İşaretli Olan
Yazar
K. Dillon
Okur
577K
Bölüm
48
Willow tüm hayatını küçümsenerek geçirdi ve artık bundan çok yoruldu. Ufak tefek, gürültücü ve dönüşme yetisinden yoksun haliyle, özellikle de İngiltere'nin en güçlü Likan sürüsünün bölgesine taşındıktan sonra, güç imajına pek de uymuyor. Soğuk ve otoriter bir Alfanın yönetimi altında yaşamak hiç de kolay değil; hele ki bu adamın kaosa, zayıflığa veya sivri dillere hiç sabrı yokken. Willow ise bu üç özelliğin hepsine sahip ve kimse için kendini geri plana atmayı reddediyor. İradelerinin çarpışması, ikisinin de beklemediği bir gerilimi tetikliyor ve tehlike yaklaştıkça aralarındaki hava giderek elektrikleniyor. Gölgeler toplanıp sadakatler sınanırken, dikbaşlılığın arzuyla buluştuğu noktada güçlü bir şeyler filizleniyor. Kaos, güce dönüşebilir mi?
Bölüm 1: Dönüşemeyen Kız
WILLOW-ROSE
İngiltere semalarındaki gökyüzü griydi. Ağır ve alçaktı, sanki yağmur yağmaya ya da her şeyi sessizliğe boğmaya karar verememiş gibiydi. Uzakta beliren buz gibi ve kadim taş kaleyle mükemmel bir uyum içindeydi.
“Neşeli bir yer,” diye mırıldandım, araba yavaşlarken oturduğum yerde kıpırdanarak.
“Başlama, tatlım.” Annem yüzüme düşen bir tutam saçı geriye iterken hafifçe gülümsedi. “Lycan kralının bölgesiyle dalga geçmeye başlamadan önce en azından evin içini görelim.”
Babam ön koltuktan kıkırdadı. “Dürüst olmak gerekirse, haksız sayılmaz. Burası… çok yoğun.”
Yoğun, burası için söylenebilecek tek kelimeydi. Karanlık, kasvetli ve korkutucu kelimeleri de burayı anlatmaya yeterdi.
Şoförümüz, Maddox adında sert ve sessiz bir savaşçı, uzun demir kapılardan içeri girerken gerçeğin tüm ağırlığı yüzüme çarptı: bu gerçekti. Bu bir tatil ya da geçici bir ziyaret değildi; onun bölgesine taşınıyorduk.
Leo Damaris’in bölgesine. Lycan alfa kralının bölgesine.
Onun hakkında pek bir şey bilmiyordum—sadece hikayelerde ve fısıltılarda duyduklarımı biliyordum. Çok güçlü, affedici olmayan biri olduğunu; bir odaya girdiğinde insanların önünde eğildiğini ve kimsenin uzun süre gözlerinin içine bakmaya cesaret edemediğini.
Ve tahta geçmek için on altı yaşındayken kendi amcasını öldürdüğünü.
Büyütülecek bir şey değildi.
“Willow,” dedi annem nazikçe, uzanıp elimi sıkarak. “İyi olacağız.”
Ona küçük bir gülümseme sundum, midemin stresten nasıl kördüğüm olduğunu saklayarak. “Biliyorum. İyiyim.”
İyi değildim. Ama iyiymiş gibi davranmakta ustaydım.
Araba, ana kaleden ayrılan daha küçük bir yola saptı. Göğe yükselen çam ağaçlarının altına gizlenmiş düzenli taş ev sıraları vardı. Sarmaşıklar duvarlara ve bacalara tırmanıyordu. İri bir karga, çit direğinin üzerinden sanki bizimle kişisel bir derdi varmış gibi bize dik dik bakıyordu.
“Konsey üyeleri burada kalıyor,” dedi babam hafifçe dönerek. “Bize Baş Muhafız Caelan Idris’in hemen yanındaki evi verdiler.”
“Eski alfaya çok yakınmış,” diye ekledi annem. “Görünüşe göre onun yakınına yerleşmemizi o istemiş.”
Araba durdu.
Ev, biraz ürkütücü bir orta çağ kulübesi havasıyla güzeldi; sarmaşıklarla kaplı taşları, koyu yeşil panjurları ve bacasından tüten dumanı vardı.
Ben daha kapıya uzanamadan babam çoktan arabadan inmiş, her zamanki gibi annemin kapısını açmak için arabanın etrafından dolaşmıştı. Annem sıcacık bir kahkahayla dışarı adımını attı ve babamı yanağından öpmek için ona doğru eğildiğinde uzun örgüsü sırtından aşağı sallandı.
