Evet, Knight Bey Kitap 2
Yazar
Natalie Roche
Okur
896K
Bölüm
35
Mason Knight, uzun bir aradan sonra New York'a döner ve geride bıraktığı kadın Jamie Harris'in şahsında geçmişinin onu beklediğini görür. Aralarındaki çözülmemiş duygularla ve Mason'ın bir kızı, Penelope, olduğunun ortaya çıkmasıyla gerilim tırmanır. Mason'ın Jamie'yle yeniden yakınlaşma çabaları yanlış anlaşılmalar, yeni ilişkiler ve eski sırlarla daha da karmaşık bir hal alır. Mason, geçmişinin kırık parçalarını onarıp Jamie ve Penelope'yle bir gelecek kurabilecek mi?
Bölüm 1: Geri Döndüm
İkinci Kitap: Penelope
Mason
Havaalanından çıkınca beni bekleyen siyah Mercedes'e bindim. Temmuz ayıydı, New York'u ve hayatımı geride bırakalı neredeyse bir buçuk yıl olmuştu.
Her şey hâlâ aynıymış gibi görünse de hayatım tamamen değişmişti.
Ben farklıydım bir kere. En azından kendimi böyle kandırıyordum. Kendimi arama yolculuğuma harcadığım onca zaman boşuna değildi. Değişmiş olmasaydım geri dönmezdim.
“Uzun zaman oldu oğlum,” dedi babam arka koltuktan. “Nasılsın? Nerelerdeydin?”
“Her yerde. Bir yerde uzun süre kalmadım.” Başımı çevirip camdan dışarıya baktım.
Uzun zaman geçmiş olsa da babamla sohbet etmekte zorlandığım gerçeği değişmemişti.
Dediğim gibi, değişmiştim. Fakat onun yanındayken hâlâ birçok duyguyla baş etmem gerekiyordu. Bunca yıl hayırsız bir evlat olduğum için utanıyordum.
Benden utanmasını gerektirecek pek çok şey yapmıştım. O ise ne olursa olsun bana destek olmuştu.
O benim asla hak etmediğim türden bir babaydı. Onunla yapmam gereken ciddi bir konuşma vardı, çok gecikmiş bir konuşma.
Bugün değil. Önce kendimi ispatlamam gerekiyor.
“Eve döndüğün için çok mutluyum. Geri döneceğini bana önceden haber vermediğin için evini zamanında ayarlayamadım.”
Birkaç saat önce Venedik’teki havaalanından arayarak geleceğimi haber vermiştim. Büyük bir mesele haline gelmesini istemedim.
“Ev işini kendim halledebilirim. Şimdilik bir otelde kalacağım.” İnternette yerleşene kadar kalabileceğim otellere bakmaya başladım.
“Saçmalama. Birkaç haftalığına bizde varken neden otelde kalasın ki?” Bunu o kadar rahat söylemişti ki duyan da gitmeden önce aynı evde kalıyormuşuz sanardı.
Benim evim değildi, hem de uzun zamandır.
“Sınırları zorlamak istemeyiz.” Başımı çevirip ona baktım. “İkimizin aynı çatı altında olması pek iyi bir fikir değil. Ben otelde kalırım.”
Hafifçe gülümsedi, gözlerinin etrafındaki kaz ayakları derinleşmişti. Ben yokken epey yaşlanmıştı. Yorgun görünüyordu.
“Nasıl istersen oğlum. Nereye gitmek istersen seni oraya bırakırız.”
“Ritz. Orada kalacağım.” Başımı çevirip tekrar pencereden dışarı baktım. Şaşırtıcı bir şekilde, otele gelene kadar başka bir şey söylemedi.
Şoför arkadan çantamı uzattı. Babam arabanın kapısında bekliyordu. “Temizlenip birkaç saat içinde ofise gelirim.”
“Ofis mi?” diye sordu. “Daha yeni geldin eve. Geri dönmeden önce toparlanmak için biraz dinlenmek istersin diye düşünmüştüm.”
