Karanlıkta Bir Atış: Korunan
Yazar
B. E. Harmel
Okur
652K
Bölüm
39
Ailesi kaybolduktan sonra, Kate gizli bir komploya hedef olur. Onu korumakla görevli tek kişi John, tehlikeli, disiplinli ve güvenemeyeceği biridir ama aralarındaki çekim, hayatta kalmayı sürekli bir sınava dönüştürür. Tehlikeler fırtınasında, tutku onları kurtaracak mı, yoksa tamamen yok mu edecek?
Bölüm 1
KATE
Kırılan camın sesiyle uyandım.
Ardından bağrışmalar yükseldi. Ağır bir şey yere çarpıp evi sarstı. Nerede olduğumu çıkaramadığım birkaç saniye, karanlığın içinde öylece kaldım.
Başımın üstündeki alçak, ahşap tavana bakarken elim lavanta kokan battaniyeye takıldı. Odayı tanımam bir an sürdü. Eski odamdaydım. Ailemin şehirden uzaktaki evinde. Doğum günüm için geldiğim yerde.
Washington’daki dairem değildi burası. Trafik uğultusu yoktu. Sirenler suskundu. Burada, evdeydim.
Bir an, her şeyin eski haline dönmesini bekledim. Mutfaktan kahve kokusunun yükselmesini. Evin o tanıdık, yumuşak sessizliğinin geri gelmesini.
Pencerede ötüşen kuşları, koridorda sabırla işleyen saatin tik taklarını duymayı istedim. Pankek kokusunu düşündüm. Babamın her seferinde başka türlü demlediği kahvelerden birini.
Bu sahne zihnimde o kadar netti ki, kısa bir an için gerçekmiş gibi geldi.
Ama değildi.
Gerçek içime saplandı. Midemde sert, keskin bir suçluluk kabardı.
Onlara işimin çok yoğun olduğunu, hafta sonu izin alamayacağımı söylemiştim. Oysa şimdi, bu yatakta uzanırken, bütün bunları ne kadar özlediğimi iliklerime kadar hissediyordum.
Tam o sırada ses yeniden duyuldu.
Bu kez daha yakındı. Daha sertti. Bir şey daha devrildi. Erkek sesleri birbirine karıştı. Sesler kalın, hızlı ve öfkeliydi.
Bütün bedenim gerildi. Nefesimi fark etmeden tuttum. Zihnim olan biteni anlamlandırmaya çalıştı.
Hırsız olabilirler miydi? Komşular olabilir miydi?
Hayır. Ailem kimseye bu kadar yakın oturmazdı.
Kalbim o kadar sert atıyordu ki göğsüm sızlıyordu. Beni hukuk fakültesinden geçiren o alışkanlık devreye girdi. Önce düşünmem, sonra paniklemem gerektiğini kendime hatırlattım. Doğruldum. Nabzım boğazımda atıyordu.
Ev büyüktü ve çok eskiydi. En küçük ses bile duvarlarda dolaşıp büyüyordu. Kendime bir şey olmadığını söylemeye çalıştım. Belki babam bir şey düşürmüştü. Ama içimdeki ses buna inanmıyordu.
Yataktan kalktığımda çıplak ayaklarım soğuk zemine değdi. Sessizce kapıya yöneldim. Bastığım her tahta gıcırdıyor, sanki beni durdurmaya çalışıyordu. Dikkate almadım.
Koridor karanlıktı. Alt kattan süzülen zayıf bir ışık dışında hiçbir şey görünmüyordu. Evde kahve ve silah yağı kokusu vardı. Bu koku babama aitti. Ama buna keskin, metalik başka bir koku karışıyordu. Asma kata ulaştım. Korkuluğa yaklaşıp aşağı doğru eğildim.
Babam oturma odasındaydı. Hâlâ pijamalarının içindeydi. Karşısında silahlı üç adam vardı ve ellerini kaldırmıştı. Nefesim kesildi.
