Seksi Üvey Kardeşim Bir Ayıadam Kitap 2
Yazar
Kelly Lord
Okur
479K
Bölüm
30
Helen'in hayatı, ayıya dönüşme yeteneğini keşfetmesiyle dramatik bir dönüş alır; bu sır hem tehlike hem de beklenmedik bir güç getirir. Üniversiteden mezun olma, hamilelik ve Sam ile yeni bir ilişkiyle boğuşurken, Helen geçmişiyle yüzleşmeli ve yeni kimliğini benimsemelidir. Ailesinin ve arkadaşlarının desteğiyle, toplumsal zorluklarla ve kişisel korkularıyla yüzleşirken, geleceğini tehdit eden karanlık sırları da ortaya çıkarır. Helen dengeyi ve mutluluğu bulabilecek mi, yoksa ayı formu onu tüketecek mi?
Okul Bitti 🌶🌶
ÜÇ AY SONRA
HELEN
"HAYVANAT BAHÇESİ BEŞ DAKİKA İÇİNDE KAPANACAK!"
~
Boğuk ses hoparlörden yankılandı ve ziyaretçiler çıkışa doğru yöneldi.
~
Ama ben, elimde yarısına kadar yediğim pamuk şekerimle, eve dönmeden önce hayvan arkadaşlarımla biraz yalnız zaman geçirmek istiyordum.
~
”Yırtıcı Hayvanlar” bölümüne doğru yürüdüm. Kafeslerindeki kayaların üzerinde güneşlenen aslanların ve kafeslerinde takılan kaplanların yanından geçtim.
~
Aklımda sadece bir hayvan vardı.
~
Onu görmeden gidemezdim.
~
İçinde büyük, plastik bir mağara olan bir kafesin önünde durdum. Sanki beni bekliyormuş gibi karanlıktan çıktı. Parmaklıklara doğru geldi, kıllı arka ayakları üzerinde yükseldi. Benden çok daha büyüktü ama gözümü bile kırpmadım.
~
Vücudundaki ısıyı hissettim ve keskin kokusunu soludum.
~
Duman ve bal kokusu.
~
Boz ayının simsiyah gözleri bana sabitlendi ve bir an için gözlerinin arkasındaki adamı gördüm.
~
Evet, Sam.
Benim seksi ayıadamım...
Hayatımın aşkı.
Ve içimde büyüyen çocuğun babası.
"Sorun değil," diye fısıldadım demir parmaklıkların arasından. "Herkes gitti."
Sam homurdandı, yalnız olduğumuzdan emin olmak için etrafa baktı. Rahatladı, insan formuna geçti.
~
Kürkü, bronz tene döndü.
~
Yüzü, yakışıklı haline döndü.
~
Gözlerim aşağı doğru indi, karın kaslarına ve...
~
Bunu kibarca nasıl söyleyebilirim?
KOCAMAN penisine baktım.
~
Sam, kaslı kollarını parmaklıkların arasından geçirdi ve beni çıplak vücuduna yaklaştırdı. Sertleştiğini hissettim.
~
"Seni istiyorum," diye hırladı. "Burada, tam şu an"
~
"Ama Sam..." Heyecanlı bir şekilde cevap verdim, vücudum arzuyla kaynamaya başladı. "Peki ya parmaklıklar?"
~
ÇAAAT!
~Ben daha cümlemi bitiremeden Sam parmaklıkları kırdı
Ağzım açık kaldı.
~
Güçlü olduğunu biliyordum, ama KAHRETSİN! Daha önce hiç böyle bir şey yapmamıştı.
Sam beni parmaklıklardaki açıklıktan içeri çekti. Sanki bir Noel hediyesiymişim gibi kıyafetlerimi yırttı.
~
Arkamdaki demire yaslandım.
~
Benim için sorun yok...
Sam’in öpücükleri köprücük kemiğimden göğüslerime kadar dolaştı. Sırılsıklam olan bacak arama doğru yol aldı. Diz çöktü, sert elleri kalçalarımı kavrarken dili aç bir şekilde klitorisime bastırdı.