“Dinlenmek için yeterince zamanım oldu. Geri dönmeye hazırım.” Çantamı omzuma attım. İçinde çok az şey vardı, sadece seyahatlerimde ihtiyacım olan şeyler. “Geri dönmemi istiyorsun, değil mi?”
Gülümsedi. “Elbette istiyorum. Knight & Son senin ve hep öyle kalacak. Birkaç saat içinde görüşürüz.” Arkasını dönüp arabasına bindi.
Resepsiyona girip birkaç dakika içinde kaydımı yaptırdım. Manzaralı süit pahalıydı, özellikle en az bir hafta kalacağımı düşünürsek.
Saate bakınca biri geçtiğini fark ettim.
“Birinin bana Armani'den takım elbise alması gerekiyor. Önceden aramıştım, sadece teslim alınması gerekiyor.
“Elbette, Knight Bey.” Otuzlu yaşlarındaki kadın kibarca gülümsedi ve her kelimemi dikkatle dinledi.
“Ayakkabıya da ihtiyacım var. Siyah tercihimdir.” Durdum, bir kadının topuklu ayakkabılarının yerde çıkardığı tıkırtı dikkatimi dağıtmıştı.
Etrafıma bakınıp topuklu ayakkabılı kadının kim olduğunu görünce başka bir şey diyemedim.
Jamie Harris.
Ha siktir! Şimdi olmaz. ~Bugün bu lobiden geçecek onca insan varken, onla mı karşılaşmak zorundaydım?
Onu görmeye henüz hazır değildim. İlk konuşmamızda neler söyleyeceğimi düşünmek için epey zamanım olmuştu ama şimdi jet-lag olmuş, beynim çalışmaz bir haldeydim. Aylardır tıraş olmamıştım.
Beni henüz görmemişti. Elindeki kâğıtlara bakarak birlikte yürüdüğü adamla konuşmakla meşguldü.
Beni görmeden kaçabilirdim. Bunu bilmeme rağmen kendimi yanında buldum.
“Jamie.”
Jamie
Başımı kaldırıp yüzünü gördüğümde, önce gözlerimin beni aldattığını düşündüm. Halüsinasyon mu görüyorum acaba diye kendimi çimdikledim.
O burada. Gerçekten burada. Neden?
Çokuzun zaman olmuştu ve çok şey değişmişti. Ben her şeyi geride bırakmışken şimdi geri dönmüştü.
Sadece bir kelime söylemesine rağmen yalnızca yüzünü görmek bile tüm öfkemi yüzeye çıkarmaya yetmişti. Şimdiden kendimi patlamaya hazır bir volkan gibi hissediyordum.
“Mason Knight,” diye fısıldadım.
“Kalbini kıran meşhur Mason Knight mı?” diye sordu Sam. Hafifçe başımı salladım.
“Montgomery'lerle görüşeceğim. İşin bitince benimle yukarıda buluş.” Mason bana ulaşmadan önce ortadan kayboldu.
Onunla konuşmaya hazır değildim. Kaçsam mı diye düşündüm ama ne yararı olacaktı ki? Otele daha yeni giriş yapmış gibi görünüyordu ve ben burayı işletiyordum. Bu kaçınılmaz bir buluşmaydı.
“Burada birbirimize rastlamak çok garip. Uzun zaman oldu Jamie.” Boynunun arkasını ovuşturarak durumdan benim kadar rahatsız olduğunu belli ediyordu.
On altı ay olmuştu, ama kimin umrunda?
“Ne zaman döndün?” Harry ile oldukça yakındık. Mason'ın geri döneceğinden hiç bahsetmemişti. Sanırım onun da haberi yoktu.
“Bir saat önce indim. Seni arayacaktım ama öncesinde karşılaşmış olduk.” Kollarımdaki dosyaya baktı. “Artık babamın yanında çalışmıyorsun, değil mi?
