Eşim Benden Nefret Ediyor Kitap 2
Yazar
Nathalie Hooker
Okur
15.1K
Bölüm
39
Aurora, Alfa Wolfgang tarafından reddedilmeyi talep ettiğinde hayatı beklenmedik bir yön alır; reddedilmek yerine Kan Gülü Sürüsü'nün Luna'sı ilan edilir. Yeni rolüne alışmaya çalışırken Aurora, soyuna dair sırları ortaya çıkarır, element güçlerini keşfeder ve avcılarla cadılardan gelen tehditlerle karşılaşır. Vaftiz annesi Eleanora'nın desteği ve Wolfgang'la gelişen ilişkisiyle Aurora, yeteneklerini kontrol etmeyi öğrenmek ve sürüsünü yaklaşan tehlikeden korumak zorundadır.
Bölüm Bir
Wolfgang
"Reddet beni! Senin aptal lunan olmaktansa sürüsüz bir kurt olmayı tercih ederim."
Aurora karşımızda duruyordu. Gözyaşları yüzünden süzülüyordu. Gözleri nefret ve kararlılıkla doluydu.
"Leydi Aurora, bunu iyice düşünün. Eğer bir haydut olarak işaretlenecekseniz, sadece bir sürünün sunabileceği korumayı kaybedersiniz," dedi büyüklerden biri.
"Ah, haydutlar hastaneye saldırdığında sahip olmam gereken korumadan mı bahsediyorsunuz?" diye alay etti. "Evet, sanırım yalnızken daha iyiyim."
"Aurora... Büyükler haklı. Eğer köyden ayrılırsan, açığa çıkarılırsın. Bölgedeki çoğu sürü, senin bizim lunamız olduğunu biliyor. Hemen hedefe alınırsın," diye araya girdi Max.
Beni görmek için döndü. "Ne olmuş yani? Şimdi de dışarı çıkıp dünyaya senin eşin olduğumu mu haykıracaksın? Bu konuda bana verdiğin onca tehdit ve uyarılardan sonra mı?!"
"Hayır Aurora, ben..." Bir bahane uydurmaya başladım ama Yaşlı Leto benden önce geldi.
"Hayır, Leydi Aurora. Bu…"
Önünü kesti. Bana ‘leydi’ demeyi bırak artık; Ben senin Luna'n değilim ve asla olmayacağım!" diye hırladı.
"Tallulah'tı Aurora," dedi Max, dikkatini çekerek. "Alfa Wolfgang herkese ikinizin işaretlendiğinizi ve seni mühürlediğini söylediğinde, Tallulah sürüden rahatsız olarak ayrıldı."
Max devam etti. "Mavi Ay Sürüsünden kurtarılmanızda bize yardım etmesini istemiştik ancak bizimle tüm bağlarını kopararak reddettiler."
Yaşlı Asher, "Şimdiye dek bozulan antlaşmadan ve alfanın gerçek eşinden haber gönderdiklerinden eminiz," dedi.
Aurora orada durdu, yırtıcılarının önünde uysal bir av gibi. Durmadan titriyordu ve yere yapışmış gözlerinden yaşlar akmaya devam ediyordu.
"Çocuğuna git. Teselliye ihtiyacı var." Cronnos zihnimde konuştu ve ben de belirsiz bir adım attım.
"Aurora... Yaptığım şey, af dilemenin bir yolu yok. Sana mümkün olan her şekilde kötü davrandım ve bunun için üzgünüm..." dedim.
Hareketsiz duruyordu, sanki aklı ona söylediğimiz her şeyi işlemeye çalışıyordu.
"Ama lütfen, ayrılmamayı düşün Aurora. Seni güvende tutabileceğimiz burada kal. Benim seni güvende tutabileceğim yerde."
Kafasını yukarı savurdu ve bana baktı. "Benim için tek güvenli yer senden uzakta, Alfa! Bu yüzden reddet beni ve bir haydut olarak işaretle, ŞİMDİ!" diye bağırdı.
Oda bir an için sessizliğe gömüldü.
"Çok iyi..." dedim.
"Alfa Wolfgang! Bunu yapmayı düşünüyor olamazsın!" Yaşlı Radolf dedi.
"Sen aklını mı kaçırdın? Diğer tüm sürüler için farlarda bir geyik olacaktır!" Yaşlı Asher protesto etti ama ben hepsini susturmak için elimi kaldırdım.
"Aurora Craton, ben, Alfa Wolfgang... seni reddetmeyeceğim. Seni Kuzey’in Kanlı Gül Sürüsü Luna'sı ilan ediyorum."
"Bunu yapamazsın!" diye bağırdı. Bana doğru hücum ederek zayıf elleriyle göğsüme vuruyordu.
Vücudum onu kollarımda tutmak için sızlasa da ellerim arkamdan bağlı bir şekilde orada durdum.
Max yanına geldi ve onu dizginledi, onu uzaklaştırdı ve yatağa oturttu.
"Yapabilirim ve yaptım da. Eğer güvenliğin bu sert önlemleri gerektiriyorsa, öyle olsun." Dikkatimi Max'e çevirdim.
"Bu köyden ayrılması yasak. Yaptığı her hareket bana bildirilmeli. Anlaşıldı mı, beta?" Adımın taşıdığı tüm yetkilerle konuştum.
Max orada oturdu, beni bakışlarıyla alt etti.
"Anladın mı diye sordum, Beta Maximus?!" Ona hırladım.
"... Evet, efendim."
