Tucker X Olivia Üçlemesi 3. Kitap: Kocam Tucker
Yazar
Katie Keane
Okur
18.7K
Bölüm
54
“Bana yeniden evli olduğumuzu söyle,” diyor, yüzüğü sanki onu ısıracakmış gibi çevirerek. Ve Tucker, takım elbisesi ve suçluluk duygusu içinde, başını sallamak zorunda kalıyor.
Olivia bir hastanede uyanır ve yılın 2019, kendisinin ise on yedi yaşında olduğunda ısrar eder. Sonra Dr. Patel, Tucker'ı koridora çeker ve eline adeta bir el bombası tutuşturur: Olivia'nın ailesi gitmiştir, hafızası parçalanmıştır ve hamiledir… Üstelik Tucker, onun hiç tanımadığı "kocasıdır". Ne şirin! Tabii Olivia ona bir yabancıymış gibi bakarken ve Tucker, Olivia'nın zihni reddetse de vücudunun hatırladığı anlarla dolu miras kalmış bir evde evcilik oynamak zorundayken. Olivia odayı, Tucker'ı ve havlusunun koridorda asılı duruş şeklini süzer (nefesiniz kesilecek) ve sonra bir aşk romanı bulur… Kapağında kendi adının yazdığı. Tucker hakkında. Ve içindeki sahneler hiç de genel izleyici kitlesine uygun değil. Ondan nefret etmeli —ediyor da— ta ki “hafızasını tetiklemek için” bir öpücük isteyene kadar. Tam o sırada ön kapı açılır ve Malcolm, öpüşmenin tam ortasında içeri girer.
Geçmiş tam anlamıyla sayfalara dökülmüşken, bu zorunlu yakınlıktan sağ çıkabilecek misiniz? 😏
Bölüm 1: Önsöz
TUCKER
Her şey kaybedildiğinde, geriye anılarımız kalır. Peki, bizim için en değerli olan anılarımız sıfırlandığında ne olur? Silinip gittiğinde. Geride kalanlar hayatlarına nasıl devam eder? Cevap şu ki, devam edemeyiz.
O olmadan, hayatım karanlık bir boşluk olurdu. Zamanın yavaş ve acı vererek geçtiği bir yer. Kalbim içi boş bir kaba dönüşürdü. Atan ama içinde hayat olmayan bir kaba.
Olivia'nın hastane odasındaki küçük porselen lavabonun yanına, arka duvara yaslandım. Başparmağımın ucunu ısırıyordum. Dr. Patel ona sorular sorarken şaşkınlıkla onları izledim.
Olivia'nın verdiği her yanlış cevapta midem daha da düğümlendi. Hafızasının yerinde olmamasının bizim ve geleceğimiz için ne anlama geldiğini düşünmeden edemiyordum.
Arada bir bana şüpheyle bakıyordu. Odasında duran bu yabancıya, sanki orada neden olduğumu merak eder gibi bakıyordu.
Olivia hastane yatağında bağdaş kurmuş oturuyordu. Kucağını bembeyaz ve kalın bir battaniye örtüyordu.
Mavi puantiyeli beyaz önlüğü omzundan düşmüştü. Gözlerini açtığından beri dudaklarımı değdirmek için can attığım köprücük kemiği görünüyordu. Ancak adımı bile hatırlamadığı için bu gerçekleşmeyecekti.
Uzun, koyu kahverengi saçları yana atılmıştı. O, kucağındaki elinde parlayan yüzükle oynarken saçları kolunun yanından aşağı sarkıyordu. Ellie'nin nişan yüzüğüydü bu. O gece cebimde bulduğum ve bir daha takma şansı bulup bulamayacağımdan emin olamadığım için parmağına geçirdiğim yüzük.
Gözlerinde ya da yanaklarında zerre kadar makyaj yoktu. Ama bu durum onun güzelliğini hiçbir şekilde değiştirmiyordu.
