İşler Tersine Dönünce Kitap 3
Yazar
Ivana Vanessa Jameson
Okur
73.4K
Bölüm
30
İnsanların ve kurt adamların gerginlik içinde bir arada yaşadığı bir dünyada Lucy, yıkıcı bir savaşın ardından lycan topraklarının siyasetine ve tehlikelerine sürüklenir. Lycan Kralı Alexander'ın korumasında yeni hayatına alışmaya çalışırken, hem sürünün içinden hem de dışından gelen tehditlerle yüzleşmek zorunda kalır. Arkadaşları yanındayken ihanetle, karanlık büyüyle ve melez bir çocuk taşımanın getirdiği karmaşık zorluklarla karşılaşır. Lucy ve Alexander'ın aşkı, dünyalarını birleştirmeye ve geleceklerini korumaya yetecek mi?
Bölüm 1
Kitap 3: Aşk ve Savaş
LUCY
Dünyanın göz açıp kapayıncaya kadar değişmesi çok çılgınca. Sanki dünyadaki herkes yoluna bakmış da bir ben geride kalmışım gibi hissediyordum.
Hiçbir şey anlamıyordum. Tek bildiğim Lycan kralına karşı zafer elde etmenin mümkün olmadığıydı. O yüzden kral savaş sonrası yapılan toplantıyı yönetirken sessizce yanında oturmakla yetindim.
Liderlerin bulunduğu ana masadan birkaç adım ötede oturan arkadaşlarım kalabalığın içinde sessizce beni izliyorlardı.
Vladimir kaşlarını çatarak, “Binden fazla adam kaybettik, kralım,” dedi. “Bütün bu olanlardan sonra, yeni reşit olan çocukların hiçbiri savaşçılara katılmak istemiyor.”
Alexander sert bir ifadeyle Vladimir’e bakıp, “Hepsini askere alın. Başka seçenekleri olmadığını bilsinler,” dedi. “Başka bir şey var mıydı?”
Vladimir kralın tepkisine şaşırmış görünüyordu ama fazla kurcalamadı.
“Sınırlara yakın evlerin çoğu yıkıldı. Halkımızın bir kısmı evsiz kaldı. O bölgelere yeni evler inşa etsek bile halk kendini güvende hissetmiyor. Ölüm perilerinin hâlâ etrafta olduğuna dair söylentiler var.”
Kral, “Sınırlara yakın bölgelerde yeni evler inşa edip sınır devriyesini artırın. Ayrıca o bölgeye daha fazla savaşçı gönderin,” dedi.
Ardından korkunç bir acımasızlıkla, “Ölüm perileri hakkında tek kelime eden herkesi kafeslere koyup cümle âlemin gözü önünde çürümeye bırakın,” diye ekledi.
Araya girip ona bu cezanın çok fazla olduğunu söylemek istedim ama yeterince hasar yarattığıma karar verip sustum. O yaratıkların hiçbiri artık beni dinlemek istemezdi. Yaptığım onca şeyden sonra mümkün değildi.
Aslında krallarının beni hâlâ korumasına şaşırıyordum. Belki de eş bağı sandığımdan daha güçlü bir şeydi.
Tüm bu süre zarfında Karen’ın bana nasıl baktığını fark edebiliyordum. Sanki o kızıllar bana kin besliyor gibi hissediyordum.
Karen Alex’e dönüp, “Peki insanları ne yapacağız?” diye sordu. “Halkımız onların akıbetini sorgulamaya başladı.”
Karen’ın sorusu üzerine herkes birdenbire dönüp bana bakınca yerin dibine girmek istedim.
Alexander sakince, “İsterlerse kalabilirler. Görünüşe göre eşimi mutlu ediyorlar. Ancak gitmek isterlerse de kimse onları durduracak değil. Ancak eşim benimle kalacak. Son sözüm bu,” dedi.
Karen bu cevaptan memnun değil gibiydi. “Sebep olduğu onca şeyden sonra mı? Bunun sizi nasıl etkileyeceğini görmüyor musunuz?”
Alexander ona dönüp buz gibi bir bakışla, “‘Son sözüm bu’ cümlesinin neresini anlamadın?” diye sordu.
Karen suspus olmuştu. Sonuçta kim kralla tartışmaya cesaret edebilirdi ki?
Odadakilere şöyle bir göz gezdirdim. Alexander’ın kararından memnun görünmüyorlardı. Benden hiç hoşlanmadıklarını biliyor, bunun için onları suçlamıyordum. Benim de kendimi pek sevdiğim söylenemezdi.
Fakat Alexander’ın neden öyle davrandığını bilmiyordum. Tavrını “nazik” olarak tanımlamazdım ama son zamanlarda bana ve arkadaşlarıma iyi davranmaya başlamıştı. Yaşanan onca şeyden sonra hepimizi bölgesinden kovmasını beklerdim.
