Olağanüstü Kahramanlar Kitap 2
Yazar
Jessie F Royle
Okur
56.6K
Bölüm
31
Sydney ve Conrad'ın aşk hikayesi, tutku, kalp kırıklığı ve kurtuluşun girdabında ilerliyor. Acı dolu bir ayrılığın ardından Sydney hayatını yeniden kurarken, artık ünlü bir müzisyen olan Conrad, onu geri kazanmaya kararlı bir şekilde yeniden ortaya çıkıyor. Yeniden alevlenen duygular, eski aşklar ve tehlikeli saplantılarla boğuşurken, yolculukları duygu ve dram dolu bir iniş çıkışa dönüşüyor. Aşkları bu kaosun üstesinden gelebilecek mi, yoksa geçmiş onları sonsuza dek ayıracak mı?
Ön Söz
CONRAD
Hıçkıra hıçkıra ağlayan Sydney’i kollarımda tutup onunla yurt odasının zemininde bir bütün hâlinde ileri geri sallanırken kalbim milyarlarca parçaya ayrılıyordu.
Az önce ona asla yapmayacağıma söz verdiğim şeyi yapmıştım: Kalbini kırmıştım. Bu yapmak istediğim son şeydi ve bir gün bunun için beni affedeceğini umuyordum.
“Hayır!”, “Neden?” diye fısıldamasını dinliyordum. Tek söyleyebileceğim, bunun onun için neden en iyisi olduğunu eninde sonunda anlayacağıydı.
Dediğim gibi, sonsuza kadar onunla birlikte olmak istiyordum ama o hayat yolculuğuna daha yeni başlamıştı. Henüz tecrübe etmediği ama benim tecrübe ettiğim o kadar çok şey vardı ki…
Ama ben olmadan kendini keşfetmesine izin vermek benim ona borcumdu. Olur da bunu gerçekleştirirse belki de birbirimizi tekrar bulabiliriz diye umuyordum.
Büyük bir risk almıştım. O an ona sonsuza dek veda ediyor olabilirdim ama içimden bir ses öyle olmayacağını söylüyordu. Birbirimizi yeniden bulacak ve işte o zaman sonsuzluğa uzanacaktık.
Ağlaması durduğunda uykuya daldığını fark ettim. Küçük elleri hâlâ gözyaşlarıyla ıslanmış gömleğimi tutuyordu.
Onu dikkatlice kucağıma alıp, yatağına yatırıp üzerine bir battaniye örttüm.
Onu uyandırmamak ve kötü bir rüyada olduğumuzu, aslında yaptığım şeyi yapmadığımı söylememek için kendimi zor tuttum. Kıvrılıp küçücük bir top hâlini aldı ama uyanmadı.
Masasına gidip oturdum. Birkaç dakika uyumasını izledim. Çok tatlı, çok güzeldi; onu bu dünyadaki her şeyden daha çok seviyordum. Ne yapıyordum ben böyle?
Yakındaki bir not defteri ile kaleme uzanıp vedamı yazdım. Kelimeleri zorla, ite ite kâğıda dökerken kendimi dünyadaki en aşağılık varlık gibi hissediyordum.
Korkağın teki miydim yoksa ona bir iyilik mi yapıyordum? Sanırım bunu zaman gösterecekti. O cafcaflı klişede de dedikleri gibi, eğer bir şeyi seviyorsanız onu serbest bırakın, dönerse sizindir.
O an, doğru olmasını bundan daha fazla dilediğim bir şey yoktu. Acınası notumu yatağının yanına bırakıp kapıya yürüdüm ve durup ona son bir kez baktım.
Kapıyı açıp hayatından çıkmadan önce kulağına, “Çok üzgünüm,” diye fısıldadım.
Berbat bir uçuştan sonra Los Angeles’taki otelime geri dönüp doğruca odama gittim. Bizimkilere döndüğümü henüz söylememeye karar vermiştim. Onlara ne yaptığımı söylediğimde karışık tepkilerle karşılaşmıştım çünkü.
Kevin bana dayaklık bir aptal olduğumu söylemiş, Jake Kevin’a katılmış ama aynı zamanda beni anlamıştı. Harrison ise rahatsız edici bir şekilde kararımdan mutlu görünüyordu.
Eğer bunu bekâr hayatı yaşamaya başlamak istediğim için yaptığımı düşünüyorsa çok yanılıyordu.
Eğer işler farklı olsaydı, hemen o an gidip bir pırlanta yüzük alır, müzik grubundan ayrılır, Sydney’e geri dönüp ona bağlılık yemini ederdim. Ama bunu yapamazdım, henüz olmazdı. O daha çok gençti.
Sonsuzluğa hazır olduğunu düşünüyordu, o kadar.
Günlüğüme uzandım. Bu günlüğe babam öldükten sonra başlamıştım. Ölümünden sonra başıma gelenleri sindirmeme yardım edecekti. Kapağını açıp babamın bana yazdığı mektubu çıkardım.