~
AMAN TANRIM!
Umarım hayvanat bahçesi bekçisi bizi görmez!
Dizlerim titredi. Zevk bana bir meteor gibi çarptı, zihnim adeta paramparça oldu.
"Helen..." Sam beni yalarken mırıldandı. "Helen..."
~
"AHHHH!" Boşalırken bağırdım, hayvanat bahçesindeki diğer hayvanlar kükreyerek bana eşlik etti.
~
"Helen!" Sam tekrarladı. "HELEN!"
~
***
"HELEN! HELEN GOULDING!"
Bir anda kendime geldim.
Lanet olsun.
Üniversite mezuniyetimde, sahnedeydim. Yüzlerce sınıf arkadaşım futbol sahasına kurulmuş katlanır sandalyelerde oturmuş, beni izliyordu.
Ben ateşli düşüncelerle yanarken beni izliyorlardı.
Tanrıya şükür mezuniyet cübbesi üstümü örtüyordu, çünkü külotum sırılsıklamdı.
Profesör Hammond benden birkaç metre uzaktaydı, kendi cübbesiyle her zamanki gibi çok yakışıklı görünüyordu. Parlayan ödülümü tutuyordu. Bana deliymişim gibi baktı.
Sanırım bunu hak ettim.
O kadar uzun zamandır beni övüyordu ki, ayakta uyuyakalmıştım. Doğal olarak, zihnim seksi üvey kardeşime sürüklenmişti... seksi üvey kardeşim bir ayıadam..
Bear Creek'ten ayrıldığım sabah Sam ruhen benimle olacağını söylemişti.
Sanırım yalan söylemiyordu.
"Helen Goulding" Profesörüm tekrarladı, sesinde bir sıkıntı vardı.
Ona doğru yürürken garip bir şekilde kıkırdadım. Kalabalık kibarca alkışladı. Hammond bana ödülümü verip sarıldı.
"Sen garip birisin, Helen," diye fısıldadı kulağıma. "Ama seni özleyeceğim."
Onu sanat dersinde çırılçıplak çizdiğim zamanı düşünerek kıkırdadım. Olay sadece üç ay önce olmuştu, ama üç milyon yıl geçmiş gibi geldi.
O zamandan beri bazı yönlerden çok büyüyüp olgunlaşmıştım.
Ama başka yönlerden* diye düşündüm, aklım sırılsıklam olan bacak arama kaydı...
Bazı yönlerden hiç büyümemiştim.
"Teşekkürler Profesör Hammond. Ben de sizi özleyeceğim."
Plaketimi gururla taşıyarak sahneden indim. Bölümümdeki en büyük onur ödülüydü: Gelecek vaat eden genç sanatçılar için Reynolds Vakfı Güzel Sanatlar Ödülü.
Sanat alanında kariyer yapmak istediğimi söylediğimde insanlar hep karşı çıkardı. Aç kalacağımı söylerlerdi.
Ama bu ödül bana hayalimin peşinden koşmam konusunda özgüven verdi.
Otururken gökyüzüne baktım.
Babam, her zaman en büyük hayranım olmuştu. Gökyüzünde bir yerlerden bana gülümsediğini biliyordum.
Mezuniyetler her zaman acı ama tatlıydı, çok heyecanlıydım.
Okul bittiğine göre yeni hayatım nihayet başlayabilirdi.
***
Konuk konuşmacımız sahneden inerken "Üniversite mezuniyeti yetişkinliğe yolculuğunuzun son durağıdır," dedi.
Regina Reynolds, Boulder Eyaleti mütevellisi ve sanat ödülüme sponsor olan vakfın başkanıydı. Uzun boylu, soğukkanlı ve çarpıcı bir esmerdi. Saçlarını dünyanın en sıkı at kuyruğunu yaparak toplamıştı ve çok fazla takı takmıştı.
Aynı zamanda Chris'in annesi. Suçluluk duygusuyla sandalyeme gömüldüm.
