Fırtınalar ve Gölgeler 2. Kitap: Fırtınanın Gölgesi
Yazar
Ember Lorelle
Okur
233K
Bölüm
61
Azariah, Ejderha Krallığı'ndan ayrılmayı hiçbir zaman planlamamıştı ama kaderin dramaya özel bir tutkusu vardır. Gölgeler ve buzlarla dolu bir dünyaya sürüklenen Azariah; tehlike, ihanet ve kaderden daha büyük bir şeyin ürpertici çekimi arasında sıkışıp kalır. Her adımı bir bıçak sırtında yürümek gibidir: Tek bir yanlış adım sonunu getirebilir, tek bir zafer ise her şeyine mal olabilir. Karanlıkta donup kalmış sırlar çözülmeye başladıkça, Azariah fırtınaya boyun mu eğeceğine yoksa onunla birlikte mi yükseleceğine karar vermek zorundadır. Havada büyünün uğultusu, ufukta tehlikenin dansı ve krallığının kaderi uçurumun kenarında... Ve hepsi, sadece yaşamaya cesaret ettiği için.
Önsöz
2. Kitap: Fırtınanın Gölgesi
NAZARIUS
Oda karanlığa gömülmüştü. Tavandan tabana uzanan büyük pencerenin dışındaki yoğun kar yağışı, kalın bulutları aşıp gelen o azıcık ışığı bile engelliyordu.
Ancak karanlık Nazarius'u rahatsız etmiyordu. Ofisinin köşesinde, kucağında açık bir kitapla oturuyordu. Üzerine yayıldığı kanepe koyu kırmızıydı. Yastıklar ise oda kadar siyahtı.
Aslında İç Saray'ı ile toplantı yapması ya da görevleriyle ilgilenmesi gerekiyordu. Ancak son yaşananlar, dikkatini başka bir yöne vermesini gerektiriyordu. O saatlerini kitap okuyarak geçirirken, sağ kolu Narayan sıradan işlerle ilgileniyordu.
Bir verethar gagasını pencereye vurdu. Taş pervaza tünemiş, havadan hiç memnun olmadığını belli eden bir bakış atıyordu. Koyu rengi, Nazarius'a onun kışın hiç uğramadığı sıcak bir yerden geldiğini söylüyordu.
Nazarius ona sertçe baktı ve kaçmasını bekledi. Ancak kuş inat etti ve gagasını cama bir kez daha vurdu.
Kitabı sertçe kapattı. Ofisini koruyan büyüyü kaldırmak için elini salladı. Kuş, cam sadece bir sismiş gibi içeri atladı. Kafasını kaldırdı ve boynuna bağlı olan parşömeni uzattı.
Nazarius parşömene uzanırken başını iki yana salladı. Ama onu oradan almak yerine, kuşun tüylerine zarar vermemeye dikkat ederek o küçük kağıdı buzla kapladı.
“Git,” diye emretti sertçe. Kuşun aceleyle odadan çıkışını izledi. Üzerine çok fazla kar yağmadan hızla bir portal açıp kayboldu.
Güneş Sarayı neredeyse her gün mesajlar, daha doğrusu emirler gönderiyordu. Aurelius her saniye yeni bir haber beklerken, Nazarius'un herhangi bir araştırma yapması çok zordu.
Karanlık yaratıkların sınırı geçmesine kızdıklarını biliyordu. Kendisi de bu durumdan pek memnun değildi. Ama ondan ne yapmasını bekliyorlardı ki? Onları engellemek için koruma büyüleri vardı ve oradan ayrılmaları zaten yasaktı. Bunun dışında, karanlık yaratıklar üzerinde çok az gücü vardı. Deredeki bir balıktan daha fazla söz dinlemiyorlardı.
Zaten onları Karanlık Krallık'ta tutmanın bir yolunu bulmak için her boş vaktini harcıyordu. Onları zapt etmesine yardım edecek eski bir büyü ya da koruma arıyordu. Aurelius, Ölümlü Diyarı'nda peşinde oldukları bir şey olduğuna emindi. Bu doğru olabilirdi ama Güneş Sarayı Lordu oraya ne kadar gidebiliyorsa, Nazarius da ancak o kadar gidebilirdi.
Bu yüzden, bunun yerine onları hizaya sokmak için alternatif yollar aramaya mecbur kalmıştı.
Elbette bir fırtına kalkanı vardı. Yeterince katman eklenirse, hemen hemen her şeyi içeride tutacak şekilde ayarlanabilirdi. Ancak fırtına kalkanlarının bakımı zordu ve bir Fırtına Fae'si gerektiriyordu.
Bilinen sadece bir Fırtına Fae'si hayattaydı. O da Nazarius'un bile ulaşamayacağı Vampir Sarayı'nda güvenle saklanıyordu.
Kanepeye geri yaslandı. İhtiyacı olan bilgiyi ararken kitabın sayfalarını çevirdi. Cevapları almanın en hızlı yolunun kütüphanede olmadığını biliyordu. Asıl cevaplar, yaşayan bir tarih kitabı olan Votharothern'de, yani Vampir Prensi'ndeydi. Ama o da bir fırtına kalkanının ardında güvenle kilitliydi. Bu da şu an Nazarius'un hayatındaki bir başka baş ağrısıydı.
Burnunun kemerini sıktı ve bu düşünceyi bir kenara attı. Votharothern yüzyıllardır kendi oyununu oynuyordu; Nazarius'un en acil sorunu o değildi.
Fakat bu sorun çözülseydi, şu an ihtiyacı olan cevaplara ulaşabilirdi. Ya da en azından bu problemi çözebilecek o Fae ve vampir ikilisine erişimi olurdu.
Elindeki kitap yüksek bir sesle duvara çarptı. Ardından ikinci bir gümlemeyle yere düştü.
Tarih kitaplarında bir sürü övünme ve pek çok zafer anlatılıyordu. Ama Narvazkar yoktu, cevaplar yoktu. Görünüşe göre sadece tek bir çözüm vardı ve onun da peşinden gidecek imkânı yoktu.
Aurelius ve Güneş Sarayı'nın geri kalanı bunu idare etmek ya da yaratıkların yolundan çekilmek zorunda kalacaktı.
Ama sızlanıp şikayet etmeden bunu yapma ihtimalleri neydi ki?
Ofisinde bir ileri bir geri yürüdü. Žydrūnas köşede geriniyordu. Bir gözü yarı açık bir şekilde Nazarius'u izliyordu. Nazarius'un sinirini hisseden yaratığın patileri kasıldı, pençeleri ahşap zemini kazıdı.
Žydrūnas'ın soruna bulduğu çözüm çok basitti: İtiraz etmeye devam eden herkesi yemek. Nazarius diğer Fae'lerin etini yeme fikrinden pek hoşlanmasa da, bu fikrin işe yararlığına tamamen karşı da değildi.
Nazarius ofisinin ortasında aniden durdu. İçine tuhaf bir his yayıldı. Rüzgar kulağına bir şeyler fısıldadı. Bu, duymaktan çok hissettiği, neredeyse sessiz bir yakarıştı.
Ve bu his... çok kadimdi.
Žydrūnas'a baktı. Yaratık başını merakla yana eğdi ama bir şey hissettiğine dair başka hiçbir belirti göstermedi.
“Biri beni çağırıyor,” diye mırıldandı pencereden dışarı bakmak için dönerek. Kar şimdi daha yoğun yağıyordu. Kalın kar tanesi kümeleri cama yaslanıyordu. “Cevap vermeli miyim?”
