Kışın Laneti Kitap 3
Yazar
Jen Cooper
Okur
5.1M
Bölüm
42
Lorelai ve Alfa’ları, krallığı vampirlerden kurtarmak için mücadele ediyorlar. Aileleri ve şekil değiştirme yetenekleri tehlikede ve güvenecek başka kimse kalmadığı için, bu savaştan sağ çıkabilmek için birbirlerine güvenmek zorundalar.
Ancak artık kaybedecekleri bir şey daha var: sürülerinin varisleri. Onlar, şimdiye kadar hiç kimsenin sahip olmadığı kadar güçlü ve sırtlarında yepyeni bir hedef işareti taşıyorlar. Lorelai ve Alfa'ları, sürüyü, çiftleşme bağlarını ve varislerini hayatta tutabilecek mi, yoksa vampirler, onlar için bile aşılmaz bir tehdit mi?
Geçit
Üçüncü Kitap: Kışın Laneti 3
LORELAI
Derik’in kucağında zıplarken dudaklarıma nefes nefese yapıştı. Ondan istediğimi hırsla alırken çadırın zeminindeki minderler ve kürklü battaniyeler etrafımıza dağılmıştı.
Güne odaklanabilmem için kaosun içindeki bu anlık huzura ihtiyacım vardı. Alfalarımla yakınlaşamamak bana iyi gelmiyordu. Özellikle de bir hedefe odaklıyken.
Derik gevşek örgümü kavrayıp boynuma öpücükler kondururken her hamleme vuruşlarıyla karşılık veriyordu. Bedenimi yakan zevk, içimi kemirmek için pusuda bekleyen stresi eriten bir ateşti. Ama ben stresten güçlü olma niyetindeydim.
Dört gün geçmiş olmasına rağmen Adrenna’yı yakalayamamıştık. Elimizden kurtulup Silas’a ulaşmasını engellemek için onun peşindeydik ve bu ihtimal beni içten içe öldürüyordu.
Ruhum Zale için yas tutuyor, sadece Alfalarımın kollarında geçirdiğim zamanlarda ve Enzi yanımdayken yatışabiliyordu. Huzursuz ruhumun acı içinde yakardığını ve kardeşini aradığını hissedebiliyordum.
Bu beni mahvediyordu ve tek tesellim kendimi Alfalarıma teslim etmekti. Tenlerini tenimde, nefeslerini nefesimde ve bedenlerini bedenimde hissetmek bana her şeyi kısa bir anlığına unutturabiliyordu.
Yine de Adrenna’yı öldürme hedefim bakiydi.
Sonrasında asıl işime odaklanabilmek için bedenimin ve zihnimin rahatlamasını arzulayarak Derik’in kucağında daha da hızlandım. Özlediğini bildiğim sevgi dolu yakınlaşma için zamanım yoktu ama buna şimdiye kadar anlayış göstermişti. Kaldı ki başka seçeneği yoktu.
Derik tekrar minderlere uzanıp belimi kavrayarak daha da derinlerime girdi. Maharetli hamlesinin etkisiyle zevk içimde yükselip yüzeye çıkarken inledim.
O da benim gibi terden sırılsıklam olana kadar kucağında zıplarken, “Evet,” diye inledim. Orgazm bedenimi ele geçirince tırnaklarımı göğsüne geçirerek boşaldım.
İç duvarlarım aletinin etrafında kasılırken o da hırlayarak içime boşalınca kendimi onun üzerine bıraktım. Sabit nefesler almaya çalışırken saçlarımı okşayarak başımın üzerinden öptü. Ama bununla vakit kaybetmemek için üzerinden kalkıp hemen kıyafetlerimi aldım.
Ayağa kalkıp elini biraz uzamış koyu kahverengi saçlarında gezdirdi. Tepesi nispeten uzamış saçlarının ön kısmından alnına düşen tutamları düzeltti.
“Brax, Enzi’yle ve Kai bu sabahki av gruplarını ayarlıyor güzelim. Daha vaktimiz var.” O da hepsi gibi şansını denedi ama benim dışarıda Zale’i aramam gerekiyordu.
Onu ve gölgelerini kız kardeşine bağlı olduğu için hissedebiliyordum. Zale’in bu sabah iyi olduğundan emin olmalıydım. Acı çekmiyordu ve rahattı ama benim aradığım gibi o da beni arıyordu.