“Hâlâ çok çekicisiniz, Doktor Vale,” diye takıldı annem.
“Siz de hâlâ nefes kesicisiniz, Bayan Vale,” diye mırıldandı babam.
İğrenç derecede aşıktılar. Ama bunu hiçbir şeye değişmezdim.
Ceketimi daha sıkıca sararak soğuk havaya adımımı attım. Etrafıma bakarken botlarım çakılların üzerinde çatırdadı. Sokakta, her biri görkemli ve biraz da ürkütücü olan birkaç ev daha vardı; tıpkı bir peri masalında canavarın ortaya çıkmasından hemen önceki o ortam gibiydi.
Konsey evlerinin arkasındaki ormanın derinliklerinden boğuk, uzak bir uluma yankılandı.
Duraksadım.
Bu seste sadece hayvani bir şey yoktu; kontrollüydü, sanki herkese burayı kimin yönettiğini hatırlatmak için yapılmış gibiydi.
“Bu—” diye başladım.
“Evet,” dedi babam usulca. “Bu alfanın sesi olmalı.”
Kalbim ihanet edercesine gümbürdedi. Bu duyguyu içime gömdüm.
“Pekâlâ,” dedim elimden geldiğince rahat görünmeye çalışarak, “oldukça sıcak ve sevecen biri gibi duruyor.”
***
Evin içi şaşırtıcı derecede sıcaktı; taş duvarlar, açıkta duran ahşap kirişler ve ana oturma odasında çoktan çıtırdamaya başlamış bir şömine. Birisi evi hazırlamak için daha önce gelmişti ama içeride hâlâ o hafif küflü, asırlık eski ahşap ve sırlar kokusu vardı.
“En büyük odayı ben alıyorum,” diye duyurdum gıcırdayan merdivenlere adımımı atarken.
“Bu tavrına devam edersen çatı katını alırsın,” diye seslendi babam arkamdan.
Sırıttım ve yukarı çıktım. İkinci katta üç yatak odası ve pencereleri evin arkasındaki sık ormana bakan uzun bir koridor vardı. Odaların hepsi o eski moda, ürkütücü cadı kulübesi tarzında güzeldi—gölgelikli yataklar, ayaklı küvetler ve gıcırdayan döşeme tahtaları.
Koridorun sonundaki oda daha küçüktü ama en iyi manzaraya sahipti—ağaçlara bakan uzun pencereler ve köşeye yerleştirilmiş küçük bir çalışma masası vardı.
“İşte bu oda,” diye fısıldadım kendi kendime.
En büyük oda değildi ama… doğru hissettiriyordu. Sanki biraz farklı olmaktan rahatsızlık duymayan birine aitmiş gibiydi. Tıpkı benim gibi.
Elbette çok eski olan ve hafifçe sedir ağacı kokan gardırobu açtım ve eski bir korku filmi setinde değil de gerçekten burada yaşıyormuşum gibi hissetmek için birkaç kıyafetimi asmaya başladım.
Kazağımın tanıdık kokusu—annemin çekmece keselerinden gelen lavanta kokusu—göğsümde ani bir sızıya neden oldu. New York'taki odam, zar zor tek kişilik bir yatak ve bir kitaplık sığacak kadar küçüktü. Sessizdi. İzoleydi. Eve hiç kimseyi davet etmezdim, zaten kimse de sormazdı. Sürüdekiler kibardı elbette ama asla sıcak değillerdi.
Hiç kimse dönüşemeyen o kızla en yakın arkadaş olmak istemiyordu.
Umursamıyormuş gibi davranmakta ustalaşmıştım. Her şeye rağmen gülümsemekte. Çok yüksek sesle gülmekte. Kimse alttaki o ağır şeyleri fark etmesin diye konuşmaları yüzeysel ve neşeli tutmakta. İşe de yarıyordu. Çoğunlukla.
Aşağıdan, ön kapıdan bir tıklatma sesi geldi.
“Ben bakarım,” diye seslendim. Başka kimsenin hareket etmesine fırsat vermeden merdivenleri ikişer ikişer atlayarak indim.
Kapıyı açtığımda taş verandada, sadece ikizlerin olabileceği şekilde birbirlerinin kopyası ama enerjileri tamamen farklı iki kız duruyordu.
