Sahiplenici Muhafız Kitap 4
Yazar
E. R. Knight
Okur
182K
Bölüm
66
Zara, çekici ama sorunlu bir geçmişi olan karmaşık bir adam olan Nathaniel'le tanıştığında hayatı köklü bir şekilde değişir. Filizlenen ilişkilerinde kıskanç eski sevgililer, aile sırları ve tehlikeli karşılaşmalar dahil pek çok zorlukla yüzleşirler. Kaosun ortasında Zara, kendini Nathaniel'in sarsılmaz sevgisine ve korumasına kapılmış bulur; peki aralarındaki bağ önlerindeki sınavlara dayanabilecek mi? Tutkunun, dirençliliğin ve gerçek aşk arayışının hikâyesine dalın.
Önsöz
Her Irksome Admirer
Ölüm sessizliği hâkimdi. Parkın ıssız bir köşesinde yalnızca yaprakların hışırtısı ve yere sürtünme sesi duyuluyordu.
Çocuk, üzerine yağan yumruklar karşısında yüzünü ince uzun elleriyle gizledi. Üç kişiydiler, başa çıkabileceğinden çok daha fazla.
Alnındaki yaradan çenesine doğru süzülen kanı hissetti. Ne kadar zarar verdiklerini görmek için elini uzatıp dokunmak istiyordu.
Ama yapamıyordu. Yüzünün geri kalanını da mahvetmeye kararlıydılar. Zaten kendini bakılmaya değer biri olarak görmüyordu.
Kalçasına gelen özellikle sert bir darbe onu acıyla ikiye katladı ve yüzü korumasız kaldı. Cenin pozisyonunda büzülürken parmaklarının altındaki çimenleri hissetti ve bir an önce bitmesi için dua etti.
Duyularını bulandıran acıya rağmen onların kahkahalarını ve alay ettiklerini net bir şekilde duyabiliyordu. Gay olduğunu söylüyorlardı. Çirkin olduğunu.
Bundan şüpheliydi. Gay olsaydı, fen dersindeki o güzel esmer kıza âşık olmazdı.
İçinden bir ses korkak olduğunu biliyordu. Bu aşağılanmaya boyun eğmemeliydi. Bunu hak etm—
“Ne halt ediyorsunuz siz?” diye bir ses bağırdı.
Dayak durdu.
Çocuk içinden gökyüzüne bir şükür duası gönderdi.
“Sen de kim boktan çıktın?” diye onlardan biri çıkıştı.
Çocuk cesaretini toplayıp ellerini yüzünden kaldırdı ve kurtarıcısını görmek için doğruldu.
Yaklaşık altmış santim ötesinde, ellerini kalçalarına koymuş duruyordu. Kendisiyle aynı yaşlarda görünüyordu. Belki daha küçüktü, emin olamıyordu.
Siyah saçları yüzünün her yanına dağılmıştı. Ama dikkatini çeken gözleriydi. Griydi, neredeyse siyah. Yoluna çıkan her şeyi yerle bir etmeye hazır gök gürültülü bir fırtına gibiydi.
Ve kiloluydu. Aslında tam olarak kilolu değildi ama zayıf da değildi.
Okuldaki zayıf kızlara o kadar alışmıştı ki, bir kadın bedeninde kıvrımların belirmeye başlamasının nasıl göründüğünü unutmuştu.
Hepsiyle aynı boydaydı ve zorbaların üzerine yürümesine rağmen yerinden kıpırdamamıştı. Çocuk buna hem şaşırmış hem de hayran kalmıştı.
“İyiliğini istiyorsan kaç buradan, küçük sürtük,” diye elebaşı kızın karşısında heybetli görünmeye çalışarak tükürdü.
Kız sırıttı. Çocuk hayal gördüğünü sandı.
“Ve sen de iyiliğini istiyorsan, seni pislik” —parmağıyla göğsüne dürtüp— “o zavallı kıçını ve acınası yandaşlarının kıçlarını al da şimdi defol git, yoksa onları çağırırım.”
Arkasını işaret etti; parkta rutin devriye turuna çıkmış iki güvenlik görevlisi vardı.
Güvenlik görevlilerinin gözlerinin bir anlığına onlara döndüğünü, sonra başka yere baktığını gördü. Kendi gözleri ise kızın önünde hâlâ dikilmekte olan zorbaya kaydı.
Zorba endişeli görünüyordu. Tişörtünün önünde ter lekeleri vardı. Yandaşları kendi aralarında fısıldaşmaya başlamış, ara sıra ona bakıyorlardı.