Dur durak bilmeyecek ya da nefes almayacaktım. Alfalarıma teslim olduktan sonraki birkaç dakika, zihnimin çalışabilecek kadar berrak olduğu tek zaman zarfıydı.
“Onlara ihtiyacım yok. Giyin. Bugün beni öldürecek olsa bile o canavarı kafesinden çıkaracağız,” diyerek deri pantolonumu giydikten sonra müslin bir gömlekle yeleği üzerime geçirdim. Korselerin ve elbiselerin canı cehenneme. Yine de annemin bunu duymamasını tercih ederdim.
Botlarımı giyip saçlarımı geriye doğru tararken Derik yanıma gelerek boynumu öptüğünde iç çektim. Onun dudaklarını hissettiğim anda en uçuk düşüncelerimi bile sakinleştirebiliyordum.
“Bugün Tabby ile buluşacağız güzelim. İstediğimiz onda var, sonrasında Zale’i geri alabileceğiz, anlaştık mı?” diye sordu.
Başımı sallayarak ona dönüp dudaklarına bir buse kondurduktan sonra çadırımızdan çıktım. Çadırımızın diğerlerinden daha büyük olmasının tek nedeni Alfaların olağanüstü cüsseleriydi.
Yarı dönüşümümden sonra diğerleri büyümüştü. Bunun çiftleşmenin tamamlanmasından mı, benim eskisinden daha güçlü olmamdan mı yoksa doğal bir süreçten mi kaynaklandığını bilmesem de artık Alfaların herkesten daha uzun olduğu su götürmez bir gerçekti.
En zayıfları Brax bile kalıplanmıştı. Devasa Kai kas gücüyle herkesin gözünü korkutabilecek bir canavardı. Geniş omuzları ve boyuyla sürüsündekileri bile titretebiliyordu.
Derik’in boyu da Kai kadar uzamış, kolları kalınlaşmış ve beli şekillenmişti. Böyle bir durumda olmasaydım Alfalarımın her açıdan büyümüş olmasından sonuna kadar faydalanırdım.
İşe yaramak yerine sabah ziyafetlerinin keyfini süren kurtlara kaşlarımı çatarak çadırların arasından geçtim. Kendim de birkaç dakika kaytarmamışım gibi ana çadıra girdim.
Brax, Enzi’yi kucağına almıştı ve Kai’la diyarın haritasına bakıyordu. Adrenna’nın izini ormanlık alanın sınırına kadar hâlihazırda takip etmiştik.
Artık vampir bölgesindeydi ve çok uzakta değildik ama bu noktadan sonra tetikte olmamız gerekiyordu. Sınırlar kapatıldığı için vampirlerle karşılaşmamız an meselesiydi ve ben Zale’i bulmak için onların bizi bulmasını beklemek istemiyordum.
Bugünün av planlarına bakarak, “Ne zaman çıkıyoruz?” diye sordum. Bulunduğumuz noktaya küçük tahta kurt piyonlar yerleştirilmişti ama gidilecek noktada hiçbir piyon göremiyordum.
Kai başını iki yana salladı. “Çıkmıyoruz. Tabby buraya geliyor, o yüzden buradayız,” dedi sertçe. Adrenna’yı mümkün olabildiğince sıkıştırmaları için öfkesini her zaman sürüye yönlendirirdi.
Adrenna’nın birkaç kere yolunu kesmiş olsak da bizi her seferinde atlatıyor olması sinir bozucuydu.
“O zaman sürü gidip bölgeyi tarasın.”
“Hayır, Küçük Luna. Bu canavarı diyara çekmek için sayıca üstünlüğe ihtiyacımız olabilir. Zaman kaybedeceğiz, Adrenna daha da ilerleyip muhtemelen Silas’a biraz daha yaklaşacak ama canavar serbest bırakıldığında bunun bir önemi kalmayacak.”
Ağzım açık kaldı. “Peki ya Silas’a ulaşırsa ne olacak?” diye sordum. Sabrımdan ve bu durağanlığı anlama isteğimden eser kalmamıştı.
Brax, “Bizimle kovalamaca oynamaktan keyif alıyor, bu yüzden bizden sıkılana kadar buna devam edeceğini tahmin ediyorum. O aptal değil, bebeği teslim ettiğinde Silas da pekâlâ onun artık işe yaramayacağına karar verebilir,” dediğinde Enzi ciyaklamaya başladı.
