anda nefesini çekti ve Evan beni sanki derime dokunmak onu yakıyormuş gibi bırakıverdi.
“Evan? Olivia? Biri bana ne olduğunu açıklayacak mı?!” Bu da Olivia'nın kocasıydı. Zavallı adama gerçekten üzüldüm ama o kargaşa anını fırsat bilip kaçtım. Evan pisliğini temizlerken ben de daireye gidip eşyalarımı topladım.
Hatırayı silkeleyip önümdeki eve odaklanıyorum. Küçük, sadece iki yatak odalı ama önemli olan tek şey bana ait olması.
Büyükannemin mirasından kalan parayla evi görmeden satın aldıktan sonra, geriye ancak bir yatak, şifonyer, kanepe, televizyon ve yemek masası sipariş edecek kadar para kalmıştı.
Birikim hesabımdaki para üç dört ay idare etmeme yetecek, umarım bu süre iş bulmak için yeterli olur. Yoksa ailemin benim için açtığı hesaba el atmak zorunda kalacağım ki kesinlikle zorunlu olmadıkça onların parasına dokunmak istemiyorum.
Kapının yanındaki şifreli anahtar kutusundan anahtarı aldıktan sonra, ev eşyaları ve temizlik malzemeleriyle dolu kutu ve poşetlerle tıka basa dolu SUV'umu boşaltmaya başlıyorum.
Üçüncü seferimdeyken karşıdan bir adamın bana doğru yürüdüğünü görüyorum. Her şeyiyle “motorcu” diye bağırıyor.
“Sen yeni komşu olmalısın! Ben Rex, karşıda oturuyorum. Bunları indirmene yardım edeyim mi?” Hâlâ dolu olan arabayı işaret ediyor. Sıcak kahverengi gözleri ve rahat gülümsemesiyle hayır demem imkânsız.
Kırklarında olmalı ama gülümsemesi onu daha genç gösteriyor.
“Tabii, harika olur. Ben Brea.” Elimi uzatıyorum, seve seve tutup sıkı ama nazik bir şekilde sıkıyor.
“Tanıştığıma memnun oldum, Brea. Bir saniye bekle.” Cep telefonunu çıkarıp ekrana bir şeyler yazıyor, sonra tekrar cebine koyuyor. “Takviye çağırdım, birkaç arkadaş.”
Birkaç arkadaş dediğinde iki ya da üç kişi beklemiştim, o yüzden yan evden altı kocaman motorcu geldiğinde çenem yere düştü desem yeri. Her biriyle tanıştırıldım, Rex isimlerini söylerken her birini gösteriyordu.
İlk önce Hammer, sonra Cain, Colt, Linc, Digger ve son olarak gözlerimin en çok takıldığı kişi, Gage.
Adamların hepsi iri yarıydı ama Gage, bir altmış üçlük boyumdan en az otuz santim daha uzundu. Koyu sarı saçları, soğuk koyu mavi gözleri, kaslı bir vücudu ve birkaç günlük tıraşsızlıkla kaplı keskin bir çene hattı vardı.
Ürkütücü derecede yakışıklıydı ama yardıma gönüllü yazılmaktan en az memnun olan kişi gibi görünüyordu.
“Yardımınız için çok teşekkür ederim. Şimdi bir tek eşyaları yerleştirmem ve mobilyaların gelmesini beklemem kaldı!” Bütün eşyalarımı içeri taşımayı bitirdikten sonra hepsine sesleniyorum.
“Bu akşam saat altıda bize gel. Mangal yapıyoruz, bütün komşular gelecek. Güzel yemek, herkesle tanışma fırsatı.” Rex kaşlarını oynatıyor ve onun bu şakacı hali karşısında gülümsememi engelleyemiyorum.
“Tamam. Bir şey getireyim mi?”
“Hayır, sadece kendin gel yeter.” Başını sallıyor ve bana milyon dolarlık bir gülümseme atıyor. Gage hariç herkes vedalaşıyor, sonra geldikleri yere geri dönüyorlar.
İçeri girdikten sonra, motorcu mangalına uygun kıyafet bulmak için kutuları karıştırmaya karar veriyorum —ne giyilmesi gerektiği hakkında en ufak bir fikrim yok— sonra duş almak için bir havlu buluyorum.
Sonunda kalın bacaklarıma ve bütün kıvrımlarıma mükemmel oturan siyah bir kot pantolon seçip üstüne siyah kısa bir grup tişörtü giyiyorum.
Sırık gibi bir manken değilim, karnım düz değil yumuşak ama vücudumu seviyorum… her bir kilosunu, doktorların vermem gerektiğinde ısrar ettiği fazladan on dört kilo dahil.
Saçımı örgü yapıyorum, sonra gümüş grisi gözlerimi ön plana çıkaran siyah dumanlı bir göz makyajı yapıyorum. Aynada son bir bakış atıp siyah Converse'lerimi giyiyor ve tam saat altıda kapıdan çıkıyorum.
