Yaz Ayı 1. Kitap: Alfanın Eşi
Yazar
VitaMia
Okur
1.0M
Bölüm
37
Güneş. Deniz. Huzur. Plan buydu.
Bunun yerine, bir kazanın ardından bir yabancının hayatını kurtardım ve kurt adamların gerçekten var olduğunu keşfettim. Ben bu bilgiyi henüz düzgünce sindirememişken, akıl almaz derecede çekici bir Alfa, kaderindeki eşi olduğumu bildirdi.
Dürüst olmak gerekirse, bugüne kadar hangisinin daha kötü olduğundan hâlâ emin değilim: Kurt adamların varlığı mı, yoksa Amaro'nun kişiliği mi?
Eğer sırf kader bizi birbirimize yazdı diye ona boyun eğeceğimi sanıyorsa, onu çok tatsız bir sürpriz bekliyor.
Bölüm 1
ELEONORA
“Eleonora, Salou'ya gitmek istediğinden emin misin?” Annemin sesi araba telefonunda cızırdadı. Sık sık olduğu gibi endişeli ve biraz da abartılı geliyordu.
Güneş gözlüğümü düzelterek, “Elbette eminim, anne. Zaten dört saattir araba kullanıyorum,” diye sakince cevap verdim.
Güneş ön camdan içeriye göz alıcı bir şekilde vuruyordu. Önümdeki yol neredeyse boştu; sadece ara sıra birkaç araba yanımdan geçiyor ve altın rengi ışığın içinden bir motosiklet vızıldayarak ilerliyordu.
Otoyol İspanya kırsalı boyunca uzun ve virajlı bir şekilde uzanıyor, yeşil tepeler ve kurumuş tarlalar arasında gümüş grisi bir kurdele gibi görünüyordu. Gökyüzü bulutsuz, uçsuz bucaksız ve koyu maviydi.
Annem iç çekti. “Düzgünce veda bile etmedin. Sadece eşyalarını toplayıp gittin, Eleonora.”
“Anne, sadece bir molaya ihtiyacım vardı,” dedim. “Klinikte geçen onca yıldan, gece nöbetlerinden ve acil durumlardan sonra izne ihtiyacım var. Denizi istiyorum. Yalnız başıma.”
“Yalnız başıma,” diye tekrarladı neredeyse sitemkar bir şekilde.
Arabayı uzun bir viraja doğru yönlendirdim. Önümde ezilmiş bir çöp tenekesi ve kurumuş tek bir ağacı olan eski bir dinlenme tesisi duruyordu. Frene hafifçe bastığımda, yolcu koltuğundaki su şişesi biraz yana yuvarlandı.
“Sonsuza dek gitmiyorum,” dedim. “Sadece iki ay. Alarm yok, klinik yok. Sadece ben. Belki bir kitap, belki biraz can sıkıntısı. Sanırım bunun nasıl bir his olduğunu unuttum.”
Hattın diğer ucunda bir sessizlik oldu. Sadece arka plandan gelen hafif bir ses, belki de televizyonun sesi duyuluyordu.
“Pekala o zaman,” diye mırıldandı. “Ama varınca beni ara.”
“Söz veriyorum.”
Aramayı sonlandırıp telefonu tekrar yerine koydum ve derin bir nefes aldım. Yaklaşık iki saat sonra Salou'ya varacaktım. Sahil, güneş, tuzlu hava. Denizi henüz göremiyordum ama manzaranın değişmesinden, tepelerin düzleşmesinden ve ufkun genişlemesinden bunu çoktan hissedebiliyordum.
İleride, yol ışıkta parlıyordu. Zaman adeta uzuyordu. Ve ben sadece araba kullanmaya devam ediyordum. Güneye doğru. Yaza doğru. Özgürlüğe doğru.
Yolculuk uzayıp gidiyordu ama bu hiç umurumda değildi. Aylardır ilk defa bir bip sesi, telefon zili veya telaşlı sesler tarafından bir şeyler yapmaya zorlanmıyordum.
Solumda manzaralar dalgalar halinde akıp gidiyordu. Tarlalar giderek kuraklaşıyor, ağaçların canlı yeşili yerini yavaşça güney eyaletlerinin tozlu altın rengine bırakıyordu. Uzaklarda, tepeler gerçek dışı bir sisin içinde parlıyordu.
Klimaya rağmen hava sıcaktı. Yaz mevsimi işini yarım bırakmıyordu.
Radyonun sesini kıstım. İspanyolca bir pop şarkısı, aşk ya da güneş ışığı hakkında neşeli bir şeyler çalıyordu. Pek dinlemiyordum. Bunun yerine gözlerim yol kenarındaki tabelalara kaydı. Tarragona: 110 kilometre. Salou artık çok uzak değildi.