“Olivia, hangi yıldayız?” diye sordu Dr. Patel.
“2019.”
Yanlış. Yıl 2024.
“Hangi okula gidiyorsun?” diye sordu.
“Penn Oak Lisesi.”
Yanlış. UPenn. Senin üniversiten.
“Hatırladığın en son şey ne?” diye sordu.
Babasının ofisinin yerinde yatarken, kurşun yarası yüzünden kan kaybediyordu. Korkmuş, yaşlı, okyanus mavisi gözleriyle bana bakıyordu. Bu anı zihnimde bir sel gibi canlandı.
“Şey... Bilmiyorum. Sanırım hizmetçimiz Rosa, yeni okul yılı için alışveriş yapmama yardım ediyordu,” dedi Olivia.
Yanlış. Baban seni vurdu.
“Son bir soru. Kaç yaşındasın?” diye sordu Dr. Patel.
Yirmi bir.
“On yedi.”
Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Şoktan başparmağımı ısırmayı bıraktım. İkiz bebeklerimize hamile olan kız arkadaşım, on yedi yaşında olduğunu ve eski lisemize gittiğini sanıyordu.
Bu nasıl olabilirdi? Neden bu kadar yanlış cevaplar veriyordu?
Dr. Patel bana dönerek beni şaşkınlığımdan çıkardı. “Tucker? Sizinle bir dakika dışarıda konuşabilir miyiz?”
Başımı salladım ve onu dışarı doğru takip ettim. Olivia'nın gözleri kafa karışıklığı içinde üzerimizdeydi.
Dr. Patel ile koridorda durduğumuzda, hastanenin akşam yemeği kokusu burnuma doldu. Uzaklardan telefon sesleri geliyordu. Hemşireler etrafta dolaşırken formalarının renkleri yoğun bakım odalarının camlarına yansıyordu.
Dr. Patel bana döndü ve kollarını kavuşturdu. Olivia'nın duymaması için sesini alçak tuttu. “Yaşadığı travma yüzünden dissosiyatif amnezi geliştirdiğini düşünüyorum. Uyanmasının neden bu kadar uzun sürdüğünü bu açıklıyor.”
“Yani ne? Uyanmak istemediğini mi söylüyorsunuz?”
“En azından bedeninin istemediğini söylüyorum. Dissosiyatif amnezi, beynin travmatik bir olaydan sonra kullanabileceği bir savunma mekanizması gibidir.”
İç çekerek parmaklarımı kıvırcık saçlarımın arasından geçirdim. “Peki, bunu düzeltebilir miyiz?”
“Başka bir zaman olsa ilaç tedavisi önerirdim.”
“Ama o hamile.”
Başını salladı. “Evet.”
“O zaman diğer seçenek ne?”
“Kendini güvende hissetmesi ve şefkat görmesi gerekiyor. Ve ailesi açıkçası... müsait değil.”
Evet, bu durumu ifade etmenin gerçekten de kibar bir yoluydu.
“Biraz zaman alabilir ama onu ikinizin birlikte vakit geçirdiği yerlere götürmeyi deneyebilirsiniz. Bu, bazı anıları canlandırabilir.”
“Tamam, evet. Yardımcı olacaksa her şeyi yaparım,” dedim. “Ama sizce işe yarayacak mı?”
“Denemeye değer. Sadece buna sebep olan travmayla ilgili her şeyden uzak durun. Ailesi, evi, her şey. Onu daha da fazla travmaya sokabilir.”
O zaman Ellie'nin evini bana bırakması çok iyi olmuştu. Benim bir evim yoktu ve Olivia'yı Thistle Hill'e geri götüremezdim. Evin duvarlarını polis bandı ve kan lekeleriyle görmenin onun psikolojisini ne hale getireceğini tahmin edebiliyordum.
“Buna ek olarak, onun gibi hafıza kaybına neden olan durumlar yaşayan insanlarla grup terapisi seçeneği de var,” diye ekledi Dr. Patel.
