Zaman Tükenirken
Yazar
Amber Kuhlman
Okur
142K
Bölüm
46
Addy geçimini hayat kurtararak sağlıyor—ama görünüşe göre kendi hayatını kurtaramıyor. Acımasız bir gece son gücünü de paramparça ettikten sonra, çaresiz bir kaçış arzusuyla yollara düşer. İşte o zaman yolları Jay ile kesişir; gözlerinde tehlike, ellerinde ise sayısız günah taşıyan bir yabancı. O, Addy'nin uzak durması gereken bir fırtınadır, ancak aralarındaki çekim inkar edilemez. Adam paramparça. Addy ise kanıyor. Ve bir şekilde, kalpleri bu enkazın ortasında birbirini yine de tanıyor. Karanlık sırlar gün yüzüne çıkıp geçmişler çarpışırken, Addy bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeklerden kaçmaya devam mı edecektir—yoksa bu, onu mahvedebilecek tek adamı sevmek anlamına gelse bile, gerçeklerle kafa kafaya yüzleşecek midir?
Bölüm 1
Addy direksiyonu o kadar sıkı kavramıştı ki parmakları sızlıyordu. Su, ön cama şiddetli dalgalar halinde çarpıyor, silecekler bir ileri bir geri giderken yağmura yetişmeye çalışıyordu.
Birkaç saniyede bir yol, kapkara gece ve gümüş yağmurun ardında gözden kayboluyordu. Görüşünü açık tutmak için gözlerini sıkıca kırpması gerekiyordu.
Kenara çekmeliydi. Bunu biliyordu.
Elleri çok fena titriyordu, göğsü çok sıkışmıştı, düşünceleri darmadağınıktı. Kaburgalarına baskı yapan ağrının etrafında nefes almakta bile zorlanıyordu.
Ama durmak, o evin içinde az önce olanları düşünecek kadar hareketsiz kalmak, boğazında sıcak ve panik dolu bir şeyin yükselmesine neden oluyordu.
Bu yüzden sürmeye devam etti.
Müzik kapalıydı. Kalorifer, havalandırmalardan ılık hava üflüyordu ama kemiklerinin içine işlemiş soğuğu çözmek için yetmiyordu. Islak kıyafetleri tenine yapışmıştı. Saçlarından süzülen yağmur suyu ensesinden aşağı akmış, artık her şey nemli, yapışkan ve yanlış hissettiriyordu.
Bir dur işaretinde avuç köküyle yüzünü ovuşturdu ama artık hangisinin yağmur, hangisinin gözyaşı olduğunu ayırt edemiyordu.
Ana yola çıktığında Seattle, dikiz aynasında bulanık ışık lekelerinden ibaret kalmıştı.
Nefesi sığ ve kesik kesik geliyordu. Burundan içeri, ağızdan dışarı. Yavaşla. Sakinleş. Kriz anındaki hastalara uyguladığı ritmi kendine zorla dayatmaya çalıştı. Panik ataklarda, acıda ve şokta yönlendirdiği o sakin, ölçülü nefeslerin aynısını.
İşe yaramadı.
Zihni gecenin parçalarına takılıp kalıyordu; her yüzeye çıktığında kesen keskin, küçük parçalar.
Ryan yağmurda karşısında duruyordu, bir eli açık arabanın kapısına dayanmış.
Banyoda ne yapıyordun?
Bunu sorarken sesinin değişme biçimi, öncekinden daha yumuşak, neredeyse ayık. Bazen onun en kötü hali buydu. Gürültücü olan değil. Sallana sallana yürüyen sarhoş değil. Sessiz olan. Odadaki makul adam rolü oynayan. Yaptığı şeylere tepki verdiği için onu deli gibi hissettiren.
Addy'nin parmakları direksiyonda kaydı. Tutuşunu düzeltti, çenesi acıtacak kadar sıkılıydı.
Sen benim nişanlımsın. Seni önemsiyorum.
Bu sözler göğsünü sıkıştırdı. Neredeyse kahkahaya benzeyen acı bir ses çıkardı ama hiçbir şeyin komik tarafı yoktu. Onu önemsiyormuş. Tabii ya. Şişe her kazandığında ellerini üzerine koyacak kadar önemsiyordu.
Kazakların, uzun kollerin ve dikkatli gülümsemelerin altına saklayabileceği yerlerde morluklar bırakacak kadar önemsiyordu. Sonrasında çiçek alacak kadar. Mücevher. Pahalı özürler.
Bakışları bir anlığına sol elindeki pırıldayan yüzüğe düştü.
Karanlıkta bile pırlanta, geçen ışıkları yakalayıp geri yansıtıyordu. Güzeldi. Kusursuzdu. Titreyen bir elin üzerinde duran sert, parlak bir şey.
