Mafyanın Zeki ve Masum Kızı
Yazar
Tasha S
Okur
15.5K
Bölüm
92
Annesinin ölümüyle sevginin de öldüğü bir evde büyüdü; iki ay sonra ise zulüm, yüzünde bir gülümsemeyle o eve yerleşti.
Son sınıfa geldiğinde Ariana Hale bilerek görünmez olmayı seçmiştir: Tüm dersleri pekiyi olan bir dahi, bilgisayar ve bilim alanında kendi kendini yetiştirmiş bir genç kız. Ona bir yük gibi davranan ailesine yemek yapıp, temizliklerini halledip hayatta kalmaya çalışırken bir yandan da gizlice burs biriktirmektedir. Derken gerçeğe kulak misafiri olur: Babası, mezun olduğu an onu evlendirmeyi planlıyordur.
Böylece Ariana kaçar.
Sahte bir mezuniyet tarihi. Pasaport hakkında bir yalan. İtalya'ya tek yön bir bilet ve kendi elleriyle inşa ettiği bir gelecek.
Özgürlük sadece bir uçuş sürer.
Uçak ıssız bir bölgeye düşer. Sadece üç kişi kurtulur. Biri ölür. Ariana ise kırık bir kol, acımasız bir doğa ve korkması gereken her şeyin vücut bulmuş hali olan... ve hayatta kalmasının tek sebebi olan tehlikeli, sessiz bir birinci sınıf yolcusuyla, Matteo DeLuca ile baş başa kalır.
Altı haftalık açlık, yağmur ve yalın dürüstlük, ikisinin de açıklayamadığı bir bağ kurmalarını sağlar. Sonra kurtarma ekibi gelir ve söylenmemiş sözlerle, Ariana'yı gelecek on yıla kadar takip edecek bir sırla yolları ayrılır.
Yıllar sonra Ariana İtalya'ya dönmüş, tıp alanında başarıya ulaşmış ve huzurunu korumaktadır; ta ki kaçtığı ailesi yaşadığını öğrenene kadar.
Bir kiralık katil. Bir kaçırılma olayı. Hedef haline gelen bir çocuk.
Ve hiçbir zaman aile kurmayı planlamamış bir adam; ta ki zaten bir ailesi olduğunu öğrenene dek.
Şimdi Matteo aşkın peşinde değil.
Adaletin peşinde.
Ve Ariana'ya dokunmaya cüret eden herkes, bu ikisi arasındaki farkı öğrenecek.
Bölüm 1: Kimsenin Görmediği Kız
ARIANA
Ev kahkahalarla doluydu. Ancak bunların hiçbiri ona ait değildi.
Büyük Hale malikânesinde yankılanan müzik, merdivenlerden süzülerek mutfağa ulaşıyordu. Konuklar oturma odasında toplanmıştı. Sesleri yüksek ve dertsizdi. Havadaki pahalı parfüm kokusu, fırında pişen etin kokusuna karışıyordu.
Ariana Hale, mutfağın kapısında sessizce durup onları izliyordu. Şık elbiseli kadınlar çok yüksek sesle gülüyordu. Birbirine tokuşturulan kristal kadehlerin sesi duyuluyordu.
Özel dikim takım elbiseli adamlar iş anlaşmalarından bahsediyordu. Ariana'nın sadece internette gördüğü yerlerdeki tatillerini konuşuyorlardı. Gölgelerin içinde duran kızı kimse fark etmemişti. Zaten kimse onu asla fark etmezdi.
“Tatlı nerede?” Bu keskin ses mutfağı bir bıçak gibi kesip geçti.
Ariana hemen arkasını döndü. Üvey annesi Veronica Hale kapıda duruyordu. Kollarını kavuşturmuştu. Kusursuz tırnaklarıyla sabırsızca dirseğine vuruyordu.
“Saatlerdir buradasın,” dedi Veronica sinirle. “Misafirler bekliyor.”
“Pastayı bitiriyordum,” diye yanıtladı Ariana sessizce.
Veronica mutfağa girdi ve hata arayan bir restoran eleştirmeni gibi tezgâhı inceledi. “Eh, acele et,” diyerek alay etti. “Ve unutma. Bu gece mutfaktan çıkmayacaksın.”