Rex'in arka bahçesi tıklım tıklım dolu ve buradaki herkes tam da bir motorcudan beklediğiniz gibi görünüyor. Bu kadar dar bir alanda bu kadar çok deri ve kot bir arada hiç görmemiştim.
Rex'i kolayca fark ediyorum ama ona ulaşmak başlı başına bir mücadele ve kesinlikle çok fazla dikkat çekiyorum. Sonunda beni fark edecek kadar yaklaşıyorum ve neyse ki kalabalığın içinden bana doğru savaşmama gerek kalmadan o mesafeyi kendisi kapatıyor.
“Geldiğine sevindim! Gel, seni hanımla tanıştırayım.” Elini sırtıma koyuyor ve kalabalık onun için Kızıldeniz gibi yarılırken beni aralarından geçiriyor.
Beni bir grup kadının oturduğu masaya götürüyor. Çoğu buradaki erkekler kadar sert ve göz korkutucu görünüyor.
“Yanındaki kim, Rex?” Erkeklerin giydiğine benzer bir deri yelek giyen kızlardan biri kaşını kaldırarak soruyor.
“Foxy, bu karşıdaki yeni komşumuz Brea. Brea, bu benim hanım Foxy, bunlar da Lee, Tina, Trish, Nix, Penny ve Quinn.” Nazikçe “merhaba” diyorum ve Rex birazdan döneceğini söyleyince gerginleşiyorum.
“Demek Gage ile Logan'ın evlerinin arasına taşınan sensin. Burası nasıl şimdiye kadar?” Foxy sıcak bir gülümsemeyle soruyor.
“Henüz on iki saat bile olmadı ama hâlâ hayattayım ve evim de ayakta, yani fena sayılmaz.” Foxy başını geriye atıp göbekten gelen bir kahkaha atıyor, beni de otomatik olarak gülümsetiyor.
“Bir şeyi netleştirelim, Gage'den uzak dur. Eşyalarını taşırken onu süzdüğünü gördüm.” Sanırım Nix olan kadın soğuk, sahiplenici bir ses tonuyla konuşuyor ve bu beni anında sinirlendiriyor.
“Kes şunu. Onun üzerinde hiçbir hakkın olmadığını biliyorsun, Nix. Sadece seni reddettiği için… yine reddettiği için küplere biniyorsun.” Foxy tam ruh halime uyan sinirli bir ses tonuyla cevap veriyor ama benim ağzım kendi kafasına göre takılıyor.
“Sahiplenici ve stalker gibi, ne kadar çekici özellikler. Adamın kapına dayanıp ayaklarına kapanmamasına şaşırmamak lazım.” Nix hariç bütün kadınlar kahkahayı basıyor.
“Bir daha uyarmam.” Ses tonu artık tehditkâr ama yine de gözlerimi devirerek karşılık veriyorum.
“Tabii, anlaşıldı. Görünüşe göre seninle ilgilenmeyen ve belli ki benimle de ilgilenmeyen adamdan uzak duracağım. Başka anlamsız taleplerin var mı? Kaç tane boş beklentini yıkmam gerektiğini bilsem iyi olur.”
Foxy ağzını kapatarak hiç de hanımefendice olmayan bir kahkaha atıyor ama sonra gözleri kocaman açılıyor. Nedenini zaten biliyorum… o burada… ve her kelimeyi duyacak kadar yakında. Ama bu beni durdurmayacak.
“Ona yaklaşırsan, pişman edeceğime yemin ederim.” Nix'in onun orada olduğundan haberi yok. Kalabalığın büyük bir kısmının artık bizi izlediğinden de. Belki onu Evan'la tanıştırmalıyım?
“Tatlım, hayatımda pişman olduğum çok az şey var ama seninle tanışmak hızla o listeye ekleniyor. Söylesene, sende bir sessize alma düğmesi falan var mı? Çünkü anlamsız tehditlerin ve boş vaatlerin beni gerçekten sıkmaya başladı.”
Lee, Trish, Tina ve Penny artık Foxy ile aynı şaşkın ama eğlenmiş ifadeyi takınmış durumda. Ama onun dinliyor olması umurumda değil çünkü bu kadın başlattı!
“Yemin ederim ki…” Cebimde çalan telefonun sesi karşısında kadını susturmak için elimi kaldırıyorum. Bu araya girmeye sevinirdim… ekranda Evan'ın adını görmeseydim. Cevap vermezsem aramaya devam edeceğini bildiğim için şimdi halletmeye karar veriyorum.
“Ne istiyorsun lan?”
“Brea, evleneceğin adama böyle mi konuşulur?”
“Kafayı mı yedin sen o malzeme dolabında? Birincisi, hiç evlenme teklifi etmedin. İkincisi, ben senin annene eşlik ederken senin o malzeme dolabında o kaltağı becerdiğin hiç de küçük olmayan ayrıntıyı unutmuş görünüyorsun.
“Üçüncüsü, bana bir daha elini kaldırırsan seni hayatımdan sileceğimi söylemiştim. Bunların neresinde benim için bir hatadan fazlası olduğunu düşünüyorsun?”