Bu gece ondan nefret ediyordu.
Yeni bir mide bulantısı dalgası içinden geçti. Yutkunarak doğruldu, Ryan'ın onu ittiği yerdeki göğüs ağrısını görmezden gelmeye çalıştı. Keskin bir sancıdan derin, zonklayan bir ağrıya dönmüştü; sabaha çirkin bir şekilde açacağını bildiği türden. Siyah ve mavi. Hassas. Saklanması gereken bir şey daha.
Koltukta oturan Lisa'yı düşündü, elinde kırmızı bardak, gözleri şüpheyle kısılmış.
İkiniz aranızda iyi misiniz?
İyiyiz demişti Addy.
İyiyiz.
Yalanın tadı şimdi ekşiydi. Dilinde zehir gibi duruyordu.
Gaza daha sert bastı.
Yol uzayıp gidiyordu; karanlık, kaygan ve neredeyse bomboş. Evler kayboldu. Sokak lambaları seyrekleşti. Farları fırtınanın içinde dar bir yol açıyor, ıslak ağaçları, hendekleri ve ara sıra bir yansıtıcı tabelayı aydınlatıyordu.
Planı yoktu. Gideceği bir yer yoktu. Tek bildiği, elinde kalan o az kontrol de kaybolmadan önce kendisiyle Ryan arasına mesafe koyması gerektiğiydi.
Kontrol.
Bu kelime göğsüne saplandı.
Addy'nin sağ ön kolu ıslak ceketinin altında zonkluyordu. Şimdi korkunç bir netlikle hissediyordu, her bir santim çiğ derinin kalp atışıyla birlikte zonkladığını. Altında ne olduğunu görmek için bakmasına gerek yoktu.
Hayatında yeterince kan görmüştü, mükemmel bir şekilde canlandırabiliyordu. Düzensiz kesikler, kızgın ve taze, banyodan çıkmadan önce aşağı çektiği kolunun altında gizlenmiş.
Midesi bulandı.
Korkunç bir an için oraya geri döndü.
Lisa'nın banyosuna kilitlenmiş, yüzünden aşağı rimel akmış, partinin bası duvarlardan titreşirken, ayna ona görmek istemediği her şeyi göstermişti. Yüzüğünü. Eski morlukların üstündeki yeni morlukları.
İyileşmiş yaraların pembe çıkıntılarını. Yıllarca canını dişine takıp çalışmış, tıp fakültesine yeni girmiş, önünde her şey olan ama bir türlü kendini nasıl kurtaracağını çözemeyen bir kız.
Sonra yerdeki yedek jilet başlığı.
Titreyen parmaklarındaki çeliğin parıltısı.
İlk keskin acının batışı.
Addy o kadar sert nefes çekti ki ciğerleri yandı. “Hayır.” Sesi arabanın içinde ince geliyordu. “Hayır, hayır, hayır.”
Gözlerini sıkıca kırparak anıyı uzaklaştırmaya çalıştı ama anı ona yapışmıştı. Banyo zemini. Kan. Tuvalet kağıdı deriye bastırılmış. Dışarıdaki müziğin yuttuğu kendi hırıltılı hıçkırıkları. O zaman bile bunun çılgınlık olduğunu biliyordu.
Hiçbir şeyi değiştirmediğini biliyordu. Ryan hâlâ Ryan'dı. Kendisi hâlâ oradaydı. Kesikler yarın acıyacaktı ve iyi olduğunu numarası yaparak bir gün daha kendini sürükleyecekti.
Yine de o birkaç saniye boyunca, jilet elindeyken, artık neredeyse hiç hissetmediği bir şey hissetmişti.
Rahatlama.
Bu itiraf, utancın içinden yanarak geçmesine neden oldu. Addy bir elini direksiyonda sıkılaştırıp diğeriyle yanaklarını tekrar sildi. Kendini gülünç, savunmasız ve uykuyla geçemeyecek kadar tükenmiş hissediyordu.
Kemiklerinde yorgunluk vardı. Ruhunda yorgunluk vardı. Sürekli korkmaktan yorulmuştu. Ryan içtiğinde ondan korkmaktan. Onu terk etmekten korkmaktan. İnsanların öğrenirse ne düşüneceğinden korkmaktan. Kaldığı için kendinden korkmaktan.
Yağmur daha da şiddetlendi.
Uzaklarda bir yerde gök gürledi, alçak ve uzun. SUV'un lastikleri biriken suyun üzerinde tıslıyordu. Öne eğilip ön camdan gözlerini kısarak yoldaki çizgileri seçmeye çalıştı.
İşler nasıl bu kadar kötüye gitmişti?
Bu, hiçbir zaman uzun süre aklına gelmesine izin vermediği düşünceydi çünkü beraberinde dayanamayacağı cevaplar getiriyordu.