Max'in göğsünde ağlayıp sevgili hayatı için gömleğini kavramış Aurora'nın yüzüne bir kez daha döndüm.
Onun rahatlatıcısı değil de tüm gözyaşlarının sebebi olmak bana acı verdi. Arkamda duran üç büyükle yüzleşmek için döndüm.
"Hadi gidelim," dedim, sonra kapıdan çıktım.
Arkamdan yakınca takip etmeden önce sessiz bir 'evet, efendim' mırıldandılar.
"Hey evlat. Sence de biraz abartmadın mı?" Cronnos sordu bana.
“Yapmam gerekeni yaptım. Gitmesine izin verseydim öldürülürdü."
Anlıyorum evlat ama bahsettiğimiz şey bu bizim eşimiz. Onu incittin ve kalbini kırdın," diye cevap verdi.
Bunu zaten bilmediğimi mi sanıyorsun?! Onu tersledim.
"Onu sonsuza dek bu köye hapsetmek yerine, onu geri kazanmanın yollarını düşünmelisin,"
dedi Cronnos.
Zihnimde orada yatıyordu, ön pençeleri önünde uzanmış ve biri diğerinin üzerinden geçmişti.
İç çektim.
“Bunu biliyorum, seni yaşlı pire torbası. Sadece onu nasıl kazanacağımı bulmam gerek."
"Pekâlâ, çabuk ol, evlat. Yoksa ikimiz de eşlerimizi kaybederiz ve ben Rhea'mı kaybedersem senin kıçını ısırır koparırım."
Tehdidine kıkırdadım.
"Merak etme ihtiyar. Onları kaybetmeyeceğiz. Ona yaptığım yanlışı düzeltmek ve onu geri kazanmak için elimden gelen her şeyi yapacağım."
Aurora
"Bir şeyler yemelisin,” Max bana bir kez daha yalvardı. Wolfgang ve büyükler bu sabah ziyarete geldiğinden beri ne dinlenebilmiş ne de bir şey yiyebilmiştim.
"Aç değilim," diye yanıtladım.
"Hadi Rory. Unutma, iyileşiyorsun. Sağlığını yenilemek için yemek yemelisin," diye yalvardı Max.
"Sonra denerim. Şimdilik tek istediğim uyumak," dedim.
Yatakta yuvarlandım ve ona arkamı döndüm. "Kaba olmak istemiyorum ama... Gidebilir misin? Bir süre yalnız kalmak istiyorum."
"Şey... Evet, tabii." Sesindeki tereddüttü hissedebiliyordum. "Bana ihtiyacın olursa hemen dışarıda olacağım, tamam mı?"
"Tamam," diye cevap verdim, sesimin kırılmasına izin vermemeye çalışarak. Yoksa asla gitmeyecekti.
Ayağa kalkarken oturduğu sandalyenin tiz bir ses çıkardığını duydum. Birkaç dakika sonra kapı kapandı.
Emin olmak için arkamı döndüm ve omzumun üzerinden baktım. Tamamen yalnız olduğumu fark ettiğimde, su işlerinin bir kez daha özgürce düşmesine izin verdim.
"Rhea? Orada mısın?" Kurduma sordum.
Wolfgang ve büyüklerle olan tartışmamdan beri sessizdi. Onu yatarken görebiliyordum, bana sırtını dönmüştü.
"Rhea..." Bir kez daha denedim ve sonunda ayağa kalktı ve bana baktı.
Rhea, sana bunları yaşattığım için özür dilerim. Cronnos'u sevdiğini biliyorum ve görünüşe göre o da seni seviyor... ama Wolfgang'ın bana yaşattıkları... Bunu yapamam. Onu bu kadar kolay affedemem."
Rhea iç çekti, sonra ayağa kalktı, bana doğru yürüdü ve başını omzuma koydu, ıslak burnu yanağımı okşadı.
“Biliyorum ve anlıyorum. Cronnos'tan ayrı kalmak acı veriyor ama senin hatan olmadığını biliyorum. Daha önce de söylediğim gibi. Burada yüzde yüz yanındayım ve vereceğin her kararı destekleyeceğim." dedi Rhea.
Orada duruyordu, dili sarkık, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
"Teşekkür ederim." Kurduma gülümsedim. "Sen nasıl hissediyorsun?" diye sordum ona.
Zehirlendiğimde kurtboğana katlanmak zorunda kalmıştı ve Klaus'a karşı mücadelede bana yardım ettiğinde neredeyse ölüyordu.
“Şimdi çok daha iyiyim. Kurtboğan neredeyse sistemimizden çıktı," dedi, kuyruğunu sallayarak.
“Hala anlayamıyorum. Kurtboğana nerede maruz kaldım?" diye düşündüm.
"Hemen sonuca varmak istemiyorum ama Tallulah olduğundan neredeyse eminim," dedi Rhea hırıltılı bir şekilde.
"Neden bu sonuca vardın?" ona sordum.
"Bir düşün. İlk olarak bizi davet ettiği yemekten sonra hasta hissetmeye başladım," dedi.
Her şey anlam kazandı.
"Bu çok çarpık. Neden tüm bunlara katlanmak zorundayım? Peki, ne için? Beni umursamayan bir eş için."
Dizlerimi göğsüme kadar getirdim ve yüzümü içlerine gömdüm.
“Her şey yolunda Aurora. Bunların hepsini atlatacağız. Daha önce de söylediğim gibi, ne yapmayı seçersen seç, yanında olacağım," Rhea bana güvence verdi.
"Teşekkürler, Rhea."
