Savage Flames Serisi 1. Kitap: Skandal
Yazar
Amber Kuhlman
Okur
643K
Bölüm
41
Renee Lyon nihayet uğruna savaştığı hayatı yaşıyor—ta ki geçmişi geri dönüp her şeyi altüst edene kadar. Bir zamanlar ruhunu paramparça eden o üç çocuk artık birer yetişkin ve kader onları sürekli Renee'nin karşısına çıkarmaktan vazgeçmiyor. Matt, Jake ve Aaron onun hatırladığı o acımasız ergenler değiller ama bu onların güvenli oldukları anlamına da gelmiyor. Renee bir zamanlar onu mahveden adamlarla ve kendisinin gömdüğünü sandığı parçalarıyla yüzleşirken suçluluk, saplantı ve arzu birbirine karışıyor. Gerilim alevleniyor, sınırlar bulanıklaşıyor ve oyunun kuralları artık değişti. Geçmişinin çekimine karşı koyabilecek mi, yoksa bu kez şartları o mu belirleyecek?
Bölüm 1
RENEE
Müzik sağır edici bir seviyedeydi ama aşağılanma ondan bile yüksekti. Partinin atmosferi bunaltıcıydı. Müzik kulak zarlarıma vuruyor, onları patlatacakmış gibi yapıyordu; ağır alkol kokusu burun deliklerimi ve ciğerlerimi yakıyordu. Kalbim bu kaostan kaçmak istiyordu ama sadakatim beni burada tutuyordu. Acı verse de onun için buradaydım.
Kalabalık mutfağa sıkışarak girdim, omuzlarım duvara sürtünürken gözlerimle onu arıyordum. Burada olacağına söz vermişti. Beni bekleyeceğine.
Sarhoş bir kız bana çarptı ve birasını üstüme döktü. Özür dilemek yerine kıkırdadı, donuk gözlerinde umursamazlıktan başka bir şey yoktu.
“Sorun değil,” diye mırıldandım ama kız çoktan sendeleyerek uzaklaşmıştı. Islanan tişörtüme baktım ve iç çektim. Bu zaten bir felaketti. Kendimi toparlamak için tuvaleti ararken adımı duydum.
“Renee!” diye bir erkek sesi kalabalığın arasından bağırdı. Döndüm, görmeye geldiğim kişi olmasını umarak. Kalabalığın arasında sesin sahibini ararken genç bir oğlan yanıma geldi.
“Aa, merhaba,” dedim, o yaklaşırken ilgisizmiş gibi yaparak. “Aaron, değil mi?” Kim olduğunu zaten biliyordum ama şimdilik kayıtsız görünmenin en iyi yol olduğunu düşünmüştüm.
“Evet.”
“Matt'i arıyorum. Bu gece beni buraya o davet etti.”
Aaron'ın yüzünde çözemediğim bir ifade vardı. Başını salladı ve omuzlarını silkti, utangaç görünüyordu. “Evet, Matt yukarıda seni bekliyor.”
“Yukarıda mı? Gerçekten mi?” Karnımda bir heyecan kıvılcımı parladı. İşte bu andı. “Sağ ol, Aaron.” Artık sırıtıyordum, geldiğime seviniyordum. Kalabalığın içinden geçip yukarı çıktım. Aaron'ın beni takip ettiğini, kapalı bir kapının önünde durup ona baktığımda fark ettim. Bir kez başını salladı, ben de kolu çevirip kapıyı ittim.
Matt yatakta çırılçıplak uzanıyordu, koyu saçlı bir kız beline sarılmıştı. Kapı açıldığında ikisi de bana baktı ve kız kulaklarıma bile ulaşmayan bir şeyler hırladı. Matt, kızın başının üzerinden benim gözlerime baktı ve gülümsedi. Midem bulandı, içime bir bulantı dalgası yayıldı.
Kusmak istiyordum.
“Gelebildiğine sevindim, Renee,” dedi Matt rahat bir kahkahayla. “Bize katılmak ister misin? Üç kişi her zaman ikiden iyidir.”
Yatak odasından geri adım attım, körlemesine Aaron'a tosladım; o da beni tuttu. Safra boğazıma tırmanıyordu ama geri yuttum ve gözyaşlarıma odaklandım.
“Üzgünüm, Ren,” dedi Aaron. En kötü yanı, gerçekten üzgün görünmesiydi ve bu her şeyi daha da berbat yapıyordu.
“Hey, Renee,” dedi ikinci bir ses. Jake Denny, okulun sporcusu ve Matt'in en yakın arkadaşlarından biri, Aaron'ın arkasından belirdi. “Matt seni bekliyordu. İçeri girmeyecek misin?” Alaycı bir şekilde güldü ve ben kusacağıma o kadar yakındım ki tadını alabiliyordum. Gözyaşları göz kapaklarımın arkasında birikerek taşmak üzereydi.
“Gitmem lazım,” diye mırıldandım, gözyaşlarımı görmesinler diye çenemi indirdim. Arkamı dönüp Aaron'la Jake'in yanından hızla geçtim. Jake hâlâ gülüyordu, Aaron bile artık sırıtıyordu. Bu yüzden ikisinden de nefret ediyordum.