Ryan ona ilk vurduğunda onu terk etmişti.
O geceyi utanç verici bir netlikle hatırlıyordu. Morarmış göz. Kafasındaki zonklama. Ryan'ın gitmemesi için yalvarırken titreyen elleri. Bir daha asla olmayacağına yemin ederken yüzünden süzülen gözyaşları.
O zaman ona inanmıştı. Belki inanmak istediği için. Belki sevdiği Ryan hâlâ ona acı veren Ryan'dan daha gerçek göründüğü için. O zamanlar şiddeti, güzel bir şeyin içindeki korkunç bir sapma gibi hissetmişti.
Artık daha iyi biliyordu.
Artık aşkın çürüyebildiğini biliyordu. Özürlerin rutin haline gelebileceğini. Bir demet gülün, yeterince uzun bakıldığında bir uyarıya benzeyebildiğini.
Ardından kabul mektubu zihninde canlandı; sehpanın üzerinde cansızca duruyordu, üzerinde buğu damlacıkları birikmişti. University of Washington Tıp Fakültesi. Zarfı açtıktan sonra bile kelimeler gerçek dışı görünmüştü.
Bu gece mutlu olması gerekirdi. Lisa bunu onun için istemişti, her ne kadar işleri mümkün olan en gürültülü, en kaotik şekilde yapsa da. Bir parti. İçki. Müzik. Daireye sığmayacak kadar çok insan. Ve Addy tam on dakika boyunca bundan zevk alabileceğine kendini inandırmaya çalışmıştı.
Sonra Ryan onu üst kata takip etmişti.
Nabzı daha sert attı.
Hâlâ nefesindeki viski kokusunu alabiliyordu. Bileğine sarılan elinin baskısını hissedebiliyordu. Ona hayır dediğinde sesindeki o keskin tonu duyabiliyordu.
Bana ne yapacağımı söyleme.
Addy koltuğunda kıpırdandı, göğsünden tekrar derin ve sıcak bir ağrı yayılırken. Parmakları ceketinin yakasına dokundu, sanki katmanların arasından morluğa dokunabilirmiş gibi. Onu sendeleyerek geri adım atacak kadar sert itmişti.
Nefesini kesecek kadar sert. Başını kaldırıp baktığında yumruğunu kaldırmış, belki bu sefer durmayacakmış gibi görünecek kadar sert.
Midesi alt üst oldu.
Aklına hep kazınan an buydu. Sadece ne yaptığı değil, hemen öncesindeki o kısa an; yüzünde kararı gördüğü ve o kararın insafına kaldığını bildiği an.
Karşı yönden bir araba geçti, farları SUV'un içini beyaz ışıkla doldurup fırtınada kayboldu. Addy yine de irkildi. Kalp atışı sakinleşmiyordu. Omuzlarını geri çekip boynundaki sertliği gevşetmeye çalıştı ama gerilim daha da arttı.
Ne yapıyordu?
Gecenin bir yarısı, ıslak saçlarla, kanayan bir kolyla, evlenmesi gereken adam muhtemelen onu durmadan ararken hiçbir yere doğru araba sürüyordu. Telefonu yolcu koltuğunda ekranı aşağıda duruyordu; yalnızca hareket etmeden önce sesini kapattığı için sessizdi.
Onun adının ekranda yanıp söndüğünü görmesine gerek yoktu. Sesli mesajlara gerek yoktu. Özürlere gerek yoktu. Konuşabilmeleri için geri dönmesini dayatmasına gerek yoktu.
Konuşalım.
Ağzından yine acı bir kahkaha kaçtı.
Hiçbir zaman konuşmadılar. Ryan konuşurdu. Ryan açıklardı. Ryan özür dilerdi. Ryan ağlardı. Ryan söz verirdi. Addy dinlerdi. Addy affederdi. Addy kalırdı. Ve bir şekilde sonunda Ryan yaralanan taraf olurdu, Addy ise çok fazla şey bekleyen mantıksız nişanlı.
Gözleri yine bulandı. Bu sefer gözyaşı mı yoksa amansız yağmur mu olduğunu ayırt edemiyordu. Belki ikisi birden.
Birini aramalıydı.
Lisa'yı belki. Ama Lisa'nın sesindeki titremeyi duyup hemen bir şeylerin yanlış olduğunu anlaması düşüncesi göğsünü sıkıştırdı. En yakın arkadaşı aptal değildi. Lisa, Addy'nin hiçbir zaman itiraf ettiğinden çok daha fazlasından şüpheleniyordu. Tek bir gerçek konuşma, tek bir dürüstlük anı ve Addy'nin hayatının tüm çürümüş yapısı çökecekti.
Babasının yüzü hiç beklemediği bir anda zihninde belirdi, ardından Lisa'nın daha önceki sözleri.