Enzi’ye yaklaşıp onun mükemmel yüzüne usulca gülümsedikten sonra onu kucağıma aldım. Onu göğsüme bastırdığım anda kahvaltısı için burnunu memelerime gömdü. Onu emzirmek için gülümseyerek yeleğimi çıkardım.
Enzi mememe yumulurken banyodan yeni çıkmış Derik yeni kıyafetlerle içeri girdi. Alnımdan öptükten sonra haritaya baktı.
Derik, “Şehir ne durumda? Vampirler harekete geçti mi?” diye sordu.
Kai başını iki yana salladı. “Görünürde bir hareketlilik yok. Kurtların insan kokularını gizlemesi işe yarıyor gibi görünüyor. Galen ile Cain işleri kontrol altında tutuyor. Pearl insanlara liderlik ediyor.”
Annemin kat ettiği yolu düşününce göğsüm gururla kabardı.
Kadim kurt adamlardan birinin bunda etkisi olmuş olabilirdi. Annem insanları eğitiyor, onlara yol gösteriyordu. İnsanlar kurtlara karşı savaşmak yerine onlarla savaşmayı öğreniyorlardı ve bu vampirlere karşı üstünlük kurmamıza yarayabilirdi.
Belki de yaramazdı ama yarayabileceği umuduna tutunmak zorundaydım yoksa oğlumu çalan cadının peşindeyken hayatta kalamazdım.
İçimde uyanan büyümü yatıştırdım. Ben de saldırıya geçmek ve oğlumu bulmak için önüme geleni yakıp yıkmak istiyordum ama Enzi’yi ve Alfalarımı riske atamazdım. Aynı zamanda sürüyü ve annemi de. Onlar hayatım boyunca istediğim ve hasretini çektiğim ailemdi.
Hepimiz bu belayı sağ salim atlatmalıydık.
“Silas’la konuşan oldu mu? Sınırdan beri ondan haber alan? Bunun için bir nedeni olmalı,” dedim. Onun sessizliği beni huzursuz ediyordu. Hayatta kalma ihtimalimizin olmadığı bir şey için bekliyor, ona hazırlık yapıyor gibiydi.
Ya da beklemeyi bir akıl oyunu olarak kullanıyordu. Tıpkı Adrenna’nın bizimle uğraşmaktan zevk aldığı gibi bundan keyif alıyordu.
Kai, “Hayır, ses seda yok. Tabby’nin söylediğine göre cadılarla da iletişime geçmeyi reddediyor,” dedi. Geçmişi yüzünden vampirler onun kafasını karıştırıyor olmalıydı.
“Tabby ne zaman gelecek?”
“Söylemedi.” Brax kaşlarını çatarken ben de onunla aynı sinir bozukluğunu paylaştım.
Emzirdiğim Enzi’ye bakıp narin yüzüne dokunarak onun ve kardeşinin bugün nasıl hissettiğini görmek için gölgelerimi ona ulaştırdım.
Oğlum sıcak bir yerdeydi ve aç değildi. Adrenna’nın onu beslemek için büyü kullandığına emindim. Ya da Enzi onun aracılığıyla kardeşini besliyor olabilirdi. Yine de Zale beni ve Alfaları özlediği için bugün bağlantıyı daha fazla hissediyordu.
Huzursuz kurdu sürüsüyle olmak istiyordu ve Enzi aracılığıyla onu yatıştırmaktan başka bir şey yapamamaktan nefret ediyordum. Bu bana yetmiyordu, oğluma sarılmak, onu rahatlatmak ve kollarımda hissetmek istiyordum. Hayal kırıklığıyla gözlerim doldu.
Gözyaşlarım Enzi’nin yüzüne düşmesin diye başımı çevirerek dişlerimi sıktım. O sırada Brax yanıma gelip yüzümü öperek gözyaşlarımı sildi.
“Onu ben de hissediyorum. Onu bulacağız. Adrenna ona zarar vermiyor, ona canlı ihtiyaçları var ve şu anda buna şükretmeliyiz,” diyerek beni rahatlatmaya çalışsa da nafileydi.
Enzi ağzını memeden çekince kendimi toparladım. Onu omzuma koyup sırtına hafifçe vururken haritanın olduğu masaya yöneldim.