Benzin ışığım yanıp söndü. Sarı. Kaşlarımı çatıp iç çektim. Tipik. Madrid'den ayrılırken benzin almak dışında her şeyi düşünmüştüm.
Birkaç dakika sonra karşıma bir dinlenme tesisi çıktı. Çok büyük değildi ama bir benzin istasyonu, bir kafesi ve sıcak esintide zar zor sallanan iki tozlu palmiye ağacı vardı. Otoyoldan çıkıp tesise girdim ve son boş pompada durdum. Güneş artık epey alçalmış, aynadan gözüme yansıyordu.
Arabadan indiğimde, kapının sıcak metali avucumu kısa bir an yaktı. Havada sıcak benzin ve asfaltın tatlı bir kokusu asılıydı. Arkamda, birinin isteksizce pompanın yanına koyduğu çöp kutularının etrafında bir yaban arısı vızıldıyordu.
Tabancayı depoya yerleştirip kısa bir süre arabaya yaslandım. Tişörtüm sırtıma hafifçe yapışmıştı. Güneşten mi yoksa yorgunluktan mı olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu, muhtemelen ikisi de. Depo yavaşça dolarken, sayacın sesi bu sessizlikteki tek sesti.
Tık sesi gelince tabancayı çıkardım, kapağı geri taktım ve ödeme yapmak için içeri girdim. Küçük ödeme kulübesi klimalıydı ama hala ucuz kahve ve lastik basınç ölçer kokuyordu. Kasanın arkasında duran koyu renk saçlı genç bir kadın, sakız çiğnerken bana kısa, yorgun bir gülümseme sundu.
“Número cuatro,” dedim.
Nakit ödeyip kısaca başımı salladım ve tekrar dışarıdaki sıcağa adım attım. Arabaya döndüğümde, motoru yeniden çalıştırmadan önce bir anlığına gözlerimi kapattım. Klima yavaşça içeriye serin hava üflemeye başladı.
Bir yudum su içip radyoyu kapattım ve tekrar otoyola çıktım. İki saat daha. Sonra deniz. Sonra hiçbir şey.
Önümdeki yol yeniden sessizleşmişti. Otoyola geri dönmüştüm ve motorun sürekli uğultusu tanıdık bir arka plan gürültüsüne dönüşmüştü. Sağlı sollu tarlalar yavaşça kararmaya başladı. Güneş daha da alçalarak ufku, sonrasında yavaşça mora dönüşecek olan sıcak turuncu ve pembe tonlarına boyadı.
Bakışlarım sakin ve ileriye odaklanmış bir şekilde sürmeye devam ettim. Düşüncelerim Madrid ile deniz arasında bir yerlerde sürükleniyordu. İlk ışıklar yandı. Uzaklarda, bir tepenin üzerinde küçük bir kasaba parıldıyordu.
Uzayan, esneyen ve birbirine karışan gölgelerin hareketini izledim. Alacakaranlık sessizce ama belirgin bir şekilde çöktü. Gün neredeyse bitmişti. Sonra onu fark ettim.
Yoldan biraz sapmış bir yerde, uzun bir virajın hemen ötesindeki setin gölgesinde bir araba duruyordu. Eğreti, adeta terk edilmiş gibi görünüyordu. Ancak yaklaştıkça bunun normal park etmiş bir araç olmadığı anlaşıldı. Yoldan çıkarak savrulmuştu.
Aracın ön tarafı ağır hasar görmüştü. Araba yokuşta eğri ve hafifçe bükülmüş bir şekilde duruyordu. Kaputu ezilmiş, bir tarafı ağaca yaslanmış ve ağacın kabukları parçalanmıştı.
Tamponun bir kısmı bükülmüş ve eğrilmiş halde yerde duruyordu. Sağ far zayıfça titreşiyor, dörtlü flaşörler düzensiz aralıklarla yanıp sönmeye devam ediyordu.
Yavaşladım, sonunda sağa çekip arabayı dikkatlice yolun kenarına yönlendirdim. Motoru kapattığımda her şey sessizliğe gömüldü. Korna sesi ya da hareket yoktu. Sadece tarlalara yayılan alacakaranlığın son ışıkları vardı.
Bir anlığına arabada oturmaya devam edip yol kenarındaki enkaza baktım. Kalbim hızla atıyordu ama kendimi sakin kalmaya zorladım. Sonra kapı koluna uzanıp dışarı çıktım.
Hava sıcak ve ağırdı. Kuru ot ve toz kokusu taşıyan hafif bir rüzgar esiyordu. Hurdaya dönmüş arabaya yaklaşırken adımlarım sessiz, adeta otomatikti. Sürücü kapısı açıktı. Bir adım daha yaklaştım. Sonra nefesim kesildi.