Sonunda baban gibi biriyle olmanı istemiyorum, Addy.
Zor yutkundu.
Bunun için çok geçti.
Yol keskin bir viraj yaptı, o da takip etti, sadece biraz yavaşlayarak. Çam ağaçları her iki taraftan sıkıştırıyordu, karanlık ve fırtınada sallanan. Şehirden uzaklaştıkça her şey daha ıssız hissettiriyordu.
Korkutması gerekirdi. Bunun yerine boşluk neredeyse rahatlatıcıydı. Parti insanları yoktu. Meraklı bakışlar yoktu. O sinir bozucu, prova edilmiş şefkatiyle karşısında duran Ryan yoktu.
Sadece yağmur. Yol. İçindeki sızı.
Addy omuzlarını tekrar geri çekip parmaklarını açıp kapadı. Hareket, kolunun altındaki kesikleri çekiştirdi ve tısladı. Onları daha iyi sarması gerekirdi. Daha iyi temizlemesi gerekirdi. Bunu biliyordu. Herkes arasında en çok o bilirdi. Ama tek istediği çıkmaktı. Banyodan çıkmak. Daireden çıkmak. Onun elinden kurtulmak.
Farları ileride bir şey yakaladı; yansıtıcı bir tabela, sonra çatlamış bir banket, sonra bir lastiği yutacak kadar büyük bir çukur. Kaçınmak için direksiyonu kırdı, lastikler ıslak asfalt üzerinde hafifçe kaydı. Nefesi kesildi. SUV bir kez savruldu, sonra düzeldi. Her kası gerilmiş halde araba dengelenene kadar dondu.
“Aman Allah'ım.” Sesi şimdi daha yüksek, neredeyse çılgın gibiydi.
Kalbi kaburgalarına çarpıyordu. Tutuşunu gevşetmeye zorladı ama boşunaydı. Tüm bedeni gergin, tedirgin ve kırılgan hissediyordu. Böyle devam edemezdi. Fırtınanın ortasında bir deli gibi kör kör sürmeye devam edemezdi.
Kenara çekecek bir yer aradı ama hiçbir şey yoktu. Ne benzin istasyonu, ne lokanta, ne de uzakta bir ışık kümesi. Sadece ağaçlar, karanlık ve yağmur.
Beklenmedik bir hıçkırık yükseldi ve boğazına takıldı. Geri bastırdı.
Kendini toplaması gerekiyordu.
Addy bir elini direksiyondan çekip ısıyı yükseltti. Sonra ani bir dürtüyle yolcu koltuğuna uzanıp telefonunu kaptı. Ekran yüzünü soğuk mavi bir ışıkla aydınlattı. Altı cevapsız arama. Dört mesaj.
Ryan.
Tabii ki.
Başparmağı bildirimlerin üzerinde durdu, midesinin dibinde bulantı kıvranırken. Ama telefonu camdan dışarı mı atsın yoksa tamamen mi kapatsın diye karar vermeden önce SUV sert bir şeye çarptı.
Şiddetli bir patlama sesi geldi. Direksiyon ellerinde sarsıldı.
“Ne ol—”
Aracın ön tarafından korkunç bir çırpınma sesi yükseldi, ardından sağa doğru öğütücü bir çekilme. Addy çığlık atarak direksiyonla boğuştu, SUV bankete doğru savrulurken kontrolü korumaya çalıştı.
Telefon parmaklarından kayıp ayaklarının yanında bir yere düştü. Lastikler çakıl saçtı. Tüm araç sarsılıp sürüklendi ve sonunda yolun kenarında sendeleyerek durdu.
Bir an, tek yapabildiği orada oturmaktı.
Yağmur tavana dövüyordu. Nefesi ciğerlerine girip çıkıyordu. Motor hâlâ rölantide çalışmasına ve araba artık hareket etmemesine rağmen elleri direksiyona kilitli kalmıştı.
Sonra yavaşça, acımasızca gerçek yerine oturdu.
“Lütfen bunu bana yapma.” Sesi kırıldı.
Addy öne eğilip alnını direksiyona dayadı. Dışarıda fırtına devam ediyordu ve boş yol her iki yönde de simsiyah uzanıyordu. Yapayalnızdı.
Gece yarısını geçmişti. Nerede olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Telefonu erişemeyeceği bir yere düşmüştü ve SUV'un korkunç açısına ve o patlamadan sonra gelen sese bakılırsa ne olduğunu zaten biliyordu.
Patlak lastik.
Bu sefer kahkahası hıçkırığa daha yakındı. Doğrulup yağmurla yıkanan yola baktı, bedenindeki her sinir ucu uğuldarken göğsüne korku çöktü.
Sonra zor yutkunarak kapı koluna uzandı.