Kampımız, görümdeki gibi uçurum kenarına kurulmuştu. Sulak alanın kenarında ve vampir bölgesinin sınırındaydı.
Bir koku yakalayabilmek için dağlık kısmı arayıp taramıştım ama zemin karlarla kaplıydı. Adrenna’nın ayak izleri yoktu ve bize daireler çizdirmek için büyü kullandığından adım gibi emindim.
Ona kendi büyümle karşılık vermeye çalışsam da bir yandan kurtları insanlarla evcilleştirmek için de büyümü kullanıyordum. Adrenna ona fazla direnemeyeceğimi biliyor ve buna güveniyor olmalıydı. Bu gerçek her geçen günü benim için daha dayanılmaz kılıyordu.
Hava her zaman karanlık ve soğuk olduğu için kış avı daha da zorlaştırıyordu ama kararlılığımız ortaktı. Bu yüzden her gün Adrenna’nın izini sürerek ve onu Silas’a ulaşmadan önce yakalamayı umarak aramalarımıza devam ediyorduk.
Her geçen dakikayı boşa harcamadığımızı hissetmek için ondan bir iz bulmak istiyordum.
“Kampta devriye gezen kurtlar da vampir izi bulamamış mı?” Daha önce kontrol etmiş olmama ve böyle bir gelişmede bağlantıdan haberim olacağını bilmeme rağmen sordum. Alfalar bir cevaba ihtiyacım olmadığını bildiği için sessiz kaldı.
Doğrudan kaynağa, Silas’a ulaşamadığım sürece oğlumu geri almak ulaşılmaz görünüyordu.
Kai, “Hayır,” dedi ama benimle konuşurken kullandığı otoriter tona hırladım.
Brax, “Hayır diyor çünkü Silas senin için çok güçlü. Özellikle de Adrenna’yla bir olunca. Bu işi stratejik halletmeliyiz yoksa onlar kazanır,” dedi. Gölgeleri benim gölgelerimi yatıştırmak için harekete geçip onları çekildikleri öfke ve karanlıktan çıkararak ehlileştirdi.
Sürekli bu kadar öfke hissetmek, gölgelerimi sağlıklı duygular yerine bununla beslemek tehlikeliydi. Aksini deniyordum ama göğsüme çöreklenmiş bu denli acı benim için de yeniydi.
Sürekli içimde kanayan bu acıyı, Zale’i kollarıma almaktan başka bir şey gideremeyecekti. İşte o zaman oğlumu bulmaya çalışırken kırdıklarımı onarabilecektim. Ama o zamana kadar beni hiçbir şey durduramazdı.
“Öyleyse Tabby gelene kadar ne yapabilirim? Çünkü oturup beklemek beni delirtiyor.”
Derik, “Nefes al. Canavar ortaya çıktığında doğruca Adrenna’ya gidecek. Onu Adrenna’ya kadar takip etmeye hazır olmalıyız. Adrenna’nın büyüsünün canavarın üzerinde işe yaramayacağını cadılar onayladı. Ama Tabby canavarı çıkarmanın kolay olmayacağını söyledi. Büyünün bir bedeli var ve bu bedeli ödemeye hazır olmalıyız,” diye açıkladı.
Kararlılıkla başımı salladım. “Hazırım. Ne yapmamız gerektiğini söyledi mi?”
“Daha değil. Bu konuyu buraya geldiğinde görüşeceğini söyledi.”
“Peki nedenini söyledi mi?” diye homurdandım.
Cadılara gidip ihtiyaç duyduğumuz bilgiyi aldığı için ona minnettar olmaya çalışsam da hem sabrım hem de minnetim tükenmek üzereydi. Zaten koca dört gün geçmişti.
Derik iç geçirerek, “Ne yazık ki hayır,” dediğinde öfkelenmemek için çenemi sıktım.
Tatum başını çadırın içine uzatarak, “Geldi, cadı geldi,” diye duyurdu. Çadıra ani bir gerginlik hâkim olurken cadının ortaya çıkmasını bekleyerek derin bir nefes aldım.
Birkaç saniye sonra Tabitha gülümseyerek ve elindeki bastonuyla topallayarak içeri girdi. Paltosunun üzerine mor bir şal, kırlaşan saçlarının üzerine de bir örtü örtmüştü. Ona sarılmak için gülümseyerek öne çıktım.