Sürücü koltuğunda bir adam oturuyordu, üst bedeni yana doğru yığılmıştı. Emniyet kemeri onu hala dik tutuyordu ancak başı aşağı sarkmış, çenesi neredeyse göğsüne yaslanmıştı. Alnına ve şakağına kan bulaşmış, gömleğine koyu renkli lekeler yayılmıştı. Saçları keçeleşmiş, teni ise fazlasıyla soluktu.
Dikkatlice daha da yaklaştım. Arabanın içi metal, sıcaklık ve tanımlayamadığım bir şey kokuyordu. Titreyen parmaklarımı uzatıp nazikçe boynundaki nabzını aramadan önce, bakışlarım olası yaralanmalarının üzerinde hızla gezindi. Kısa bir sessizlik anı... Sonra hissettim. Yavaş. Zayıf. Ama oradaydı. Yaşıyordu.
Yüzeysel bir nefes alıp elimi geri çektim ve içgüdüsel olarak etrafıma bakındım. Başka araba yoktu. Etrafta hiç kimse yoktu. Sadece ben vardım. Bir de bu adam.
Düşüncelerimi toparlamaya çalışarak birkaç saniyeliğine olduğum yerde donup kaldım. Sonra tekrar arabaya yaklaştım ve dikkatlice içeri eğildim. Gözlerim vücudunu taradı.
İlk değerlendirme: Bilinci kapalı. Solunumu var. Nabız zayıf ama hissediliyor. Gözle görülür kan kaybı. Alında kesik, omuzda ve göğüste morarmalar. Görünürde kırık yok. Belirgin bir omurga yaralanması yok.
Boynunu tekrar kontrol edip nabzına bir kez daha baktım, bu kez bilinçli olarak solunum hızına ve ritmine dikkat ediyordum. Düzensizdi ama tehlikeli derecede zayıf değildi. Göğsü yavaş aralıklarla inip kalkıyordu.
“Hey,” dedim, beni duyup duyamayacağını bilmeden.
Cevap vermedi.
Direksiyon simidi gövdesine baskı yapıyor ve sürücü tarafından ona zar zor ulaşabiliyordum. Bu yüzden arabanın etrafından dolaştım ve yolcu kapısını dikkatlice açtım. Kapı sonunda açılmadan önce hafifçe sıkıştı.
Aracın içi ezilmiş, ön tarafı mahvolmuştu. Ancak adamın emniyet kemeri hala takılıydı ve bu muhtemelen hayatını kurtarmıştı.
Yanına diz çöktüm, kolunu tuttum ve pratik hareketlerle bileğindeki nabzı aradım. Nabız yine vardı. Düzenli ama yavaştı. Zayıf ışıkta elimden geldiğince göz bebeklerini kontrol ettim. Görünürde travmatik bir beyin hasarı belirtisi yoktu ama hiçbir ihtimali de göz ardı edemezdim.
Yardım çağırmam gerekiyordu. Lanet olsun.
Telefonumu alıp ekrana baktım. İki diş çekiyordu. Neredeyse hiç sinyal yoktu. Acil durum araması kısaca çaldı, ardından hemen kapandı.
Dişlerimi sıktım. Onu öylece burada bırakamazdım. Aynı zamanda ekipman olmadan, bir ekip olmadan, bir acil servis doktoru olmadan yapabileceğim çok az şey olduğunu biliyordum. Ancak iç yaralanmaları olup olmadığını bilmeden onu hareket ettirirsem, durumu daha da kötüleştirme riskini alırdım.
Tekrar ona doğru baktım. Uzun boyluydu. En az bir doksan boyundaydı. Terden sırılsıklam olmuş siyah saçları gürdü. Kirpikleri yanaklarında gölge gibi duruyor, birkaç günlük sakalı çok düzgün, neredeyse mükemmel görünüyordu. Kana, yaralanmalara ve durumun ciddiyetine rağmen, yakışıklıydı. Haksızlık derecesinde yakışıklıydı.
Gömleğinin yırtıldığı yerdeki kollarında belirgin kaslar görünüyordu. Vücut geliştirmeci kası değildi ama formdaydı.
Ne yapıyorsun sen, Eleonora? Yutkunup içimden başımı iki yana salladım. Bilinci kapalıydı. Yaralıydı. Kan içindeydi. Ve ben az önce onun ne kadar çekici olduğunu düşünüyordum. Boynuma doğru bir ateşin yükseldiğini hissettim ve bu güneş yüzünden değildi.
Kendimi onun yüzünden başka yöne bakmaya ve yeniden odaklanmaya zorladım. Solunumu giderek zayıflıyordu. Başı öne doğru sarkmaya devam ediyor, çenesi neredeyse göğsüne bastırıyordu. Solunum yolu bu şekilde açık kalamazdı.
