Risk Al Kitap 3
Yazar
Mars Mejia
Okur
18,7K
Bölüm
36
Jason'ın hayatı, bir partide Kara'yı inciten Adam'la yüzleştiğinde dramatik bir dönüş alır. Bu cesur hareket, hayatlarını beklenmedik şekillerde birbirine bağlayan bir olaylar zincirini başlatır. Jason ve Kara lise dramaları, şakalar ve filizlenen romantizmle boğuşurken, aynı zamanda geçmişleriyle ve onları parçalamakla tehdit eden sırlarla da yüzleşmek zorundadırlar. Aralarındaki bağ, önlerindeki zorluklara dayanacak kadar güçlü olacak mı?
Birinci Bölüm
Her Şeyi Riske Atmak: Jason’ın Hikâyesi
Kara ve Jason’ın en hafif tabirle çalkantılı bir ilişkileri olduğu söylenebilir. Lisede yaşanan olaylar ve büyük bir ayrılığın ardından, daha sonra sorunlu bir şekilde yeniden bir araya gelmişlerdi. Her şeyi Kara’nın bakış açısından görmek oldukça kolaydı, peki ya Jason? Düşündüğünüz kadar basit değil!
Tezahürat sesleri bu gecenin zaferinin işaretiydi. Quintin, Hawk’ı yenmenin şerefine evinde bir parti vermeyi teklif etmişti. Evin her yerinde bangır bangır çalan müzik, parti için uygun bir ortam hazırlıyordu.
Birkaç arkadaşımla birlikteydim, her şeyin kurulmasına yardım ettikten sonra nihayet rahatlayabilmiştim. En iyi arkadaşım Quintin, hareketli odada gezinmeye başlamıştı.
Sırıtarak ona dirsek attım. “Yine o kızı mı arıyorsun?”
Quintin bana ters ters baktı. “Benim varlığımdan haberi olduğunu bile sanmıyorum.”
Bardağımdan bir yudum aldıktan sonra, “Adı neydi?” diye sordum.
“Jessica,” diye iç geçirdi Q kızı düşünürken. Daha önce hiç konuşmamışlardı ama bunun nedeni onu ilk defa iki hafta önce futbol maçımızda görmüş olmasıydı. Kız bir süredir bizim arkadaşlarımızdan birinin kız arkadaşıyla konuşuyordu.
Q onun hakkında soru soramayacak kadar utangaçtı, bu yüzden onu tekrar görmeyi umarak uzaktan bakıyordu.
Onu böyle âşık olmuş bir halde görmek keyifliydi. “İstersen Milo’ya ben sorabilirim,” diye önerdim.
Q başını salladı. “Bunu kendim yapmalıyım. Senin onunla birlikte olmak istediğini sanabilir ve bu da her şeyi mahveder.”
Bu suçlama karşısında güldüm.
İyi insan lafının üstüne gelirmiş. Milo bize doğru yürürken Q kaskatı kesildi.
“Hey, dostum,” dedi Milo önümde durarak. “Gidip sevgilime yardım etmem lazım. Mutfağı yeniden stoklayabilir misin?” diye sordu kaşlarını çatarak. Belli ki yardım istiyordu.
Sinsi bir plan yapıyormuş gibi göz ucuyla Q’ya bakıp sırıttım. Q kahverengi gözlerini kocaman açtı ve ne dediğimi duyamadan yanımızdan ayrıldı.
Gülmemek için dudağımı ısırarak dikkatimi yeniden Milo’ya çevirdim. “Evet, tabii.”
Yapacak başka bir şey yoktu. Gecenin büyük bir kısmını eski kız arkadaşımdan kaçarak geçirmiştim. Mutfakta kendi içkisini doldurduğunu hiç sanmıyordum.
Onu eli boş bıraktığım için bana hep bağırırdı, sanki onun uşağıymışım gibi. Sarah benden onu her yere götürmemi, tüm yiyecek alışverişini yapmamı ve onu mutlu etmek için her şeyi yapmamı bekliyordu.
Çok yorucu bir ilişkiydi. Artık yalnız olduğum için mutluydum. Yeni bir başlangıcın özgürlüğü.
Milo gözden kaybolur kaybolmaz Q geri döndü. “Ne dedi?”
Ona muzipçe gülümseyerek, “Kendin konuşmak istediğini sanıyordum?” diye karşılık verdim.
“Yani, istiyorum,” diye mırıldandı Q. “Yine de biraz yardım almaktan zarar gelmez, değil mi?”
Sonunda bir kahkaha patlatıp en iyi arkadaşımın sırtına hafifçe vurdum. “Ona bir şey demedim. Sadece mutfağı stoklamak için benden yardım istedi.”
Q bana ters ters baktı. “Sen bir şeytansın, Kade. Bir şeytan.” Arkasına dönüp uzaklaşarak beni kendi kendime sırıtırken bıraktı. Çocukluğumuzdan beri en iyi arkadaştık.
Quintin’le sekiz yaşındayken tanışmıştım; ikimiz de ilk kez futbol kampına gitmiştik. İkimiz de kimseyi tanımıyorduk, bu yüzden anında suç ortağı olmuştuk.
