Şeytan Oyunu Kitap 2
Yazar
Elithra Rae
Okur
90.8K
Bölüm
21
Antik bir tanrıça tarafından lanetlenmiş bir rüya gezgini olan Sarah, tanrılar, iblisler ve doğaüstü varlıklarla dolu bir dünyada yolculuk eder. Karmaşık ilişkileri ve lanetinin ağırlığıyla mücadele ederken, sevdiklerini korumak ve gerçek potansiyelini ortaya çıkarmak için zor seçimler yapmak zorundadır. Mısır tanrısı Set ve sevgilisi Leo'nun yanında olan Sarah, gücünü, sadakatini ve insanlığının özünü sınayan bir dizi sınavla karşı karşıya kalır.
Bölüm 1: Rüya
Kitap 2: Rüya Savaşçısı
SARAH
Zehir vücudumda yakıcı bir hızla ilerlerken boğazımdan acı bir çığlık koptu.
Başım geriye çekildi, dişler boğazıma batmaya başladı, kurtulmaya çalışırken eğilip büküldüm, tekrar çığlık attım.
Kanım yavaşça çekilirken vücuduma daha fazla zehir akıyor, bedenim sanki orgazma zorlanıyordu.
Artık irade duygum da vücudumu kontrol eden bir beynim de yoktu. Tek hissedebildiğim, vampirin boynumdan beslenirken, kırılacağımı düşündüğüm noktaya kadar kendini içimde en derine vurmaya devam etmesiydi.
Dudaklarımdan kopan bir çığlıkla irkilip uyandım, kabus tazeydi. Ne kadarının kâbus, ne kadarının önsezi olduğunu henüz kestiremiyordum.
Yatakta doğrulup uzun saçlarımı yüzümden geri ittim. Odayı incelemeye koyuldum.
Yatak takımları koyu mavi, duvarlar daha açık tonda, gök mavisiydi. Sade bir tarzda döşenmiş odanın zeminini kaplayan halı siyahtı.
Işık geçirmez perdelerin kenarlarından, Güneş’in doğmakta olduğunu anlamama yetecek kadar sızan ışığı görebiliyordum.
Çenemi dizlerimin üzerine koyup dizlerimi göğsüme çektim, kollarımı dizlerime doladım. “Güzel bir gece uykusu daha.”
Seth’le ya da çoğu insanın bildiği adıyla Mısır’ın Kaos ile Uyumsuzluk Tanrısı Set’le tanışıp onu ikna etmemin üzerinden iki ay geçmişti.
Bu eylem, evrenin bilinen en eski tanrıçalarından biri tarafından lanetlenmemin etkilerini bir miktar da olsa kırmıştı. Beni lanetleyenin Set’in annesi olduğunu söylemiş miydim?
Sorun şuydu: Anne, cadılarını öldüren on yedi avcıdan intikam almak istiyordu. Beni bunun için lanetlemişti. Set ise on yedi avcıdan ikisini esir almıştı.
Bu arada annesi benim cadı soyumun tanrıçasıydı, ona Anne derdik.
Kim bu kadar iyi bağlantıları olan kadim Kaos ile Yıkım Tanrısı’yla savaşmak isterdi ki? Hiç kimse istemezdi.
Bu yüzden, zafer kazansam bile, hâlâ hayatımın tanrılarla tanrıçalar tarafından şekillendirildiğini hissediyordum. Set, ona çocuk verebilmem karşılığında efendisi olduğu hayatları takas etmek istiyordu.
Perdelerin kenarlarından sızan ışık demetlerini izliyordum. Kendimle ilgili bazı detayları, hikâyemin bir kısmını beni seven insanlardan saklamak… Artık benim için hayat böyleydi.
Bunun kendi seçimim olduğunu biliyordum. Elbette onlara her şeyi anlatabilirdim, dahası anlatmam gerektiğini de biliyordum ama anlatırsam olabileceklerden çok korkuyordum.
Ruhumun artık bağlı olduğu adam bir an gelip de bir kırılma noktasına ulaşıp benden uzaklaşırsa diye ödüm patlıyordu.
Hakkımda benim bile düşünmekten dahi çekindiğim şeyleri Leo, nasıl olur da soğukkanlılıkla kabul edebilirdi?
Ben kendime bakamazken o bana bakmaya nasıl dayanabilirdi?
Kabul edemediğim yanlarımı kabul ettiğini farz edersek, bu defa da ben ona dayanabilir miydim?
Aklımdan sayısız soru geçiyordu. Bana duyduğu sevgiyi, beni kabulünü hak etmiyordum. Benim adıma yarattığı güvenli alan ise neredeyse boğucuydu.
Leo’yu kendimden uzaklaştırıyordum. Bunu ben biliyordum, o da farkındaydı. Nedenini tabii ki bilmiyordu, ona söylememin bir yolu da yoktu. Kendimi kirli, lanetli, sevgiyi hak etmeyen biri gibi hissediyordum.
Beni sevmeye devam etmesi hem arzuladığım hem de nefret ettiğim bir durumdu.