O da bana karşılık verdi ama Enzi aramızda olduğu için çok sıkı sarılmadı. Tabby’nin gözleri doğrudan ona çevrildi.
Tabby, “Büyüyünce tam bir baş belası olacak. Seni küçük afacan,” dedi. Enzi meraklı gözlerle Tabby’ye baktı.
“Şu anda Zale’le tek bağlantımız o. Adrenna beni onun zihninin dışında tutuyor ama gölgeler aracılığıyla onu hâlâ hissedebiliyorum,” dedim.
Tabby başını salladı. “Tahmin ettiğim gibi. Yine de onu doğrudan Silas’a götürmemiş olması şaşırtıcı. Sanırım durum Silas’ı epey sinirlendiriyor, vampirleri de bu yüzden şehre salmamış olmalı. Çocuğu bekliyor.”
Bu teori mantıklı olsa da açıkçası umurumda değildi. Tek istediğim Zale’i geri almaktı.
Kai öne çıkıp Tabby’yi yanağından öptükten sonra onu çadırın köşesindeki koltuğa yönlendirdi. Tabby elini geçiştirircesine sallayarak bastonuna yaslandı.
“Böyle gayet iyiyim tatlım.” Tabby ona gülümseyince Kai başını sallayarak onun yanında dikildi. Harita masasının başına geçtim. Yanımda duran Brax, hâlâ Tabby’yle çalışmaya ikna olmamış gibi Enzi’ye yaklaşırken Derik de masanın başında bana katıldı.
“Ve büyü onun içinde olduğu sürece Adrenna bunu yapmaya devam edecek. Anlaşılan sizden ve vampirlerden kaçıyor. İki taraftan da uzak duruyor ama hangi safta yer almak istediğine karar vermemiş olmasından endişe ediyorum. Silas’ın çocuğu aldıktan sonra ona ihtiyacı kalmayacak, Adrenna bunu biliyor. Adrenna’nın her zaman bir çocuk özlemi çektiğini biliyorum, sanırım Zale’i kendine saklama düşüncesi onu Silas’a gitmekten alıkoyuyor.” Tabby iç çekerken gözlerinde keder ve pişmanlık vardı.
Demek Adrenna bir zamanlar gerçekten iyiydi. Sadece kendi dünyasından olmayan birine âşık olan bir cadıydı. Onun korkunç kaderini değiştiremezdim ve tek istediğim canavarın izini sürüp oğlumu geri alabilmekti.
“Canavarı nasıl dışarı çıkaracağız, Tabitha?” diye sordum bir an önce sadede gelmek isteyerek.
“Epey çaba gerektirecek. Adrenna çıktığında gölgeler âlemi çöktü ve canavar içinde sıkışıp kaldı. Dağ üzerine çökünce mağaraya hapsoldu,” diyerek tekrar iç çekti. Sözlerindeki tereddüdü hissettim.
“Bu kurtarma görevi için ne anlama geliyor?”
“Bu, mağaraların tekinsiz olduğu ve oraya girmenin tehlikeli olabileceği anlamına geliyor.”
“Büyümü kullanacağım. Yolu açmak için yeterli güce sahibim.”
“Hayır evlat, o dünyada büyü yok.”
İşte bunu duymayı beklemiyordum.
“Bir saniye, hiç mi yok? Peki ya kurt adam ve kış doğanlar?” Tabby başını iki yana sallarken Brax kaşlarını çattı.
“Kurt adam ve cadı büyüsü yok. Ama gölgeler için bir şey söyleyemem. Gölgeler o âlemden geliyor, sadece kışın perde yeterince inceldiğinde ve onları durduracak bir ay olmadığında kendi âlemlerinden geçiyorlar. Gölgelerin orada daha güçlü olacağını düşünüyorum ama bu da bir tahminden ibaret.”
“O zaman Brax’le gideceğiz. Gölgelerimizi kullanıp mağaraları temizleyeceğiz ve canavarı serbest bırakacağız. Sonra canavarla geçitten geçeceğiz ve siz de canavar Adrenna’nın peşine düştüğü anda onu takip etmeye hazır olacaksınız.”
Kai, Tabby’ye, “Bunun işe yarayacağını düşünüyor musun?” diye sordu.
Tabby başını yana yatırıp gözlerini kapatarak bizim göremediklerimizi görmesine yardımcı olan bir parçasıyla ya da cadılarla konuştu.