Mutfağa doğru ilerlerken birisine fena bir şekilde omuz attım. Özür dilemeye fırsat bulamadan, “Dikkat et!” diye homurdandığını duydum.
Çenemi sıkarak kime çarptığımı görmek için dönüp baktım. Kızgın bir yüz yerine, birinin başının arkasıyla karşılaştım. Görebildiğim tek şey koyu kahverengi saçlarıydı.
Boş verebilirdim ama saygısızlık beni rahatsız etmişti. Kendini beğenmiş pisliğin arkasını döneceğini umarak öfkelenmiş gibi bir ses tonuyla, “Pardon?” dedim. Adam arkasını döndüğünde Adam Solano olduğunu fark ettim.
Bu adam asabi oluşuyla bilinirdi. Hay sikeyim.
Bakışlarım Adam’ın yanındaki kıza kaydı. Tanıdık yüz hatları zihnimde canlandı. Kara. Onunla birkaç ortak dersim vardı ama hiç konuşmamıştık.
Uzun kahverengi saçları dağınıktı ve yanakları kızarmıştı. Kaşlarını çatmasa sarhoş olduğunu düşünebilirdim ama adama son derece kızmış olduğu belliydi. Aman, yoksa aldatma vakası mı?
Bir ses beni düşüncelerimden kopardı. “Gelip bana çarpan sensin,” dedi Adam alçak bir sesle, tehditkâr görünmeye çalışarak. Kafamı toparlayıp duruma odaklandım. Adam bana bakarken Kara dönmüş, gitmeye hazırlanıyordu.
Ama daha bir adım atamadan Adam elini sıkmış olmalıydı çünkü Kara tiz bir çığlık attı. Arkasını döndüğünde gözleri bana kilitlendi. Gözlerindeki korku olmasa iri kahverengi gözleri karşısında afallayıp kalabilirdim
Yardıma ihtiyacı olduğunu anladığımda göğsüm sıkıştı. “Kız arkadaşına
böyle mi davranıyorsun?” Kara’yı tutan eline işaret ettim.
Daha önce kızgın olduğunu düşünmüştüm ama sözlerim onu tam anlamıyla körükledi. “Ben onun kız arkadaşı değilim,” diye tısladı. Vücudu öfkeden titriyordu. Kesinlikle birlikte değillerdi.
Nasıl bir şeyin içine girdim ben?
Adam ise Kara’ya döndü. “Hâlâ benim kız arkadaşımsın.” Agresif bir şekilde kız arkadaşım demesiyle şaşkınlık içinde kaşlarımı kaldırdım. Bu herif ürkütücüydü.
Kara, “Hayır, ben senin kız arkadaşın değilim,” diye karşılık verdi. Ellerini yumruk yapmıştı.
Bütün bu durum başımı döndürüyordu.
Şakaklarımı ovacaktım ama Kara’nın yüzünü buruşturduğunu fark ettim. Gözlerini sıkıca yummuştu. Aşağı baktığımda Adam’ın sıkıca tuttuğu bileğinin kızardığını fark ettim.
“Ne yapıyorsun lan sen?” diye homurdandım, müdahale etmeye hazır bir şekilde. “Kızın canını acıtıyorsun.” Kara’nın gözlerindeki korku on kat arttı.
Adam omzunun üzerinden baktı. “Sen kendi işine bak.” Küçük bir kalabalık oluşmaya başlamıştı. Güzel, bu pisliğin ne yaptığını görmek için daha fazla tanığa ihtiyacım vardı.
Bu işin sonunun nereye varacağını bildiğim için olduğum yerde dikleştim. “Öylece durup bir kıza ellerini sürmeni izlemeyeceğim.” Onu Kara’dan uzaklaştırmak için omzundan tuttum.
Görünüşe göre o da farkındaydı. Ona dokunduğum anda dönüp yumruğunu yüzüme doğru savurdu.
İçimden sadece gözlerimi devirmek gelse de alayla gülerek yumruktan kaçtım. Aptal herifin ne yapacağını tahmin etmek çok kolaydı.
Iskaladığını fark ettiğinde hırlayarak saldırıya geçti. Hazırlıksız yakalandığım için ikimiz de büyük bir gürültüyle yere düştük.
Gürültü herkesin dikkatini çekti.
Ayaklarımı yeniden yere bastığımda Adam’ın tepesinde dikildim. “Ayağa kalk,” diye bağırarak yan tarafına tekme attım. Adam bağırarak homurdandı. “Eğer bir kıza elin kalkabiliyorsa bir de beni dene bakalım.”
Ayağa kalkarken Adam’ın gözü dönmüştü. Ne yapacağımı anlamaya çalışırken bir yumruk daha attı. Kolunu uzattığında yakalayıp tersine bükerek yukarı doğru çektim.
Kolunu hareket ettiremeyen Adam çaresiz bir halde inledi. O kaçamadan yumruğumu yüzünün sol tarafına indirdim.
Gürültülü bir çatırtı odada yankılanırken parmak eklemlerimden acı fışkırıyordu. Adam yere çökerken onu bırakıp düşüşünü izledim.
Umarım bu olay ona kızlara el kaldırmamak gerektiğini öğretir.
Bu sadece zayıf erkeklerin yaptığı bir şey.