Bir an bile durmuyordu. Birinin silahını kapıyor, diğerini duvara itiyordu. Hareketleri düşünülmüş değildi. Sanki vücudu ne yapacağını zaten biliyordu.
Babam. Bana yıllardır sadece masa başı iş yaptığını söyleyen adam.
İçimdeki her şey ona doğru koşmak, yardım etmek istiyordu. Ama mantığım ağır bastı. Bunun için eğitim almıştı. Ben almamıştım. Benim yapmam gereken hayatta kalmaktı.
“Yere yatın!” diye bağırdı.
Sözleri bana değil, onlara yönelikti.
Tam o anda dördüncü bir adam ortaya çıktı. Elinde silah vardı. Babam döndü. Susturucunun kısa, mat parıltısı gözümden kaçmadı.
“Onu öldürme, aptal,” dedi bir kadın sesi arkadan. Sesi soğuk ve keskindi. “Onlara canlı lazım.”
Panik omurgamdan yukarı tırmanırken kendimi zorlayıp düşünmeye çalıştım. Çığlık boğazıma kadar yükselmişken içimde bir şey beni susturdu, henüz sırası değildi.
Sonra annemi gördüm.
Koridordan fırlayıp geldi, çıplak ayakları zemine sert sert çarparken hızla ilerledi. Gözleri öfkeyle kararmıştı. Elindeki lambayı hiç tereddüt etmeden savurup üzerlerine yürüdü.
Bir an, gerçekten başarabileceğine inandı. Ama karşısındakilerin çokluğu o ihtimali aynı hızla silip attı.
Onu yakalayıp yere sürüklediklerinde dünya başıma yıkıldı. Silah patladığında parmaklarımı ağzıma bastırıp çığlığımı içime gömdüm.
“Evde başka biri var mı?” diye bağırdı adamlardan biri.
Kanım dondu, kımıldayamadım.
“Bilmiyorum. Üst katı kontrol edin,” diye emretti kadın.
Geliyorlardı. Panik kulaklarımda uğuldarken kalbim göğsüme çarpıyor, kalbimin sesini duyacaklar diye korkuyordum.
Düşün, Kate.
Aklıma annemlerin odası geldi. Komodinin içinde bir silah vardı ama oraya ulaşmak çok uzun sürerdi. Ofisleri geldi ardından. Dosyalar. Belki de bu insanların peşinde olduğu şey buydu.
İkisi de görev yapmıştı. Ortada askeriyeye ait, uğruna öldürülecek kadar önemli belgeler olabilirdi. Düşüncelerim ikiye ayrıldı. Hangisine yöneleceğimi bilemeyince kısa bir an olduğum yerde kaldım.
Sonra annemin sesi zihnimde belirdi. Sakin ve netti. Aptal olma, paniğe kapılma. Hızlı ol.
Panik. Bu kelime zihnimde bir kapıyı araladı. Bir anda, korktuğum zamanlarda bana söylediği o eski şarkı aklıma düştü. Sesi yumuşak ama kararlı bir şekilde hafızamda yankılanıyordu.
Karanlık çöküp korku yükseldiğinde odaya gir ve kapıyı sıkıca kilitle. Tehlike kapıya dayandığında ses çıkarma. Panik odası seni koruyacak.
Panik odası. Bizim de bir tane vardı. Kilerin arkasına gizlenmişti. Ama ben üst kattaydım.
Saniyeler içinde merdivenlerde olacaklardı. Harekete geçmem gerekiyordu. Hem de hemen. Aklım hızla seçenekleri tartıyordu.
Mutfak çıkmaz sokaktı. Oraya gitmek doğrudan onların arasına yürümek demekti. Tam vazgeçecekken yemek asansörü aklıma düştü. Küçük, eski ve sesliydi.
Ama ikinci kattan mutfağa kadar iniyordu. İçine sığabilirsem fark edilmeden aşağı geçebilirdim.
Harekete geçtim.
Vücudum titriyordu ama artık donup kalmıyordum. Düşünerek ilerliyordum. Sessizce asma katın sonuna ulaşıp kapağı buldum ve kapağı açıp kendimi içeri attım. Dizlerim tahtaya sertçe çarptı.