“Belirsiz. Gölgeler âleminin sağı solu belli olmaz. Gölgelerimizden ona güç aktığı için bize düşmanca davranabilir ya da bize yardım edebilir.” İç çekip biraz ürperdikten sonra arkasındaki koltuğa çöktü.
Ona kaşlarımı çatarak baktıktan sonra hâlâ çadırın girişinde duran Tatum’a döndüm.
“Tabby’ye çay getirir misin lütfen?” diye sorduğumda hemen başını sallayıp uzaklaştı.
“Bataklığımdan çıkmayalı uzun zaman oldu, bu durum yeteneklerimi biraz huzursuz ediyor.”
“Peki cadılar bize yardım etmene ne diyor?”
“Adrenna’nın güçleriyle Silas’a yardım etmesini istemiyorlar. Bu dengeyi bozar, o yüzden ben yardım için değil tavsiye için buradayım.” Son cümlesinde alaycı bir tavırla gözlerini devirdi. Gülümsediğimde bana doğru kollarını uzattı.
“Kucağıma alabilir miyim?” diye sordu. Başımı onaylarcasına sallayıp yanına giderek Enzi’yi kollarına bıraktım. Onu kucağına aldığı anda nefesini tutarak kaşlarını çattı.
“O…” Tabby parmaklarını kızımın alnına bastırdığında gözleri bulanık bir renge döndü. Brax hırlayarak ileri atıldı ama onu durdurdum.
“Hayır, bilmek istiyorum,” dediğimde bana ilk defa ters ters baktı.
Brax, “Onun büyüsünü kızımızın üzerinden çek hırçın kız. Kontrollüyüm ama o kadar da değil,” diye çıkıştığında haklı olduğunu anladım. Gölgelerin sızmaya başladığını ve yandığını bağlantıdan hissedebiliyordum.
“Tabitha, ne yaptığını bilmeliyiz,” diyerek onun yanında diz çöksem de canlarını yakmaktan korktuğum için ikisine de dokunmadım. Enzi ne korkuyor ne de acı çekiyor gibi görünüyordu ama uğradığımız ihanetten sonra ona ne yaptığını bilmemiz gerekiyordu.
“Geçmişine bakıyorum. DNA’sında büyünün onun bir parçası olduğunu gösteren bir dizi var. Onun insan olduğunu sanmıyorum ama bunun hamileliğindeki sınır büyüsünden mi kaynaklandığını yoksa sana geçen bir şey mi olduğunu belirlemeye çalışıyorum. Eğer öyleyse, o zaman soyun insan dışında bir türden geliyor demektir,” dedikten sonra gözleri normal rengine döndü.
Başını iki yana sallayarak iç çekti. “Ama ulaşamayacağım kadar derine gömülü. Yine de çok ilginç,” dedi. Bana yeni bir farkındalıkla baktığında kalbim hızlanmaya başladı.
“Tamam, her çılgın teorinin kendi zamanı var. Geçmişimle ilgili daha sonra konuşabiliriz, Tabby ama şu anda Zale’in bir geleceği olduğundan emin olmalıyım.”
Beni başıyla onayladı. “Tabii ki.”
O sırada Tatum bir bardak çayla çadıra girdiğinde Tabby çayından keyifle bir yudum aldıktan sonra iç çekerek arkasına yaslandı.
“Bunun sonuçlarını bilmeniz gerekir.”
Derik kaşlarını çatarak, “Ne gibi sonuçlar?” diye sordu. Onu rahatlatmayı isterdim ama o anda kendime bile iyi gelemiyordum.
“Lorelai geçitten geçerse büyüsü de onunla gidecek. Döndüğünde büyüsünü geri alacak ama büyüsü geçidi açık tutuyor olacak.”
Derik farkındalıkla, “Yani kurtlar büyüden mahrum kalacak,” dedi. Tabby başını salladı.
Kai, “Lorelai yaralanırsa ya da bilincini kaybederse geçit üzerlerine mi kapacak?” diye sorduğunda Tabby tekrar başını salladı.
Bu gerçek karşısında hepsi sessiz kalınca başımı iki yana sallayarak ayağa kalktım.
“O hamileliği ve doğum sancısını karşılaşacağım ilk fedakârlıktan kaçmak için çekmedim. Zale’i geri almak için ne gerekiyorsa yapacağıma söz verdim ve bu sözümü tutacağım.” Yeminimi dile getirdikten sonra Tabby’ye döndüm.