Kalkıp masadan uzaklaşıyorum, gecenin tadını çıkarmaya çalışan insanlarla aramıza mesafe koyuyorum.
“Anlıyorum, kızgınsın ama bunu atlatırız.”
“Aman Tanrım, sen gerçekten akıl hastasısın, farkında mısın?”
“Brea, kaçıp gitmeni affediyorum; şimdi eve gel de bunu çözelim.”
“Şey… kesinlikle hayır. Sapasağlam kafayla dişlerimi söküp akü asidiyle gargara yapmayı sana dönmeye tercih ederim.”
“Çocukluk yapıyorsun, Brea. Hemen eve gel, hemen.”
“Sen beni aldattıktan sonra bana emir vermeye mi çalışıyorsun cidden? Sen bile o kadar aptal olamazsın, Evan.”
“Sabrımı gerçekten taşırıyorsun.”
“Hoş geldin kulübe, Evan. Ben de hiç olmadığım kadar sinirliyim ve bu tamamen senin suçun!”
“Üç gün süren var, Brea. O zamana kadar eve dönmezsen gelip seni alırım ve o noktaya gelirsek, beni kızdırdığına pişman olursun.”
“Herkes neden beni tehdit ediyor ya? Beni tek korkutan şey, Evan, seninle bir orgazm daha taklit etmek zorunda kalma düşüncesi. Şimdi al tehditlerini, al küçük çük enerjini ve siktir git!”
Aramayı kapatıp tekrar arayamadan telefonu kapatıyorum. Dönüp fark ettiğimden çok daha sessizleşmiş motorcu kalabalığıyla yüzleşmeden önce omzumda bir el hissediyorum.
“Gel, biraz yürüyelim.” Rex'in sesi, ondan beklemeyeceğim kadar yumuşak. Özellikle de gözyaşlarım her an dökülmek üzereyken ona hayır demem imkânsız. Beni evin arkasına, ağaç sırasının başladığı yere doğru, kalabalıktan güvenli bir mesafeye götürüyor.
“Orada biraz… kontrolümü kaybettiysem özür dilerim. Sadece… Nix saçma sapan şeyler söylüyordu, sonra da… Boş ver. Sadece… özür dilerim.” Bu gerçekten vermek istediğim ilk izlenim değildi.
“Nix meselesinde, ona karşı durduğun için seninle gurur duyuyorum. O kadının sürekli haddini bilmesi gerekiyor. Peki, telefondaki kimdi?” Muhtemelen kafasında birleştirmiştir ama bana kendi ağzımdan söyleme fırsatı tanıması hoşuma gidiyor.
“Eski sevgilim. Herif annesinin o gün merak sardığı bir şey için düzenlediği aptal bir hayır etkinliğine gitmem için beni suçluluk duygusuyla ikna etti, sonra beni o garip, züppe heriflerle baş başa bırakıp başka bir adamın karısını malzeme dolabında becermeye gitti.”
Karanlıkta yüz ifadesini tam okuyamıyorum ama beni izlediğini hissedebiliyorum.
“Sana hiç zarar verdi mi?” İşte bu ağır bir soru.
“Fiziksel olarak değil. Yani, o gece hariç. Genellikle duygusal ve zihinsel savaştı ama o gece onu yakaladıktan sonra uzaklaşırken saçlarımdan bir tutam kavrayıp beni geri çekti ve duvara çarptı. Ancak etrafta izleyen insanlar olduğunu fark edince bıraktı.”
Ne olduğunu anlayamadan bana sımsıkı sarılıyor. Bir babanın kalbi kırık çocuğuna sarılması gibi… tek fark, benim kalbim kırılmadı, sadece öfkeliyim.
“Seni aramaya buraya gelebilir mi sence?” Geri çekilip bana bakıyor, gerçi onun da beni, benim onu görebildiğimden daha iyi görebildiğini sanmıyorum.
“Bilmiyorum… Sanmıyorum?” O telefondan sonra kendime bile inandığımdan emin değilim.
“Burada güvendesin, Brea. Biz kendi insanımızı koruruz ve karşıya taşındığın an bizden biri oldun. Üstünde deri yelek olmayabilir ama bu kasabadaki herkes şu ya da bu şekilde bizdendir. Şimdi, geri gelip bir şeyler yemek ister misin?”
Sözleri içime dokunuyor ama geri dönüp herkesle yüzleşme düşüncesi, “dişlerimi sökeyim” fikrini daha cazip hale getiriyor.
“Açıkçası, pek değil. Eve gitmek istiyorum. Uzun bir gün ve duygusal bir akşam oldu. Beni davet ettiğin ve herkesin —neredeyse herkesin— beni karşıladığı için gerçekten minnettarım. Sanırım sadece kafamı dinlemeye ihtiyacım var.”
Kolunu omuzlarıma dolayıp beni arka bahçenin uzun yolundan dolaştırarak karşıya, kapıma kadar eşlik ediyor. İçeri güvenle girip kapıyı kilitleyene kadar orada bekliyor, sonra karşıya geri dönüyor.