Soldaki kız uzun örgülerini şık, sarmal bir taç şeklinde toplamıştı; koyu renk bir kot pantolon ile yüksek yakalı bir ceket giymişti ve beni keskin, zeki gözlerle izliyordu.
Diğerinin ise örgüleri açıktı, sırtından aşağı dökülüyordu ve uçuşan bir eteğin üzerine uzun, bordo bir kazak giymişti. Sanki eski arkadaşmışız gibi çoktan gülümsüyordu.
“Sen Willow-Rose olmalısın,” dedi gülümseyen kız.
“Ben Reya,” diye devam etti ben daha cevap veremeden, öne doğru adım atıp sanki birbirimizi ezelden beri tanıyormuşuz gibi kolunu koluma dolayarak. “Bu da ikizim Meena. Yan evde yaşıyoruz. Düşündüğümden daha tatlısın.”
“Reya,” dedi Meena sakince. “Kızı kelimenin tam anlamıyla beş saniye önce gördün.”
“Şey, onun sevimli biri olacağını düşünmüştüm. Ve şimdi haklı olduğumu görüyorum.”
Gözlerimi kırpıştırdım. “Selam?”
Reya bana göz kırptı. “Hadi gel. Sana hoş geldin turu attıracağız.”
Neler olduğunu kavrayamadan nazikçe kapıdan dışarı sürüklendim. Çaresizce arkama, eve doğru bir bakış attım. Annem köşeden başını uzattı ve bana başparmağıyla onay işareti yaptı.
“İyi şanslar,” dedi dudaklarını oynatarak.
Tarz olarak bizimkine benzeyen ama saksı bitkileri, rüzgar çanları ve titrek cadı ışığı saçan fenerler gibi daha canlı dokunuşları olan evlerinin önünden geçip, arazinin derinliklerine doğru giden küçük bir patikaya doğru yürüdük.
“Burası çok yoğun bir yer,” dedim göğe yükselen ağaçlara ve beliren gölgelere bakınarak. “Daha çok hırlama sesinin olduğu bir Hogwarts gibi hissettiriyor.”
“Oh, tatlım,” dedi Reya. “Sen asıl alfa sana bir böcekmişsin gibi baktığında gör.”
“O kadar da kötü değil,” diye mırıldandı Meena. “Sadece… çok yoğun.”
“Lavın sıcak olması gibi bir yoğunluk bu.”
“Onunla tanıştın mı?” diye sordum. İçten içe ölmüyormuşum gibi rahat bir tavır takınmıştım.
“Bir kere,” dedi Reya. “Bana kaybolup kaybolmadığımı sordu, hayır dedim. Oysa kesinlikle kaybolmuştum.”
Güldüm. Yüksek sesle. Utanç verici bir şekilde.
İkisi de bana döndü.
“Seni şimdiden sevdim,” dedi Reya beni dürterek. “İçinden geldiği gibi gülüyorsun.”
“Teşekkürler. Çoğu insan sesimin çok yüksek olduğunu söyler.”
“Öyle,” diye yanıtladı Meena küçük bir gülümsemeyle, “aynı zamanda çok dürüst.”
***
Bir bahçenin etrafından dolanıp devasa bir eğitim sahasının kenarında durduk—savaşçıların üstsüz bir şekilde dövüştüğü (Reya bunu kesinlikle fark etmişti) ve diğer birkaçının da ölümcül bir zarafetle devriye gezdiği geniş, açık bir alandı.
Özellikle uzun boylu, geniş omuzlu ve kısa sarı saçlı bir adam bizi fark edip gözlerini kıstı; bakışları üzerimde sabitlendi.
“Jason Hobbs,” dedi Meena nefesinin altından. “Sürünün betası. Dik dik bakılmaktan hoşlanmıyorsan ondan uzak dur.”
“Not edildi,” diye mırıldandım.
Evimde insanlar farklı nedenlerle, tuhaflıktan veya acıdıkları için, göz temasından kaçınırdı; burada ise bunun nedeni şüpheydi.
Fakat eve doğru yürürken havada bir şeylerin değiştiğini hissettim; tam olarak adlandıramadığım bir gerginlik, sanki rüzgar yön değiştirmiş ya da görünmeyen bir yerden birisi bizi izliyormuş gibiydi.
Tepenin en üstündeki o görkemli taş kaleye doğru baktım.
Alfadan hala bir iz yoktu.
Ama onu hissedebiliyordum; bulutların hemen arkasında bekleyen bir fırtına gibi.