“Olan biten her şeyden sonra orada çalışmanın biraz garip olacağını düşündüm. Artık burada çalışıyorum.” Ona her baktığımda, tek görebildiğim oydu özellikle gözleri…
“Şanslıymışım. Konuşup arayı kapatmalıyız!”
Sözleri beni kızdırmıştı. Ne de olsa onca zamandır konuşmak için bekleyen bendim.
Bunu öyle gelişigüzel söylemişti ki belki ciddi bile değildi. Birbirimize rastlamasaydık muhtemelen aramayacaktı bile.
O böyle biri. Kimse umurunda değil. Hiç kimse.
“Ben, şey...” İçimde onun beklediği türden coşkulu bir cevap yoktu. Duygularımı kontrol etmek için epey uğraşıyordum.
“Gitsem iyi olacak. Bir toplantım var.” Ondan uzaklaştığımda hayal kırıklığına uğradığı belliydi.
Neyse ki peşimden gelmedi. Onu gördüğüme şaşırmıştım. Tüm bunları sindirmek için zamana ihtiyacım vardı. Benim için olmasa da onun için ne anlama geldiğini anlamak için zamana ihtiyacım vardı.
“Montgomery'ler yapılan değişikliklerden memnun mu?” diye sordum Sam’e gitmeye hazırlanırken.
“Elbette. Sana tek başıma halledebileceğimi söylemedim mi? İnan bana, bu evlilik yıl dönümü partisi sorunsuz geçecek.”
“Umarım öyle olur.” Oteldeki işimi seviyordum. Olan biten her şeyi ben yönetiyordum, bu yüzden rolüm önemliydi. Asistan olmaktan daha iyiydi.
“Parti gününden önce son ayrıntıları gözden geçirmek için onları aramanı istiyorlar. Görünüşe bakılırsa Bayan Montgomery senden hoşlanmış.”
Sam kıkırdayarak çantasını omzuna attı.
“Gitmek için hazırlanman gerekmiyor mu senin?
“Çıkacağım, yemin ederim, önce yapmam gereken birkaç şey var.” Bugün bir an önce otelden ayrılmak istiyordum ama halletmem gereken işleri tamamlamazsam uyuyamam.
“Eski sevgilin bunlardan biri olamaz, değil mi?” diye sordu.
Sorusu yüzünden ona ciddi bir bakış attım. “Kesinlikle olmaz! Kafamda iş olduğunda nasıl olduğumu bilirsin. Git artık buradan.”
Kıkırdadı. “O zaman ben kaçar. Sabah görüşürüz.” Sam gidince resepsiyonun arkasındaki işime devam ettim.
Ortalık sessizken ve otele giriş yapacak müşteri yokken iki çalışanın resepsiyondaki sohbetine kulak misafiri oldum. “Bence oldukça seksi. Takım elbiseli erkeklerden hoşlandığımı biliyorsun.”
“Seksi olabilir ama çok zengin bir adam. Eminim istediği her şeyi elde etmek için gücünü kullanıyordur. Takım elbisesini almam için beni Armani'ye göndermesi gibi. Neden bunu kendisi yapmadı ki?”
Omuzlarına kadar uzanan sarı saçlarıyla Jenna omuz silkti.
“Belki de meşguldü. Her neyse, Mason Knight gibi önemli konuklar için bu hizmetin bir parçası.”
Biliyordum. Tabii ki bahsettikleri kişi Mason'dı. İlgi odağı olmadan hiçbir yere gidemezdi.~
“Eminim ona başka şekillerde de hizmet etmekten çekinmezsin, bilmem anlatabildim mi?” Siyah saçlarını topuz yapmış Monica göz kırptı.
“Onu kesinlikle geri çevirmezdim. Bir süre burada kalacakmış. Ne olacağını kim bilebilir ki?” diyerek kıkırdadı. “Yaparsam, gerçekten tam yaparım!”
Çok fazla ikna edilmeye ihtiyacı olmayacağından emindim. Bahse girerim ki hafta sonuna kadar yatağına düşerdi.