Sevgili Oğlum,
Karşımda gördüğüm adamla ne kadar gurur duyduğumu anlatamam.
Yakın zamana kadar sıkı fıkı olmaktan çok uzak bir ilişkimiz olduğunu biliyorum ve seninle bu ikinci şansı bana tanıdığı için her gün Tanrı’ya şükrediyorum.
Seninle her zaman gurur duyduğumu bil. Cehaletim ve aptalca gururum nedeniyle gösteremesem bile ne kadar derin bir zekâya ve yeteneğe sahip olduğunun her zaman farkındaydım.
Seninle geçirebileceğim tüm o yıllar, bugünkü hâline dönüşmeni izleyebilmek… Keşke karşımda gördüğüm bu adama bir katkım olduğunu söyleyebilseydim ama olmadığını biliyorum.
Hayatında olmamama rağmen böyle biri olabildin. Bu yokluğumun doğru bir karar olup olmadığını, örnek aldığın kişi ben olsaydım nasıl biri olacağını hep merak edeceğim.
İyi bir rol model olacağımı sanmıyorum. Zaten artık hayatında olamayacağım için tek yapabileceğim senin geleceğinle ilgilenmek.
Zenginliğin, uğruna çabaladığın bir şey olmadığını biliyorum, hayattaki amacının bu olmadığını biliyorum, ama şu anda sana verebileceğim tek şey o. O yüzden onu sana bırakıyorum.
Her şeyi sana bırakarak doğru olanı yaptığımı, bunun yararlı şeyler için kullanılacağını biliyorum.
Bunu geleceğini zenginleştirmek için kullanacaksın, biliyorum. Böylece bir daha asla zorluk çekmek zorunda kalmayacaksın.
Seninle yaşamayı, gerçekleştiğini görmeyi dilediğim hayat için kullanılacak bu zenginlik. Hayalim, sevdiğin ama seni sevdiklerinden ayırmayan bir kariyerin olması.
Seni, verebileceklerin için değil, sen olduğun için seven bir eşin ve rehberlik, koşulsuz sevgi ve sana veremediğim şeylerin hepsi için yüzünü sana dönen çocukların olsun.
Kız arkadaşın Sydney ile tanıştıktan sonra, müstakbel eşini bulmuş olabileceğini düşünüyorum. Onun sana, senin de ona beslediğin sevgiyi hissedebiliyorum.
Sydney’le saatlerce hayat ve hayattan istedikleri hakkında konuşmaktan büyük keyif aldım.
Kariyer, bir aile ve büyük bir mutluluk istediğini biliyorum, ki bence sen ona bunları verebilirsin.
Tek korkum onun hâlâ çocuk olması. Hayatta gerçekten ne istediğini bilecek kadar şey görmedi. Ancak, tamamen yanılıyor da olabilirim tabii.
Ben ne bilirim ki, değil mi? Annenle üniversitede tanışıp mezun olur olmaz evlendik. Bildiğim kadarıyla genç yaşta evlenme kararından da hiç pişmanlık duymadı.
Her neyse, beni ilgilendirmeyen şeyler hakkında saçmalıyorum işte. Sanırım başarısız olmanızı istemiyorum. Arkanızdayım.
Umarım söyledikleri doğrudur da artık yukarıdan bakıp size kol kanat gerebilirim. Umarım aşağıdan bakmam. Of, berbat bir şakaydı, farkındayım.
Seni seviyorum oğlum. Sen benim en büyük başarım ve en değerli hazinemsin, her zaman da öyle oldun.
Söylenecek çok şey var biliyorum ama uzatmak istemiyorum, o yüzden burada sözlerime son veriyorum.
Birbirinizi ve hayatı sevin ve sonuna kadar yaşayın.
Sonsuza dek sevgilerimle, Baban
Kâğıt parçasını katlayıp dikkatlice günlüğüme geri koydum.
Sözlerini o kadar çok okumuştum ki muhtemelen ezberden tekrarlayabilirdim.
Bu sözler Sydney’in gitmesine izin vermemin nedenlerinden biriydi; bununla neredeyse bir yıldır savaşıyordum. Daha önce yapamamıştım, hâlâ da yapabileceğimden emin değildim.
Sydney’in, tam da aradığım kişi olduğunu bilmesini istiyordum. İlişkimizin bittiğini söylediğimde yüzünde beliren ifade geceleri hiç aklımdan çıkmayacaktı.
Sanki bizimle ilgili tüm korkuları doğrulanmıştı, sanki onu arzulayabileceğime hiç inanmamıştı. Oysaki gerçek buydu. Sydney bir hayli yanılıyordu. Bana bundan daha çok güvendiğini sanmıştım.
Sanırım daha şiddetli karşı koyacağını da ummuştum ama gitmeme öylece izin vermişti. Galiba korkunç bir hata yapmıştım ama bunun yaşanması gerekiyordu.