İçerisi dardı. Hava soğuktu. Toz her yere sinmişti.
Kolu aşağı indirdim. Mekanizma, yıllardır çalışmamış gibi, keskin bir gıcırtıyla harekete geçtiğinde ses evin içinde yankılandı.
“Üst kat!” diye bağırdı bir ses.
Kahretsin. Kutu sarsılınca dilimi ısırarak ağlamayı bastırdım.
Nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Yukarıda çizmeler koşuştururken bile ritmi bırakmadım. Yemek asansörü aşağı inerken sallanıyor, akılalmaz bir yavaşlıkla ilerliyordu. Korku, yerini başka bir şeye bıraktı. Daha berrak, daha keskin bir şeye.
Her şeyi duyuyordum. Koşan adımları, bağırılan emirleri, metalin gıcırtısına karışan kalp atışlarımı. Aşağı ulaştığımda avuçlarım sızlıyordu. Kenarları o kadar sıkı tutmuştum ki derim tahriş olmuştu.
Artık üst kattaydılar.
Bu benim tek şansımdı. Dışarı sürünüp mutfağa fırladım. Kilerin içine dalarken omzum raflara çarptı. Kavanozlar ve baharat şişeleri yere düşüp parçalandı. Gürültüyü umursamadım. Rafların arkasındaki gizli panel yerindeydi.
Ellerim titriyordu. Tutunmak zorlaşıyordu. Yine de kapağı zorlayıp açtım. Arkasında metal bir kapı vardı. Üzerinde tuş takımı duruyordu.
Şarkının devamı.
Zihnim onu yakalamaya çalıştı. Bu sadece bir şarkı değildi. Şifreydi.
Bir anda kendimi çocukluğumda buldum. Sandalyenin üzerinde duruyordum. Babam buzdolabına yapıştırdığı harfleri tek tek gösteriyordu.
“Hadi, uğur böceği,” derdi gülerek. “Bizimle söyle. Bu sefer daha yüksek sesle.”
Sonra annem de katılırdı. Sesi yumuşaktı ama tereddüt barındırmazdı.
B balık için, suda yüzer. E elma için, dalda büyür. C ceylan için, hızla kaçar. İki ve üç, yalnız değilsin.
Şarkı zihnimde yankılandı. O kadar netti ki başımı zonklattı. Gözlerim yandı. Tuş takımına uzanırken ellerim titriyordu. Düğmelere basmakta zorlandım. B. E. C. 2. 3.
Numaraları yarı hatırlayarak, yarı dua eder gibi girdim. Kilidin kısa bir sesle açılmasıyla birlikte içeri girip kapıyı arkamdan hızla kapattım. Metal kapı sert bir sesle yerine otururken nihayet nefes alabildim.
Panik odasının kapısı arkamda ağır ve kesin bir sesle kapanırken bir an olduğum yerde kalıp sırtımı soğuk duvara yaslayarak göğsümün hızla inip kalkmasını bastırmaya çalıştım.
Etrafıma bakınca dört çelik duvarla çevrili olduğumu gördüm. Yerde ince bir minder duruyor, karşımda zayıf bir ışıkla parlayan küçük bir ekran bulunuyordu.
Ekranın hemen altında yer alan konsola gözlerimi indirince kırmızı bir düğme dikkatimi çekti. Düğmenin yanında ise tanıdığım bir el yazısıyla yazılmış bir not duruyordu. Bas, Kate. Bu annemin el yazısıydı.
İçimde bir şeyin koptuğunu hissederek düğmeye bastım. Ekranın açılıp mavi bir ışıkla karanlığı yarmasıyla gözlerimi kısmak zorunda kaldım.
Ekranda kelimeler belirirken nefesim kesildi.
Kurtuluş Protokolü başarıyla tamamlandı.
“Bu ne anlama geliyor?” diye fısıldarken sesim odanın içinde sönüp gitti.
Ekran bir an titreyip değişirken karşıma onların yüzleri çıktı.