“Yapmazsın,” diye elebaşı boğuk bir sesle söyledi; siyah saçlı kız suretinde beliren tehdit karşısında cesur görünmeye çalışıyordu.
Kız kollarını göğsünde kavuşturdu.
“Ne halt ediyorsunuz siz?” diye birdenbire avazı çıktığı kadar bağırdı.
Aynı anda iki şey oldu. Zorbalar bir nanosaniyeliğine kıza baktılar, sonra cehennem köpekleri peşlerine salınmış gibi koşarak kaçtılar. Kız ise kahkaha attı.
Yüzüne baktı. Değişim inanılmazdı. O gri gözlerdeki fırtına dinmiş, yerini neşeli bir pırıltıya bırakmıştı.
Kızın arkasındaki bir hareket gözlerini başka yöne çevirdi.
Güvenlik görevlilerinin dikkatini çekmişlerdi; görevliler hızla onlara doğru yürüyorlardı.
“İyi misiniz, hanımefendi?” diye genç olanı sordu.
Kahkahası dinen kız çocuğa baktı.
“Ben iyiyim. O değil.” Çocuğu işaret etti.
Güvenlik görevlileri kaşlarını çatarak çocuğa baktılar.
Yumrukların acısının yeniden yüzeye çıktığını hissetti.
“İlk yardım çantanız var mı?” diye çocuğu yakından incelerken sordu.
Kızın dikkatli bakışları karşısında yüzü kızardı.
“Var, kulübede,” diye yaşlı adam cevapladı.
“Onu oraya getireceğim. Bize iki dakika verin,” dedi ve çimenin üzerine çocuğun yanına oturdu.
Güvenlik görevlileri birbirlerine, sonra kıza baktılar. Bir kez başlarını salladıktan sonra geldikleri yöne geri döndüler.
Kız gözlerini kırpmadan ona baktı.
“Kimdi onlar?” diye yumuşak bir sesle sordu.
Tedirgin bir şekilde ona baktı.
Kız da onu korkak mı sanıyordu acaba?
“Okuldaki çocuklar,” diye utançla fısıldadı.
Kız aniden elini uzatıp yanağına dokundu, yüzünü yana çevirdi ve alnındaki yarayı incelemek için öne eğildi.
İlk kez bir kız bu kadar yakınına gelmişti. Dokunuşunun tadını çıkardı, parmaklarının hassaslaşmış teninde bıraktığı hissi sevdi. Sonra kız geri çekildi, ayağa kalkıp kotunu silkeledi.
“Hadi seni temizleyelim,” dedi, elini uzatarak.
İki saniye eline baktıktan sonra tuttu. Baldırlarındaki ve sırtındaki acıyla yüzünü buruşturmamaya çalışarak dilini ısırdı ve ayağa kalktı.
Kız onu patika boyunca kulübeye doğru yürüttü.
Yürüyüş sessizdi; gizlice ona bakıyordu. Kız düşüncelere dalmış görünüyordu, saçları yüzünü gözlerinden gizliyordu.
Kolları arkasında, kısık sesle bir melodi mırıldanıyordu. Kulaklarını dikip notaları yakalamaya çalıştı.
ABBA'nın “Lay All Your Love On Me” şarkısı olduğunu fark etti.
Merakla ona baktı. Eski kafalı falan mıydı?
Öyle görünmüyordu.
Sonra kendisinin de her zaman bir ABBA hayranı olduğunu hatırlayınca yüzü kızardı. Ne kadar ikiyüzlüydü.
O sırada kulübeye varmışlardı; açık pencerelerden güvenlik görevlilerini görebiliyordu.
Kız tam kapının önünde durdu.
“İyi olacak mısın?” diye öğleden sonra güneşinin ışınlarına karşı gözlerini kısarak sordu.
Başını salladı. Nedense kızın kalmasını istiyordu.
“Tamam. Kendine iyi bak,” dedi ve uzaklaşmaya başladı.
Ama birden durdu ve arkasına dönüp ona baktı.
“Bir daha buna izin verme, tamam mı?” dedi, saçlarını yüzünden geriye atarak.
Dondu.
“Tamam,” diye söz verdi.
Kulübenin kapısı açıldı ve yaşlı güvenlik görevlisi dışarı çıkıp onu içeri aldı. Kulübenin içine, sonra yanındaki artık boş olan yere baktı.
Kız gitmişti.
Ve adını bile bilmediğini fark etti.