Depresyon, kafa karışıklığı, endişe, kendime duyduğum nefret içimi kemirirken yanağımdan tek bir damla gözyaşı süzüldü.
Biriyle konuşmam gerektiğini biliyordum. Yardıma ihtiyacım vardı, biliyordum ama bu aynı zamanda içimde var olan yanlışlıkları başkasına itiraf etmek anlamına geliyordu.
Bunların hiçbirini kabul etmek istemiyordum. Yüzleşmek istemiyordum. Bu konuda konuşmak olanları daha gerçek kılıyordu. Oysa ben bu kadar gerçek olmalarına izin veremezdim.
Bacaklarıma daha sıkı sarılıp kenarlardan sızan güneş ışığını izlerken, perdeyi geri çekmeyi, odadan dışarı adım atmayı reddedip bekledim. Gözlerimden biraz daha gözyaşı sessizce dökülmeye başladı.
Işığın perdelerin kenarlarında kaymasını izlerken ne kadar sürenin geçtiğinden emin değildim. Saat kaç olmuştu? Hiçbir fikrim yoktu, açıkçası umurumda da değildi.
Sonunda, Leo’nun zihninin zihnimi aradığı hissiyle zorla yataktan çıkıp banyoya koştum. Uyanık olduğumla duşta olduğumdan başka bir şeyi bilmesine izin vermedim.
Daha fazla ısrar etmedi. Artık bir alışkanlık haline getirdiğim küçük reddedişlerim karşısında duygularını gizlediğini hissediyordum.
Bazen aramızdaki bağdan uzaklaşıyor, beni neredeyse yalnız bırakıyordu. Yine de tam olarak yalnız bıraktığını söyleyemezdim. Son olaydan sonra aramızdaki bağı tamamen kapatmayı reddetmişti. Onu suçlayabilir miydim?
Sadece yüzümü yıkayıp ağladığım gerçeğini gizlemeye yetecek kadar, hızlı bir duş aldım.
Dışarı çıktığımda aynaya baktıktan sonra yüzümü buruşturdum. Yarı ölü birine, âdeta bir zombiye benziyordum.
Suçu yine uykusuz bir geceye atacaktım. Bu halimi mazur göstermek için kullanabileceğim başka bir bahanem yoktu. Zaten bu bahane de yeterince doğruydu.
Günlük iç çamaşırlarımı, kot pantolonumla siyah tişörtümü giyip mutfağa gittim. Diğer rüya gezginleri mutfaktaki adanın etrafında oturuyorlardı.
Herkes mutfak tezgâhlarının üzerine yayılmış açık büfe tarzı geniş bir kahvaltı eşliğinde sohbet ediyordu.
Bu, küçük grubumuzun bizimle birlikte Leo’nun evine taşındıktan sonra başlattığı yeni bir alışkanlıktı.
Haklı olarak Pailere dönmek istemiyorlardı. Onları kim suçlayabilirdi ki?
Önceden İblis Lordu için hayvanat bahçesindeki evcil hayvanlardan farksızlardı. Şimdilerde özgürlüğün, dış dünyanın az da olsa tadına varıyorlar, her şeyi bilmek istiyorlardı.
Ayrıca, hepimiz bir yıl içinde bizi öldürebilecek bir lanetle baş etmek zorundaydık. Bu durumda ben kimdim ki onlara hayır diyecektim?
Bakışları bana yöneldiyse de kimse bir şey söylemedi. Buzdolabından bir şişe su çıkaran Leo dönüp bana baktı.
Leo’nun gülümsemesi içimi titretti. Gülümsemesini ya da gözlerindeki sevgiyi hak etmiyordum. Yürüyüp yanıma geldi, kollarını belime doladı.
Tereddüt ediyordum.
Farkındaydı ama geri çekilmek yerine bana daha sıkı sarıldı. Zihnimin arka odalarında onun sesini duyuyordum. ”Seni seviyorum, benim küçük cadım.”
Ağlamak üzereydim. Yüzümü onun göğsüne gömüp hak etmediğim iblisin kokusunu içime çektim.
Sonunda duygularımı toplayıp başımı kaldırdığımda, oda sessizce boşalmış, sadece ikimiz kalmıştık.
Yüzümü kaldırmadan önce parmakları çenemde gezindi. Güzel gözleri gözlerimi aradı. İçlerinden geçen karanlık gölgeleri gördüm, ifadesinde bir parça endişe vardı.
Alnımdan öptü. “Ben her zaman burada olacağım.”
Bir yanım duyduklarımdan kesinlikle nefret etse de bu sözler bana güvende olduğumu, istendiğimi, sevildiğimi hissettirmişti.
Yüzümdeki ifadeyi saklamak zorunda kalmamı engelleyen tek şey, çenesini başımın üstüne koyup bana sarılıyor olmasıydı.
Bunu mahvedecek, onu incitecektim. Birlikte olduğu bu berbat insandan çok daha iyisini hak ediyordu. Tek yapmam gereken onu nasıl özgür bırakacağımı bulmaktı.