Şu her şeyi biliyormuş gibi davranmayı bırak, Renee.
Bakire Lyon bugün nasıl?
Hey, dört göz, lens diye bir şey duydun mu hiç?
Hepsinden nefret ediyordum. Matt, Aaron ve Jake gibi tiplerin berbat insanlardan başka bir şey olabileceğini düşündüğüm için kendimden de nefret ediyordum.
Montumu bulmak için kalabalığı yararak ilerlerken müziğin bası dayanılmazdı. Bir an durdum, odanın ortasında dikilip kendimi toplamaya çalıştım. Acının içinden nefes almak için gözlerimi kapattım. Kalp kırıklığı. İhanet.
“Bu kadar erken mi gidiyorsun, Ren?” diye bir erkek sesi odanın öbür ucundan bağırdı ve üzerime kaygıyla iğrenmenin karışımı bir dalga yayıldı.
Olduğum yerde döndüm, gözlerim merdivenlerden inen Matt'e takıldı. Yanında artık kız yoktu ama hâlâ kotunun fermuarını çekerken beni gözlerine kestirdi ve yürüyerek yanıma geldi.
Şok içinde bekledim. Şimdi kaçmaya kalksam, oğlanlara ve partideki herkese gerçekten de herkesin sandığı kadar aciz ve zavallı olduğumu kanıtlamış olacaktım.
“Hey,” dedi Matt, parmaklarını koyu saçlarının arasından geçirerek.
Bir arkadaşına zararsız bir şaka yapmış gibi gülümsüyordu. Sanki az önce kalbimi göğsümden söküp üstüne basmamış gibi gülümsüyordu.
“Kusura bakma. Şakadan anlamıyor musun?” Koluma dokunmak için uzandı ama ben döndüm ve yüzüne hırlayarak baktım. Göğsümden çaresiz bir öfke patladı ve elimi geri çektim, ondan bir adım uzaklaştım.
“Üzgün değilsin,” diye fısıldadım. “Bu kasıtlıydı. Her şey kasıtlıydı. Üzgün olan benim; üçünüzün de asgari düzeyde düzgün insanlar olabileceğini düşündüğüm için.”
Matt'in başının üstünde, Jake ve Aaron merdivenlerin tepesinden konuşmamızı izliyorlardı. Gözlerimi kısarak bakışlarımı tekrar Matt'e çevirdim.
“Şartlarım şu,” dedim, sesimin titrememesini umarak. “Bir daha benimle konuşmaya, bana bakmaya ya da beni zorbalamaya kalkarsan, hayatımın geri kalanını yaptığın tüm kötülükleri sana pişman ettirmek için harcarım.”
“Dur bir dakika, Ren—” Matt şaşkınlıkla ellerini kaldırdı, benden böyle bir tepki beklemiyordu.
“Kapa o lanet çeneni,” diye tısladım. Yıllarca süren eziyetin, öfkenin, kalp kırıklığının ve bu üç adamdan duyduğum korkunun hepsi birden içimden fışkırdı. Kendimde bile tanıyamadığım yakıcı, kör edici bir öfkeyle onu süzdüm. “Pisliğin tekisin.”
Odadaki tüm kaosa ve gürültüye rağmen beni duyabildiğini biliyordum. Buna seviniyordum.
“Zorbasın, çapkınsın ve berbat bir insansın.”
Gözlerim bir anlığına Matt'in yüzünden kalkıp merdivenlerin tepesindeki Aaron'la Jake'e kaydı. Jake artık sırıtmıyordu. Matt'in artık üstün taraf olmadığını görüyordu. Bu hoşuma gitti. Bakışlarım tekrar Matt'in yüzüne dönerken göğsüm cesaretle doldu. Gözleri soğuktu. Karanlıktı. Nefret doluydu.
Umurumda değildi. Bu anda değil. Bu an benimdi.
“Üçünüz de canavarın tekisiniz. Hep öyleydiniz. Bu yüzden son uyarım bu.”
Matt'in yüzüne birkaç santim kalana kadar ileri adım attım. O geri çekilmedi ve bedenlerimiz birbirine değdi. Eğilip dudaklarımı kulağına yaklaştırdım. Kokusu başımı döndürüyordu ve bu yüzden ondan nefret ediyordum.
“Adımı ağzına alma, Matt, ve o lanet yardakçılarına da aynısını söyle.”
Matt sessiz kaldı. Beni ciddiye alıyormuş gibi bile yapmadı. Bunun yerine uzanıp yanağıma dokundu. İçimde için için yanan korlar ateşlendi, karnımın derinliklerinde bir alev parladı.
O kendinden emin gülümsemesi—o tehlikeli, lanet sırıtışı, kolumu geri çekip bir yük treni gücüyle burnuna indirmeden önce gördüğüm son şeydi.
Matt'in yüzünden kan fışkırdı, sendeleyerek geri çekildi, halıdaki bir yırtığa takılıp düştü. Etrafımdaki dehşete düşmüş öğrencileri görmezden gelerek önünde bir dizimin üstüne çöktüm, yüzüm onunkine santimler uzaktaydı.
“Bunu bil, Matt. Seninle bir daha uğraşmak zorunda kalırsam başına cehennem ateşi yağar.”