Onu koltukta biraz sabitlemeye çalıştım ama emniyet kemeri onu her şeyi daha da kötüleştiren bir pozisyonda tutuyordu. Nefesimi verdim.
“Tamam,” diye mırıldandım. “O zaman iş bana düştü.” Yolcu kapısını daha da açıp dikkatlice içeri eğildim. Bacakları ayak boşluğunda bükülmüştü ama sıkışmış görünmüyordu. Cam yoktu. Kucağında enkaz yoktu. Bir elimle göğsünden desteklerken diğer elimle emniyet kemerini yavaşça çözdüm.
Vücudu ağır bir şekilde öne doğru düştü ama onu elimden geldiğince yakaladım. Ağırdı. Lanet olasıca ağırdı. Göründüğü kadar güçlüydü ve şimdi her bir kilosunu hissedebiliyordum. Kolumu omzunun altına kaydırıp başını mümkün olduğunca sabit tutmaya çalışarak onu nazikçe biraz geriye ittim.
“Bana burada yardım etmelisin koca adam,” diye mırıldandım. “Seni tek başıma taşıyamam.”
Ne bir tepki ne de bir hareket vardı. Sadece zayıf, ağırlaşmış solunumu duyuluyordu.
Üst bedeni artık öne doğru yığılmayacak kadar onu yavaşça koltuktan bir miktar dışarı çektim. Solunumu pürüzlü geliyordu ama eskisinden daha rahattı.
Ancak o zaman arabama geri dönüp su şişemi aldım ve aceleyle sırt çantamı açtım. Mendiller... İşe yarayacak herhangi bir şey. Sonra, bir ara dikkatsizce çantama koymuş olabileceğim eski bir kurulama bezi buldum.
Bezi suyla ıslattıp tekrar üzerine eğildim ve alnındaki kanı dikkatlice sildim. Yara derindi ama açık değildi. Kanaması durmuştu. Huzurlu görünüyordu. Az önce ölümle güreşmiş gibi görünen biri için fazlasıyla huzurluydu.
Ona gereğinden biraz fazla uzun baktım. Sonra neredeyse suçluluk duyarak usulca boğazımı temizledim.
“Bu tür bir karmaşa için fazla yakışıklısın.”
Hareket etmedi. Ama kalbim hala daha hızlı atıyordu.
Başka çarem yoktu. Onu tekrar destekleyip kemeri tamamen çektim ve iki kolumu da omuzlarının altına kaydırdım. Adım adım, santim santim onu arabadan daha da dışarı çektim. Ağırlığı omuzlarıma biniyor, sırtım geriliyordu ama onu bırakmadım.
Onu araçtan geriye doğru çekip yavaşça sıcak asfalta indirirken üst bedeni bana doğru ağır bir şekilde yığıldı. Bacakları ayak boşluğundan kaydı ve başı yana doğru göğsüme düştü.
“Neredeyse bitti,” diye mırıldandım. “Sadece çık şuradan.” Onu yere yatırıp mümkün olduğunca düz bir konuma getirdim ve duruşunu tekrar kontrol ettim. Göğsü... Artık hareket etmiyordu.
Göğüs kafesine baka kaldım. Ne yükseliyor ne de alçalıyordu.
“Hayır, hayır, hayır.”
Hemen yanına diz çöküp öne eğildim ve nabzını tekrar kontrol ettim. Hiçbir şey yoktu.
“Lanet olsun!” İki parmağımı çenesinin altına koyup başını hafifçe geriye doğru yatırdım, ağzını açtım ve nefes seslerini kontrol ettim. Hiçbir şey yoktu. Ne bir hareket, ne bir ses, ne de hava vardı.
Kalbim hızla çarpıyordu ama ellerim titremiyordu. Henüz değil.
“Tamam. Odaklan.” Hızla tekrar ağzını kontrol ettim. Görünür bir tıkanıklık yoktu. Ardından kalp masajına başladım. Göğsünün tam ortasına otuz hızlı ve güçlü bası uyguladım; sadece kanı beyne pompalayacak kadar baskı yapıyordum.
“Bir, iki, üç…” Odağımı kaybetmeyi reddederek içimden saydım. Ardından başını geriye doğru yatırıp iki parmağımla burnunu sıkarak kapattım ve ağzına iki kez nefes verdim. Tekrar kontrol ettim. Hala bir tepki yoktu.
Kalp masajına geri döndüm.
“Hadi. Kollarımda ölmeyeceksin, duyuyor musun beni?” Kim olduğunu bilmiyordum. Sadece onu kurtarmam gerektiğini biliyordum. Ne pahasına olursa olsun.