Ve içimdeki bir şey… Derinlere gömülmüş bir şey… Sanki onu dinliyor gibiydi.
O akşamın ilerleyen saatlerinde, annem birkaç mum yakmıştı. Ben de yumuşak çoraplarımı yarı yarıya giymiş, eskiz defterimin sayfalarını karıştırıyordum. Tam o sırada ön kapı çalındı.
Kapıyı babam açtı.
“Caelan,” dedi sıcak bir sesle.
Eşiğin hemen ötesinde duran adamı görmek için koridordan başımı uzattım—koyu tenli, kalın deri bir tokayla arkadan bağlanmış gümüş telli uzun rasta saçlı, savaşta yıpranmış gibi görünen bir tuniğin üzerine koyu renk yün bir palto giymiş uzun boylu biriydi. Birini tek eliyle yok edebilecek ama üşüdüğünüzde size paltosunu verecek türden bir adama benziyordu.
“İyi akşamlar,” dedi adam anneme ve bana sessiz bir zarafetle başını sallayarak. “Umarım rahatsız etmiyorumdur.”
“Hiç de bile,” dedi annem öne doğru bir adım atıp elini uzatarak. “Mara Vale.”
Adam saygıyla başını eğdi. “Caelan Idris. Tanıştığıma memnun oldum.”
“İçeri gelin, lütfen,” dedi babam.
“Fazla kalmayacağım,” dedi Caelan, yine de içeri adım atarken bakışları kısaca şömineyi, açılmamış kutuları ve haddinden fazla ceketimizin ağırlığı altında şimdiden ezilmiş olan askılığı tarayarak. “Sadece üçünüzün bana ve kızlarıma akşam yemeğinde katılıp katılamayacağınızı sormaya geldim. İlk gecenizde sizi yalnız başınıza sade makarna yerken bırakırsam Reya beni asla affetmez.”
“Çok isteriz,” dedi annem hiç düşünmeden.
Gülümseyerek başımı salladım. “Sanırım Reya şimdiden önümüzdeki beş hafta sonumuzu planlamıştır.”
“Genelde öyle yapar,” dedi Caelan hafif bir tebessümle. “Tıpkı annesi gibidir.”
Oda sessizleşti.
Babamın yüz ifadesindeki o yumuşamayı yakaladım. Kendi yansımasını tanıyan o sessiz kederdi bu.
“Çalışmalarınızın… olağanüstü olduğunu duydum,” dedi Caelan bir an sonra ona. “Lycanlar arasında bile bu çok nadir görülür.”
Babam her zamanki gibi alçakgönüllülükle başını önüne eğdi. “Elimden geleni yapıyorum.”
“Sadece keşke yıllar önce burada olsaydınız diyorum.”
Annem elini nazikçe babamın elinin üzerine koydu.
Caelan bir kez başını salladı. Sonra bana döndü. “Ve sen, Willow-Rose. Evdeki en iyi odayı çoktan kaptığını duydum.”
“Elbette,” dedim neşeyle. “Doğal ışık konusunda tam bir baş belasıyım.”
Gerçekten güldü. Çok fazla değildi ama gülmüştü işte. “Burada çok popüler olacaksın.”
“Bu çok iddialı bir söz,” diye mırıldandım nefesimin altından.
“Sık sık iddialı sözler söylerim. Bazen doğru bile çıkarlar.”
***
Idrislerin evindeki akşam yemeği eski ahşap, titreyen mum ışıkları, zengin yemekler ve yüksek sesli kahkahaların sıcacık, kaotik bir karışımıydı. Reya, benim algılayabileceğimden çok daha hızlı bir şekilde bana yemek tabaklarını uzatıp duruyor; Meena sanki beni katalogluyormuş gibi New York hakkında keskin sorular soruyordu. Ve Caelan… Caelan her şeyi izliyordu.
Ürkütücü bir şekilde değildi. Daha çok kimsenin fark etmediği o küçük şeyleri görüyor gibiydi.
“Çizim mi yapıyorsun?” diye sordu bir ara alçak bir sesle.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Evet. Nereden—”
“Kaşığının kıvrımına, sanki onu ezberliyormuşsun gibi bakıyordun.”
Yanaklarım kızardı. “Bu hiç de tuhaf değil.”
Hafifçe gülümsedi. “En iyi insanlar genelde tuhaf olur.”
Reya, ağzındaki lokmayla lafa daldı. “Babam eskiden ahşap oyardı; vakti ve çalışan iki başparmağı varken.”