Onca zaman ortalıkta olmaması, eskisinden farklı biri olduğu anlamına gelmiyordu.
Resepsiyon masasının arkasındaki ofis kapısı açık olmasına rağmen, cinsel konuşmalarının her kelimesine kulak misafiri olmadığım için konsantre olmak zor değildi.
Kontrol listem kırk dakika içinde tamamlanmıştı ve gitmeye hazırdım.
“Knight Bey, gününüz nasıl geçti? Size yardımcı olabilir miyim?” Jenna'nın resepsiyondaki yerinden sesini duydum.
Dışarı bakmadım ama saçlarını savurduğunu ve soğukkanlı davranmaya çalıştığını hayal ettim.
Jenna'nın geceyi birlikte geçirmek istediği erkeklerin etrafındaki hallerini görmeye alışmıştık. Buradaki herkes işaretlerin ne olduğunu biliyordu.
Jenna da bir başka ofis orospusu Jen'di ama onun kadar şirret değildi.
“Hayır, sadece birini arıyorum,” diyerek iç geçirdi Mason. “Jamie burada mı, yoksa çoktan gitti mi? “
Çantamı alıp ofisten çıktım.
Gözlerini bana çevirdi. Beni gördüğü için rahatlamış gibi görünüyordu. “Seni kaçırdım sandım. Konuşabilir miyiz?”
Bana bakan sadece o değildi. Resepsiyonist Jenna da bakıyordu. İkimizin arasındaki bağlantının ne olduğunu merak ettiğinden emindim.
“Tam çıkmak üzereydim aslında. “
Masanın etrafından dolaşıp otelin girişine yürüdüm. O da beni takip etti. Gün boyu konuşmak için sabırsızlandığı belliydi.
“Hadi Jamie. Konuş benimle.” Otelin içinden geçip kapıdan çıkarken beni takip ediyordu.
Dışarı çıktıktan sonra Mason yüzümü ona dönmem için beni çevirdi. “Bak, giderek her şeyi berbat ettiğimi biliyorum ama şimdi döndüm ve kendimi açıklamak istiyorum.
“Şimdi mi açıklamak istiyorsun?” Öfkeliydim ve ona kükreyerek toplum içinde rezillik çıkarmamak için kendimi zor tutuyordum.
“Kimseye haber vermeden çekip gittin ve benimle iletişime geçmeye bile çalışmadın. Bir açıklama yapmak için biraz geç olmadı mı sence?”
Hayal kırıklığı içinde iç çekti. İşte tanıdığım Mason. ~Tamamen kendi bildiğini okuyup bana ne yapmam gerektiğini söylemeye çalışacaktı.
“Bunu hak etmediğimi biliyorum Jamie ama kendimi açıklamam gerek.”
Binanın duvarına yaslanmış, ne diyeceğini düşünüyor gibiydi. Ayağa kalktım, kollarımı göğsümde kavuşturdum, ona baktıkça yumuşuyordum.
O kadar sakalına rağmen hâlâ hayatımda gördüğüm en yakışıklı adamdı.
”Lanet olsun!”
“Bak, eğer fikrini değiştirirsen yarın akşam saat sekizde otelin restoranında olacağım. Umarım fikrini değiştirirsin.” Mason kapıyı açarak otele geri döndü.
Durup teklifini düşündüm. Bir buçuk yıl boyunca, geri dönüp dönmeyeceğini, eğer dönerse, benimle tekrar iletişime geçeceği kadar önemseyip önemsemediğini merak etmiştim.
Onunla akşam yemeğinde buluşmak elbette eski duyguları canlandırabilirdi, hiç kaybolmamış olan duyguları.
Sadece... Sanırım ona karşı her şeyden çok öfkeliydim.
Eğer onunla buluşmaya karar verirsem, bunu kendim için değil kızım için yapacağım.
Burada önemli olan o, Mason ya da ben değil.
