Sürpriz Bağlar
Yazar
Kim F.
Okur
3,6M
Bölüm
37
Kır Çiçekleri ve Toprak
KAI
Barın kapanış saatiydi. Müzik kutusunun fişi çekildikten ve son içkiler de bitirilip son şakalar yapıldıktan sonraki o sessiz zaman…
Barmen ve Kai’nin yakın arkadaşı Jason masaları silip yerlerin paspaslanabilmesi için sandalyeleri ters çevirip üst üste diziyordu.
Kai son müşteri de kapıdan çıkarken azalan kahkaha seslerini dinledi. Sonra kendinden memnun bir şekilde yarın için birkaç kasa bira taşımak üzere aşağı indi.
Ancak bodrumdan koridora adımını attığı anda atmosfer değişti; bir koku dikkatini çektiğinde tanımlamak için durakladı. Kır çiçekleri, toprak ve… Kan.
”Jason!” diye uyardı. ”Yeni müşteri!”
Kai barın arkasına geçip taşıdığı üç kasayı yere bıraktı. Ayağa kalktığında bir kız, en azından kız olduğunu düşündüğü biri kapıdan içeri süzüldü.
Üzerinde büyük boy bir kapüşonlu ve en az iki beden büyük siyah bir eşofman altı vardı. Yalınayaktı. Altın sarısı saçları, yüzünün tamamını gizleyen kapüşonunun bir tarafından aşağı sarkıyordu.
Kız sağ tarafını sıkıca tutuyordu. Kai’nin bakışları eline kaydı; kan içindeydi. Kız neredeyse sessizce bir koltuğa geçip köşeye çekildi.
Jason ona barın üzerinden bir bakış attı. Kai ise bir bardak su alıp koltuğun yanına giderek bardağı kızın önüne koydu. Kızdan yayılan korkunun kokusunu alabiliyordu.
Kız başını kaldırmadan boştaki eliyle bardağa uzandı. “Teşekkür ederim,” diye fısıldadı zayıf bir sesle, sonra bardağı alıp suyun tamamını içti.
“Yaralanmışsın.”
“Sorun yok. Sadece dinlenmem gerek.”
“Kai!”
Kai dönüp baktığında Jason’ın kulaklarını işaret edip başıyla dışarıyı gösterdiğini gördü.
Sonra yeniden koltuğun köşesine sinmiş olan ufak tefek kıza baktı. “Birinden mi kaçıyorsun?” diye sordu. Dışarıdan gelen aceleci ayak seslerini duymuştu.
Kız başını aniden kaldırıp baktığında, küçük yüzünde korkuyla, hayır, dehşetle parlayan gözlerinin ne kadar mavi olduğu dikkatini çekti.
“Ben gidiyorum,” diyerek koltukta kenara kayıp ayakta durmaya çalıştı ama dudaklarından acı dolu bir inilti çıktı.
“Hangi sürüdensin? Her yerinden kurt kokusu alıyorum.”
Kız Kai’nin gözlerinin içine baktı, sonra başını eğdi. “Kızıl Şafak,” diye fısıldadı.
“Bilmem gereken tek şey bu. Beni takip et.” Kai dönüp onu arka koridora götürdü. “Kızıl Şafak, Jason!” diye seslendi omzunun üzerinden.
“Kahretsin!” diye bağırdı Jason.
Kai kadınlar tuvaletinin önünde durdu. “Kapüşonunu çıkar,” diye emretti.
Kız ona ters ters baktı ama sonra kapüşonunu başının üzerinden çıkararak itaat etti. Kan lekeli beyaz bir atlet giyiyordu ve çıplak kollarında kırbaç izleri vardı.
Bu kızın kötü muamele gördüğü çok açıktı.
Kai kapüşonluyu kabinlerden birinin kapısına astıktan sonra, koridora geri dönüp cebinden küçük bir şişe çıkararak kıza uzattı. “Bunu üstüne sık. Koku engelleyici.”
Kız şişeyi alıp boynuna sıktığında, Kai başıyla onaylayarak koridorun sonundaki başka bir kapıyı açmaya gitti. “Ofisim. Jason ve ben sürü üyelerinle konuşurken sen burada otur. Yaklaşıyorlar.”
“Benim sürüm değil,” diye mırıldandı kız yanından geçerken.
Ardından bir sandalyeye geçip oturdu, hâlâ yan tarafını tutuyordu. Parmaklarının arasından kan sızıyordu. Kaşlarını çattı.
”Üç kişi geliyor patron,” dedi Jason zihin bağlantısından.
Kai ofisin kapısını kapatıp kilitledikten sonra bara döndü. Jason bira kutularını yeniden dolduruyordu, bu yüzden Kai bir havlu kapıp barın üstünü silmeye başladı.
Üç adam içeri girdiğinde başını kaldırıp baktı. “Üzgünüm beyler. Kapattık.”
“İçki istemiyoruz,” diye homurdandı en irisi. “Birini arıyoruz.”
Pespaye bir gruptu bu. Kirli ve kaba görünümlü. Saçları darmadağınık, yüzlerinde vahşi bir görünüm vardı.
“Burada bizden başka kimse yok,” dedi Kai dimdik durarak.
“Kokusunu alabiliyoruz!” diye homurdandı ikinci adam.