“Ahşap mı oyardınız?” diye sordum gerçekten şaşırarak.
“Bir zamanlar,” dedi Caelan. “Ta ki görevler benden başka şeyler isteyene kadar.”
Sözlerinin arkasında bir ağırlık, detaylarına girmediği bir geçmiş vardı. Ama bakışlarının ara sıra babamın üzerinde nasıl oyalandığını fark ettim—sessiz bir hayranlık ve başka bir şey. Belki de pişmanlık.
Daha sonra, tatlıdan ve Reya'nın bir keresinde Meena'nın örgülerini nasıl mora boyamaya çalıştığını (spoiler: hiç iyi gitmemişti) dramatik bir şekilde anlatmasından sonra, Caelan masadan kalktı.
“Yarın sana araziyi gezdireceğim,” dedi babama. “Seni şifacılar sığınağı ve merkezi arşivle tanıştıracağım. Eminim Meena veya Reya da o zamana kadar Willow'u eğitim sahasına sürüklemiş olur.”
“Oh, ben antrenman yapmam,” dedim rahatça. Çatalımı bir dilim közlenmiş havuca batırdım.
Sessizlik.
Reya lokmasını çiğnerken donakaldı, Meena gözlerini kırpıştırdı. Caelan ise sadece bana baktı—yargılayarak değil, sanki asıl nedeni duymayı bekliyormuş gibi.
Bunun ağırlığının masa üzerinde ikinci, görünmez bir tabak gibi oturduğunu hissettim. Annem araya girmeye hazır bir şekilde yanımda kıpırdandı. Ama ben nazikçe başımı iki yana salladım.
Bunu aradan çıkarsam iyi olacaktı.
“Hiç dönüşmedim,” dedim gözlerim tabağımdayken. “Bir kere bile. Sadece… hiç olmadı işte.”
Yine bir duraksama oldu.
Kendimi buna hazırladım; o tuhaf sessizliğe, yan bakışlara, zoraki gülümsemeye. Evimde en kibar insanlar bile bu bilgiyle ne yapacaklarını bilemezlerdi; onları rahatsız ederdi, beni de. Sanki yürüyen bir soru işaretiymişim gibi.
Ama burada…
“Bu, omuzlarındaki gerginliği açıklıyor,” dedi Caelan. Sanki havadan sudan bahsediyormuş gibi rahat bir tavırla söylemişti bunu.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Ne?”
“Sürekli tetikte olan biri gibi hareket ediyorsun. Sanki yıllarını ne olur ne olmaz diye kendini savunmaya hazırlayarak geçirmişsin.”
Ona baka kaldım.
Reya masanın üzerinden uzandı ve elimi tuttu. “Yani? Hazır olduğunda dönüşürsün. Ya da hazır olmadığında. Öyle ya da böyle, biz senin arkandayız.”
Meena başını salladı. “Biz burada gücü dişlerle ölçmeyiz.”
Boğazım beklenmedik bir şekilde düğümlendi.
“Eskiden bozuk olduğumu düşünürdüm,” diye itiraf ettim sessizce.
“Bozuk mu?” Caelan'ın sesi sakindi ama sertti. “Yoksa doğru anı mı bekliyorsun?”
Cevap vermedim. Gerçekten veremedim. Göğsüm sıkışmıştı. Gözlerim aniden çok fazla yanmaya başlamıştı. Ama gülümsedim. Sadece birazcık.
Çünkü uzun zamandır ilk defa düzeltilmeyi bekleyen bir sorunmuşum gibi hissetmiyordum.
Görüldüğümü… hissediyordum.
Reya elimi nazikçe sıktı. “Yine de baştan söyleyeyim Willow, buradaki bazı savaşçıların burnu… şey, her şeye karşı hassastır—güç, şüphe, korku. Hepsinin niyeti kötü değildir ama onlar anladıkları şeye saygı duyarlar.”
Meena, kararlı bakışlarıyla başını salladı. “Sessiz bir güçle ne yapacaklarını her zaman bilemezler ama bunun seni üzmesine izin verme. Onlara—ya da başka hiç kimseye—hiçbir şey kanıtlamak zorunda değilsin.”
“Belki biz hariç,” dedi Reya neşeyle. “Kahvaltıya kadar tam bir sadakat ve kız kardeşlik yemini talep ediyoruz.”
Güldüm—beni bile şaşırtan gerçek ve ani bir kahkahaydı.