Jack'in kulübesindeki geceye dair anılar hala aklımdan çıkmıyordu. Chris av tüfeğiyle ormandan çıkmıştı. Ben, gözü dönmüş bir ayıkadına dönüşmüştüm.
Ve sonra...
Bayan Reynolds'ın konuşmasını izlerken tüylerim ürperdi, korkunç düşüncelerimi unutmaya çalıştım.
"Yakında, yeni bir maceraya atılacaksınız, hayatı dolu yaşayacaksınız, profesörler ve notlar olmadan. Bazılarınız bir kariyere başlayacak. Bazılarınız evlenip aile kuracak. Bazılarınız ikisini de yapacak!"
En iyi arkadaşım Emma, "Chris'in babasıyla boşandıklarını duydum." diye fısıldadı. "Şeyden sonra toparlanamamış… Chris kaybolduktan sonra."
Eski düşmanım Brittany diğer taraftan "Chris ve ben sevgiliyken onunla bir kez karşılaşmıştım" diye fısıldadı. "Gerçekten iyi birine benziyordu."
"Armudun dibine düşmemesi çok kötü olmuş," Emma karşılık verdi.
"Sence biliyor muydu?" Brit sordu. "Avcıları?"
İnsanlar bize baktı. Arkadaşlarımı susturdum.
Gürültülü sürtükler!
~
Regina, "Bugün konuşmaya karar vermek zordu," dedi, sert suratından duygular fışkırıyordu. "Çoğunuzun bildiği gibi, oğlum Chris ve arkadaşı Sean sınıf arkadaşlarınızdı."
Chris ve Sean'ın sahnenin bir köşesindeki büyük çerçeveli fotoğraflarına baktı. Resimlerde bile Chris'in dişleri ay gibi parlıyordu.
Sean ise bir kokarcaya benziyordu.
Çocuklar aylar önce kaybolmuştu. Cesetleri asla bulunamadı. Çoğu insan öldüklerini sandı ama bazıları hala hayatta olduklarını umuyordu.
Ben değil.
Regina, "Chris Boulder State'i çok severdi ve sizi düzgün bir şekilde uğurlamamı isterdi," dedi ve gözyaşlarını sildi. "Ve son birkaç ay ne kadar zor geçse de bir anne her zaman çocuklarını düşünmelidir."
Elim bilinçsizce karnıma gitti, göbeğim daha yeni çıksa da kendi çocuğumun büyüdüğünü biliyordum.
Bir anne her zaman çocuğunu düşünmelidir.
Kelimeler beni sarstı.
Doğum kontrol ilacımı almayı unutup birkaç gündür tanıdığım ayıadam sevgilimden hamile kalmayı tam olarak planlarım arasında değildi.
Bebeğime her zaman göz kulak olabilecek miyim?
Kendime zar zor bakabiliyorum!
~
Bear Creek'te beni destekleyecek insanlar vardı. Sam çoktan baba moduna girmişti, Jack ve annem de yardım ediyordu.
Normal ebeveynler çocuklarının birlikte çocuk sahibi olacağını öğrenince delirebilirdi. Neyse ki, bizimkiler normal değildi.
Ama etrafımdaki herkes beni desteklese bile, altı ay içinde yavru ayımla tanışacak olmak beni çok korkutuyordu.
Sorumluluğa hazır olacak mıyım?
~
Bütün yeni anneler böyle mi hissediyor? Ya da sadece ben mi saçmalıyorum...
~
"Her neyse," dedi Bayan Reynolds, küçük bir gülümsemeyle,. "Chris ve Sean adına, hayat dediğimiz bu yolda size iyi şanslar dilemek istiyorum. Mezuniyetiniz kutlu olsun!"
O, sahneden ayrılırken Chris ve Sean'ın portrelerine bakmaktan kendimi alamadım. Kalabalıktan büyük bir tezahürat geldi ve bazı sınıf arkadaşlarım çocukların isimlerini söylemeye başladı.
Brittany ve Emma'ya baktım. Suratları benimki kadar asıktı.
Hiçbirimiz tezahürata katılmadık.