“Gitmemiz gereken mağaralar nerede?” diye sordum.
Sırıtarak, “Sulak bölgenin kayalık tarafında. Bu yüzden sana burada kamp kurmanı ve beni beklemeni söyledim,” dediğinde başımı sallayıp hiç vakit kaybetmeden çadırdan çıktım.
Kai, Tabby’nin çıkmasına yardım ederken Derik de Enzi’yi kucağına aldı.
Gecenin karanlığı suyu olduğundan daha tekinsiz gösteriyordu. Bunun benden çok Brax’in hoşuna gittiğini görebiliyordum. Hayatım boyunca yüzmem gerekmemişti ama suyun üstünde kalabileceğimden emindim. Brax elimi tuttu.
“Bana güven, seni suyun yüzeyinde tutacağım,” dediğinde başımı onaylarcasına salladım.
Tabby soğuktan ürperirken titreyen sesiyle, “Kayalıkların doğusunda, suyun hemen altında bir mağara var. Oraya girin. Birkaç saniye yüzdükten sonra tünellerden oluşan bir labirente ulaşacaksınız. Canavar orada bir yerlerde kapana kısıldı. Onu dışarı çıkarın, sonra geçide geri dönün. Canavar geçitten geçtiğinde, ki hızlı olduğu için sizden önce ulaşacaktır, büyün olmadığı için geçit büyük olasılıkla kapanmaya başlayacak,” diye uyardı.
Kai kürklü paltosunu çıkarıp onun omuzlarına bıraktı. Tabby paltoya sokularak Kai’a gülümsedi. Kai de ona gülümseyerek karşılık verdikten sonra yanıma geldi. Gerçekleşebilecek tersliklerden korkuyordum ama bunu yapabileceğime güvenmeli, dengeye inanmalıydım.
Kai, “Keşke ben de seninle gelebilseydim. Keşke seni geri getiren ben olabilseydim,” dediğinde onu öptüm. Öpücüğüme arzuyla karşılık verdi.
“Geri geleceğim,” diye söz verdiğimde bana başını salladı. Bizimle gelemeyeceğini hepimiz biliyorduk. Büyüm hepimizi oraya götürmeye yetmezdi ve Derik’le onun burada Enzi’yi, sürüyü ve insanları koruması gerekiyordu.
Derik gelip beni Kai’dan çalarak, “İyi edersin güzelim,” dedi. Kollarıyla beni sararken yumuşak ve şefkatli dudaklarını öptüm. Ardından Kai ile Derik, Brax’le de vedalaştı.
Hepimiz gergin olsak da içimde bir heyecan vardı. Nihayet boşuna çabalamayacak, elle tutulur bir ilerleme kaydedebilecektik.
Bu Zale’i geri almak için gerçek bir adımdı ve buna inanılmaz ihtiyacım vardı. Tabby bana başını sallayıp geçidi açmamı söylerken bu umuda tutundum. Geçidi nasıl açacağımdan emin değildim ama büyümün bunu yapabileceğini söylemişti ve buna güvenmiştim.
Elimi kaldırdığımda bedenimden yayılan mor sis havada parlak bir daire oluşturdu.
Tabby, “Unutmayın ki orası bir gölge âlemi, oradaki gölgelerin neler sakladığını bilemezsiniz. Cadıların Adrenna için oraya nasıl bir cehennem bıraktığını bilmesem de iç açıcı olmayacağından eminim. Peşinizde bir gölge hissederseniz onun yolundan çekilin,” dedi.
Omzumun üzerinden alaycı bir ifadeyle ona baktım. “Gitmeden önce iyi bir haberin var mı?”
“Evet. Geçitte bile eş bağını hissedebilecek, yani bu tarafla iletişim kurabileceksin,” dediğinde içime su serpildi.
Derin bir nefes verip soğuk ifadeli Brax’e baktım. “Bizim için Enzi’yi öpün. Zale’den sonra onu da kaybedemem, ona geri döneceğim. Onu koruyun,” ~dedim eşlerime zihin bağlantısından. Derik, Enzi’yi alnından öperken Kai başını onaylarcasına salladı.
Derik, “O bizimle güvende. Dikkatli olun,” dedikten hemen sonra Brax’le geçitten geçtik.