“Biliyorum.” Ariana başıyla onayladı.
“Güzel. Misafirlerimin senin neden böyle zavallı bir halde ortalıkta dolaştığını merak etmesini istemiyorum,” dedi Veronica halinden memnun bir gülümsemeyle.
Tek bir kelime daha etmeden arkasını döndü ve partiye geri döndü. O gittikten sonra Ariana bir süre hareketsiz kaldı. Sonra tekrar tezgâha döndü.
Çikolatalı pasta, kusursuz kremasıyla önünde duruyordu. Üç eşit katı da parlak bir çikolata sosuyla kaplıydı. Bunu yapmak için neredeyse iki saat harcamıştı. Pasta yapmayı sevdiği için değil, Veronica her şeyin kusursuz olmasını istediği için yapmıştı.
Ariana pastayı dikkatlice bir servis tepsisine aldı. Daha on üç yaşına bile gelmeden hamur işi yapmayı, yemek pişirmeyi ve temizlik yapmayı öğrenmişti. Biri ona öğrettiği için değil, biri onu zorladığı için öğrenmek zorunda kalmıştı.
Derin bir nefes aldı. Pastayı yemek odasına taşıdı. O içeri girdiğinde odadaki sesler biraz azaldı. İnsanlar ona saygı duydukları için değil, ondan rahatsız oldukları için susmuşlardı.
Üvey kız kardeşi Madison, masanın başköşesinde oturuyordu. Etrafında özel okulundan dört kız arkadaşı vardı. Işıltılı elbiseler giymişlerdi. Belli ki özel bir etkinlikten geliyorlardı.
Madison, Ariana’yı hemen fark etti. Eğlendiğini belli eden bir şekilde gülümsedi. “Şuna bakın, zindandan kim çıkmış,” dedi Madison yüksek sesle.
Arkadaşları gülüştü.
Ariana pastayı yavaşça masaya koydu. “Dikkatli olun,” diye devam etti Madison alaycı bir şekilde. “Bizi yanlışlıkla zehirleyebilir. O her zaman... tuhaf olmuştur.”
Kızlar kıkırdadı.
Ariana bıçağı alırken gözlerini pastadan ayırmadı. “Neden böyle giyiniyor?” diye fısıldadı Madison’ın arkadaşlarından biri. Ama herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle fısıldamıştı.
Ariana kendi kıyafetlerine baktı. Çok bol gri bir kazak. Eski bir kot pantolon. Yıpranmış spor ayakkabılar. Bunlar rahattı. Daha da önemlisi, görünmez olmasına yardım ediyorlardı.
Madison sinsi sinsi gülümsedi. “Dikkat çekmek için böyle yapıyor,” dedi. “Kendini gizemli bir bilgisayar korsanı falan sanıyor.”
Tekrar gülüştüler.
Masanın diğer tarafında, Ariana’nın babası içkisinden başını neredeyse hiç kaldırmadı. Eskiden, Ariana daha küçükken, Robert Hale akşam yemeklerinde onunla gülerdi. Ona okul projelerini sorardı. Ona “küçük dâhim” derdi.
Ama bu yıllar önceydi. Annesi ölmeden önceydi. Veronica gelmeden önceydi. Ve yalanlar başlamadan önceydi.
Şimdi ise Ariana’ya hiç tanımadığı biriymiş gibi bakıyordu. Sanki Ariana tesadüfen onun evinde yaşamaya başlamış bir yabancıydı.
“Öylece dikilip durma,” diye çıkıştı Veronica onun arkasından. “Pastayı kes.”
Ariana söyleneni yaptı. Bir dilim. İki dilim. Üç. Masanın etrafında sessizce dolaştı. Onun orada olduğunu bile fark etmeyen misafirlerin önüne tabakları bıraktı.
“O devlet okuluna gidiyor, değil mi?” diye sordu bir kadın Veronica’ya.
Veronica abartılı bir şekilde iç çekti. “Evet. Ne yazık ki.”
“Neden ne yazık ki?” diye sordu kadın.
Veronica, Ariana’ya hayal kırıklığıyla baktı. “Özel okulu denedik,” dedi. “Ama bazı çocuklar sadece... oraya uyum sağlayamıyor.”
Madison içkisini yudumlarken sinsi sinsi gülümsedi.