***
Tören bittikten ve diplomalarımızı aldıktan sonra arkadaşlarımla stadyumun dışındaki otoparkta buluştuk.
Son üç ayı, Jack'in Bear Creek'teki kulübesinde, Chris ve Sean'a olanlardan sonra avcı saldırısını bekleyerek geçirmiştik. Jack ve Sam, kalan derslerimizi uzaktan alabilmemiz için internet kurmayı başarmışlardı.
Zamanımın çoğunu Sam’le geçirmiş olsam da üçümüz kardeş gibi yakın olmuştuk.
Mezuniyet yaklaşırken, Ayı Konseyi Brit ve Emma'nın saklandıkları yerden çıkmalarının güvenli olduğuna karar verdi. İkisinin de dış dünyada onları bekleyen bir hayatları vardı.
Emma, New York’taki bir moda dergisi olan Podyum’da staj yapıyordu. Brittany sanat kariyerine başlamak için Denver'a taşınacaktı.
Arkadaşlarımın büyük şehirlere taşınmasını kıskanıyordum ama kalbim Sam'leydi. Mezuniyet törenime bile gelememişti.
Boulder'a son gelişinde yaşadıklarından sonra gelmediği için onu suçlayamazdım. Neredeyse öldürülmüştü.
Yeni evim bir taşra kasabasıydı, ama aynı zamanda, kırsal hayatı sevmeye başlamıştım. Özellikle de Wi-Fi'ya sahip olduktan sonra.
"Sizi çok özleyeceğim," dedim, Emma ve Brittany ile kucaklaştım, kendi gözyaşlarım yüzünden önümü göremiyordum.
"Ben seni daha çok özleyeceğim," Emma burnunu çekti. O da ağlıyordu. "Bensiz fazla takılma, tamam mı? Doğu yakasında olmam kıskanmayacağım anlamına gelmez!"
Brittany güldü. "Bear Creek'i her zaman ziyaret edeceğim."
"Ayıadamlarla mı takılacaksın?” Emma göz kırptı. Brit sırıttı ve onu şakacı bir şekilde itti.
"Kapa çeneni," dedi. "Sizler sahip olduğum en iyi arkadaşlarsınız. Ciddiyim. İletişimi kesmeyi aklınızdan bile geçirmeyin!"
"Helen, tatlım!" Annemin sesini duydum. Arkama baktım. Önümüzde uzun bir yolculuk vardı ve gitme zamanı gelmişti.
Kızlarıma son bir veda ettim, sonra kamyona döndüm. Kirli çamaşırlara işemiş kedi gibi kokan orta yaşlı, bodur bir kadınla neredeyse çarpışacaktım.
Gözlerinde çılgın bir bakışla bana döndü ve ben bir şey söyleyemeden elime bir kağıt parçası sokuşturdu.
"Pam Broadhurst" diye tısladı. "Oğlum Sean'ı gördün mü?"
"Ben... um... Hayır, üzgünüm," dedim, yavaşça cevap verdim, hazırlıksız yakalanmıştım. Kadın beni bıraktı ve yoldan geçen başka birine yöneldi.
Kağıt parçasına baktım. Üzerinde Sean'ın video oyunları oynarken çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Kabaca yapılmış bir kayıp ilanıydı.
Pam’in iletişim bilgilerinin üstünde büyük kırmızı harflerle #SEANNEREDE ve #BEARCREEKARAŞTIRILSIN yazıyordu.
Gözlerime inanamadım.
Bear Creek'i nereden biliyor?
Sınıf arkadaşlarımı sorguya çeken Pam’e baktım. Arkadaşlarım Pam’den kurtulduktan sonra ilanları yere atıyordu.
Sakin bir nefes aldım.
Lanet olsun. En azından kimse zavallı kadını ciddiye almıyor.
Kamyona doğru yürüdüm ve annemin yanındaki yolcu koltuğuna otururken içimde bir suçluluk duygusu hissettim. Hem Pam Broadhurst’e hem de Regina Reynolds'a acıyordum.
Çünkü oğullarına ne olduğunu tam olarak biliyordum.