Kai barın etrafından dolanıp onlarla yüz yüze geldi. “Ben Kai Winslow. Burası benim barım ve benim sürüm. Siz hangi sürüdensiniz?” Bu adamların tavırlarından hiç hoşlanmamıştı.
“Kızıl Şafak,” diye cevap verdi ilki, göğsünü kabartarak. Belli ki onların lideriydi.
Kai ona dik dik bakıp adam bir adım geri çekilene kadar alfa aurasını ittirdi. “Dediğim gibi; burada bizden başka kimse yok.”
“Evet ama... kokusunu alabiliyoruz,” diye tekrarladı grubun en zayıf olanı endişeyle.
Kai gözlerini ona çevirdi. “Peki, etrafa bakın. Görecek pek bir şey yok,” dedi kolunu sallayarak. Diğer ikisi masaların altına ve koltuklara bakarken sıska olan arka koridora doğru ilerledi.
Sıska olan daha sonra elinde kapüşonluyla geri döndü. “Bunu kadınlar tuvaletinde buldum! Her yerinde onun kokusu var.”
Büyük olan onu yakalayıp kumaşın kokusunu içine çekti. “Bu o,” dedi Kai’ye dönerek. “Bu kapüşonluyu giyen kız nereye gitti?”
Kai tekrar Jason’a baktı. “Bu kapüşonluyu giyen bir kız gördün mü?”
“Hayır. Ama bizim sürü buluşmamız sırasında gelmiş olabilir. Oldukça meşguldük,” diye cevap verdi Jason.
“Üzgünüm beyler. Size yardım edemiyoruz,” dedi Kai omuz silkerek. “O bir kaçak mı?”
“Seni ilgilendirmez,” dedi iri olan.
Kai ona doğru yaklaştı. “Az önce bunu beni ilgilendirir hâle getirdin. Benim sürümün topraklarında birini avlamak beni ilgilendirir. Şimdi, mesele nedir?” diye sordu sertçe. “Ya da istersen hücrelere gidelim, orada da anlatabilirsin.”
İri yarı adam yutkundu. “O bizim alfamıza ait. Onu geri istiyor. Bir anlaşmazlık yaşadılar ve o da kaçtı, hepsi bu.”
Kai yalan söylediğini sesinden anlayabiliyordu. “Neye benziyor?” diye sordu. “Görünüşe göre yaralanmış; kapüşonundaki kan kokusunu alabiliyorum. Belki de burada, benim kasabamda yardım arayabilir.”
“Ufak tefek,” diye yanıtladı ikincisi. “Küçük bir şey, sarı saçlı, mavi gözlü. Sol gözünün üstünde yara izi var. Sanırım on altı, belki de on yedi yaşında.”
“O sizin alfanızın eşi mi?” diye sordu Kai.
“Sadece onu geri istediğini bil,” diye tersledi büyük olan. “Bilmen gereken tek şey bu.”
“Öyle mi? O zaman alfana söyle, benim sürümün topraklarında birini avlamadan önce bana danışması gerekiyor. Bir dahaki sefere bunu bir saldırganlık eylemi olarak algılayarak misilleme yapabilirim.”
“Alfa’mızın kim olduğunu biliyor musun?” diye sordu iri yarı adam.
“Evet, biliyorum. Draiden Meyers. Oğlu Cole. Kim olduğunu çok iyi biliyorum. O benim amcamdı. Hangisi bu kızı geri istiyor?”
“Cole. Artık alfa o. Alfa Draiden emekli oldu,” diye yanıtladı ikinci adam.
“Kuzenime telefonunu beklediğimi söylersiniz. Bir açıklama istiyorum. Yarın sabah!” Kai ön kapıyı işaret ederken, kurdu ortaya çıkarak hırlamaya başladı. “Burada işiniz bitti beyler.”
Üç Kızıl Şafak kurdu arkalarını dönüp gittiler. Kanlı kapüşonluyu da yanlarında götürdüler.
MEADOW
Meadow ofis koltuğunda sessizce otururken, kan akışını durdurmak için elini yan tarafına bastırıyordu. Başı dönmeye başlamıştı. Aşağılık orospu çocuğu gümüş bir bıçak kullanmıştı; iyileşmesi bu yüzden bu kadar uzun sürüyor olmalıydı.
Şimdi başka bir kurt sürüsünün bölgesinde olduğunu biliyordu. Sürünün adını bilmiyordu ama burada uzun zamandır hissetmediği kadar güvende hissediyordu.
Kızıl Şafak uyumsuz bir çeteydi. Mevcut alfa başıboş kurtları toplayıp onları zorla sürü üyesi yapıyordu.
Kaprisli ve zalim biriydi. Eski alfa da korkunç bir insandı ama en azından ona çok olmasa da biraz iyi davranıyordu.
Alpha Draiden ona hiç vurmamış ya da kötü muamelede bulunmamıştı ama oğlu Cole her zaman ona acı çektirmenin yollarını buluyordu.
Tüm sürü evini tek başına temizlemek zorundaydı. Yemek pişiriyor, temizlik yapıyor ve defterleri tutuyordu. Ne zaman kaprisi tutsa onu acımasızca dövüyordu.
Şimdi de kendini ona zorla kabul ettirmeye çalışıyordu. Elbette sarhoştu ama bu bir dahaki sefere başarılı olamayacağı anlamına gelmiyordu.
Kapıda bir ses duyduğunda gözlerini o yöne çevirdi.