Ariana pastayı kesmeye devam etti. Tepki vermemesi gerektiğini çok iyi biliyordu. Veronica'nın söylediği her yalanın tek bir amacı vardı. Ariana'yı sorunlu biri gibi göstermek ve Madison'ı kusursuz göstermek. Bu plan bir şekilde işe yaramıştı. Artık babası bile bu yalanlara inanıyordu.
Son dilim de servis edildiğinde, Veronica onu kovar gibi elini salladı. “Gidebilirsin.”
Ariana başını salladı. Kimse teşekkür etmedi. Mutfağa doğru geri yürürken kimse ona bakmadı. Ama o da böylesini seviyordu. Görünmez olmak daha güvenliydi.
Bulaşıkları yıkadı, tezgâhları sildi ve bulaşık makinesini doldurdu. Ardından arka merdivenlerden sessizce yukarı çıktı. Aşağıdaki müzik sesi giderek yükseliyordu. Ancak buradaki koridor tamamen sessizdi.
Onun yatak odası koridorun en sonundaydı. Evin en küçük odasıydı. Sade beyaz duvarları vardı. Tek kişilik bir yatak bulunuyordu. Küçük bir çalışma masası vardı. Ve onun için en çok önem taşıyan şey oradaydı: dizüstü bilgisayarı.
Ariana kapıyı arkasından kilitledi ve yerine oturdu. Ekran aydınlandığı an, gözlerinde bir şeyler değişti. Yorgunluğunun yerini kendine güven aldı.
Parmakları klavyenin üzerinde hızla hareket etmeye başladı. Ekranı kod satırları doldurdu. Güvenlik duvarları. Şifreleme işlemleri. Ağ denetimleri.
Ekranın köşesinde bir bildirim belirdi. Ödeme alındı—$1.250.
Ariana hafifçe arkasına yaslandı ve bu sayıya baktı. Sonra gizli bir dosya daha açtı.
İçinde onlarca belge vardı. Kabul mektupları. Burs belgeleri. Tıp programları. Ülkenin dört bir yanından üniversiteler. Dünyanın en iyi okullarından bazıları da oradaydı. Her biri ona tam burs teklif etmişti. Ancak bu evde kimse bunu bilmiyordu. Ve asla bilmeyeceklerdi.
Banka uygulamasını açtı. Bakiye: $42.680.
Dört yıllık gizli bağımsız bilgisayar işleri. Güvenlik sistemlerini onarmak. Yazılım geliştirmek. Sistem açıklarını bulmak. Dünyanın her yerinden isimsiz müşteriler. Kazanılan her dolar biriktirilmişti.
Ariana Hale'in sadece tek bir amacı vardı: özgürlük.
Gözleri masasının üzerinde asılı duran takvime kaydı. Bir tarih kırmızıyla işaretlenmişti. Mezuniyet—7 Gün.
Bu evden tamamen ayrılmasına sadece yedi gün kalmıştı. Veronica'nın sesini bir daha hiç duymamasına yedi gün kalmıştı. Madison'ın acımasız kahkahalarının okul koridorlarındaki yankısının bitmesine yedi gün kalmıştı. Yıllardır gizlice kurduğu o yeni hayata başlamasına sadece yedi gün kalmıştı.
Ariana yeni bir belge açtı. İçinde çok detaylı bir plan vardı. Uçak biletleri. Seyahat belgeleri. Burs onay mektupları. Ailesine söylemeyi planladığı sahte bir mezuniyet tarihi. Her detay özenle planlanmıştı.
Çünkü o sahnede yürüdüğü an ortadan kaybolacaktı. Sonsuza dek.
Aşağıda parti daha da gürültülü bir hal aldı. Müzik. Kahkahalar. İnsanlar bir evde kutlama yapıyordu. Ama burası ona hiçbir zaman yuva gibi hissettirmemişti.
Ariana dizüstü bilgisayarını yavaşça kapattı. Onun zayıf olduğunu düşünüyorlardı. Onun görünmez olduğuna inanıyorlardı. Onu mahvettiklerini sanıyorlardı. Ama yanılıyorlardı.
Çünkü Ariana Hale yıllardır sessizce kendi kaçış planını yapıyordu. Ve tam bir hafta sonra, tamamen ortadan kaybolacaktı.