Bunların yaşandığına inanamıyordum. Olivia beni nasıl unutabilirdi? Bu duruma kırılmalı mıydım? Bu onun suçu değildi ama yine de berbat bir his olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
Beyin çok güçlü bir araçtı ve benimki adeta çıldırıyordu. Bütün bu bilgileri zar zor kavrayabiliyordum. Bu yüzden Olivia'nın nasıl hissettiğini tahmin bile edemiyordum.
“Peki, hafızasını geri kazanma ihtimalinin... bir yüzdesi falan var mı?” diye sordum.
“Bu kesin bir bilim dalı değil. Böyle şeyler önceden tahmin edilemez,” dedi Dr. Patel omuz silkerek. “Tek yapabileceğimiz, bildiğimiz en iyi şekilde yardımcı olmak ve en azından birkaç anısını geri kazanması için dua etmek.”
Birkaç mı? En azından biri benimle ilgili olamaz mı? “Tamam, şey, bilmem gereken başka bir şey var mı?” diye sordum.
“Evet. Yaklaşık yedi haftalık hamile,” dedi. “Şimdilik bu konuyu gizli tutmanızı öneririm.”
Olivia'ya bebeklerimizden bahsetmememi mi kastediyordu? Böyle bir şey kesinlikle söz konusu olamazdı.
Kaşlarımı çattım. “Nasıl yani?”
“Şu anda Olivia kendisini on yedi yaşında hissediyor. Ona durumunu söylemek paniğe kapılmasına yol açabilir. Yaşayacağı korku onu sadece daha geriye götürür.”
Söyledikleri mantıklıydı ama bu devasa bir sırrı saklamak anlamına geliyordu. Muazzam bir sırdı bu.
“Ama bu konuda yalan söyleyemem,” diye çıkıştım. “Ona bunu nasıl yapabilirim?”
Tek kaşını kaldırdı. “Doktorunun tavsiyelerine uyarak ve ona yardım etmek için elinizden gelen her şeyi yaparak.”
“Yani, bunu normal karşılamak için kendimi böyle mi teselli etmeliyim?”
“Kendinize ne söylemeniz gerekiyorsa onu söyleyin,” dedi. “Çünkü en nihayetinde bu konu sizinle ilgili değil. Olivia ile ilgili.”
Derin bir iç çektim. Parmaklarımla şakaklarımı ovarken, gözlerimi kafamın içinde giderek büyüyen baskıdan çok daha sıkı bir şekilde yumdum.
Tüm bu durum bana baş ağrısı yapıyordu. İki gün boyunca durmadan ağlamış ve hiç uyuyamamıştım. Bu yüzden gözlerim kor alevler gibi yanıyordu.
Bunun artık bitmesi gerekiyordu. Ne pahasına olursa olsun Olivia'mı geri istiyordum.
“Peki,” dedim. “Tamam, ne... ne yapmam gerekiyorsa yapacağım.”
“Güzel.” Dr. Patel başını salladı. “İki hafta sonrasına, bazı şeyleri konuşmak ve nasıl uyum sağladığını görmek için bir randevu ayarlayacağım.”
“Teşekkürler,” diye mırıldandım.
“Şimdi işin zor kısmı geliyor,” diye ekledi.
Harika. Kaşlarımı çattım. “O da nedir?” Sanki yeterince zor değilmiş gibi.
“Ona aslında yirmi bir yaşında olduğunu, ailesinin tutuklandığını ve sizin de kocası olduğunuzu söylemeliyiz.”
Kocası. O baygınken, onu görmek için yoğun bakıma girebilmek adına uydurduğum bir yalandı bu.
Ama şimdi doktoru düzeltecek değildim. Olivia'nın hayatta sahip olduğu tek kişi bendim. Kendisi bunu henüz bilmese bile.
“Harika,” diye mırıldandım alaycı bir şekilde. “Bu çok iyi geçecek.”