Bu değişimine sevinmeli miydim yoksa korkmalı mıydım bilemiyordum.
Toplantıdan sonra, Alexander sürüyle ilgili bazı işlerini hallederken ben de arkadaşlarımla biraz vakit geçirme fırsatı buldum. İkizler oyuncaklarıyla oynarken hep birlikte sessizce oturduk.
Kaşlarımı çatarak, “Ne oldu?” diye sordum. “Paçayı kurtardınız sanmıştım.”
Marcia yüzünü ovuşturdu. “Biz kaçamadan yaklaşık on savaşçı bizi yakaladı. Aslında şanslıymışız çünkü her yer o ölüm perileriyle doluydu. Savaşçılar orada olmasaydı ölebilirdik.”
Bunu öğrenince kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Yalnız başlarına gitmelerine izin verdiğim için kendimi çok kötü hissediyordum.
Onlara bir şey olsaydı ne yapardım bilmiyordum. Zaten bir arkadaşımızı kaybetmiştik, bir kişiyi daha kaybetmeye dayanamazdım.
Yaşadığım her şeyi ve kaybettiğim insanları düşündükçe kusacak gibi oluyordum.
İç çekip, “Çok üzgünüm,” diye fısıldadım. “Yanınızda olmalıydım.”
Amara başını iki yana sallayıp, “Hayır, sen hep bizim yanımızdaydın, Lucy,” dedi. “Bu konuda kötü hissetmene gerek yok.”
Marcia, “Evet, ayrıca kralın yanında daha güvendeydin,” diye ekledi. “Yaşanan her şeyin bir nedeni olduğuna inanıyorum.”
Persius sıcacık gülümseyerek, “Ayrıca bize bakıcılık etmek gibi bir görevin yok, canım,” dedi. “Neyse, sonuçta şu anda hepimiz iyiyiz. Ee? Senin bacağın nasıl oldu? Nasıl hissediyorsun?”
Açıkçası nasıl hissettiğimi bilmiyordum. Durup kendimi dinleyince her yerimin ağrıdığını ve aşırı yorgun olduğumu hissedebiliyordum.
Kramplar geçmişti ama hâlâ inanılmaz bitkindim. Beni asıl endişelendiren şey, daha önce hiç o kadar yorgun hissetmemiş olmamdı.
Ben düşüncelere dalınca Amara endişeyle, “İyi misin, Lucy?” diye sordu. “Endişeli görünüyorsun.”
Gülümseyip, “Merak etme, iyiyim,” dedim. “Sadece biraz yorgunum ama ben zaten genelde yorgun olurum.”
Gülüştüler.
Hakim sırıtarak, “‘Genelde’ biraz hafif kalır,” diye yorum yaptı.
Göz devirip gülerek, “Kapa çeneni,” dedim. “Peki, kralın burada kalmanızla ilgili söyledikleri hakkında düşündünüz mü?” diye sorunca hepsinin yüzü düştü.
Marcia dürüst bir şekilde, “Burada dışarıda olduğumuzdan çok daha güvende hissediyorum. Açıkçası ikizler de burada daha mutlu. Huzurlu bir yerde olmaları gerekiyor ve burası onlar için uygun gibi,” dedi.
Kalmak isteyebileceğini hiç düşünmediğim için söyledikleri beni çok mutlu etmişti. Ayrıca haklıydı. Her ne kadar ben de kabul etmek istemesem de orası bizim için en güvenli yer gibi duruyordu.
Persius usulca, “Bence de,” dedi. “Sonuçta burada karnımız doyuyor. Başımızı sokabileceğimiz bir yer var, ikizlerin arkadaşlık edebileceği insan çocukları var. Üstelik burada okula da gidebilirler.”
Amara, “Sen burada olduğun sürece ben hiçbir yere gitmem, Lu,” dedi.
Kocaman gülümsedim. Arkadaşlarımın benimle kalacak olmalarına, kalmak istemelerine çok sevinmiştim. Ancak Trevor’ın ağzını açmasıyla gülümsemem soldu.
Sert bir yüz ifadesiyle, “Ben burada kalamam,” dedi. “Bu öğleden sonra gidiyorum. Halletmem ve üzerinde çalışmam gereken birkaç şey var.”
Söylediğine kimse karşı çıkamamıştı. Çünkü çok fazla şey yaşamıştı. Gitmek istediği için onu suçlayamazdım. Orada çok fazla kötü anısı vardı.
Gitmek istemesi beni üzüyordu ama bunu kabul edip saygı duymaktan başka şansımız yoktu. Özellikle de bu karar onu mutlu edecekse.
