Milyarderin Şehvetine Teslimiyet
Yazar
Jhenny Pink
Okur
1,0M
Bölüm
64
Rue'nun dünyası tek bir acımasız anla parçalanıyor ve ardından lütufkâr bir sessizliğe gömülüyor. Kim olduğuna veya neyi kaybettiğine dair hiçbir anısı olmadan, şefkatli olamayacak kadar ihtişamlı hissettiren bir malikânede uyanıyor. Başında bekleyen adam çekici, güçlü ve tek bir konuda çok net: O, buraya ait. Kontrole sarılmış bir teselli, arzuyla bezenmiş bir güvenlik sunuyor ve yalnızca kendi istediği zaman cevap veriyor. Rue bu ışıltılı yeni gerçekliğine alışırken, hiçbir açıklaması olmayan duygu parlamaları yüzeye çıkıyor. Nihayet el üstünde mi tutuluyor, yoksa sadece sahiplenildi mi? Her iki durumda da aralarındaki çekimi görmezden gelmek imkânsız.
1
RUE
İki yıllık erkek arkadaşım—benim her şeyim olan adam—kız kardeşim Daisy ile nikah masasına yürürken kendimi acı bir gülümsemeye zorladım. Etrafımdaki herkesin alkışları, kalbimin paramparça olma sesini bastıramıyordu.
Kendimi toplamaya çok uğraştım. Normal nefes almaya çalıştım ki kimse bunun beni ne kadar yıktığını görmesin. Ama dürüst olmak gerekirse, kimi kandırıyordum ki? Bu odadaki herkes David'le beni biliyordu. Yıllardır birlikte olduğumuzu hepsi biliyordu.
David yanımdan geçerken gözlerimiz buluştu ve onu gördüm—pişmanlık. Kız kardeşimin elini tutuyordu ama gözleri bana bambaşka bir şey anlatıyordu.
Annem dirseğiyle kaburgalarıma sert bir dürtü verdi. Yüzündeki sahte gülümsemeyi korurken bana o bakışı attı. “Yüzüne bir gülümseme yapıştır ve sakın olay çıkarma,” diye tısladı alçak sesle.
Söylediğini yaptım çünkü her zaman söylediğini yapardım. Ama fark etmezdi—buradaki herkes David'le beni zaten biliyordu. Nasıl bilmesinlerdi ki? İki yıldır birbirimizden ayrılmazdık.
Tören sırasında üvey babamın anneme fısıldadığını duydum. “Sana söyledim, onu arkaya oturtmalıydık ya da evde bırakmalıydık.”
Annemin cevabı göğsüme saplanan bir bıçak gibi hissettirdi. “Haklı olduğunu düşünmeye başlıyorum. Bizim güzel Daisy'mize hiç benzemiyor. Haddini bilmesi gereken bir velet, o kadar.”
Vay canına. Kendi annenin senin hakkında yüzüne karşı böyle konuşmasını duymak hiçbir zaman kolaylaşmıyordu. En kötü kısmı mı? Annem, David'i kız kardeşimle evlenmeye neredeyse zorlamıştı ve Daisy buna seve seve katılmıştı.
Her zaman beş parasızdık ama David'in ailesinin parası vardı. Bana bu zehir gibi aileden çıkış yolum olacağına söz verirdi. Ama bir şekilde kız kardeşim planlarımı öğrendi ve onu elimden kapmak için araya girdi.
Sadece bir ay önce Daisy eve bomba gibi bir haberle geldi—hamileydi ve babanın David olduğunu iddia ediyordu. Gizlice birbirlerine aşık olduklarını ve benim arkamdan birlikte yattıklarını söyledi.
David, tanıdığımı sandığım onurlu adam, hemen ona evlenme teklifi etti. Doğru olanı yapması gerektiğini söyledi. Ben orada aptal gibi dikilip kaldım. İçimden bir ses bunların hiçbirinin doğru olmadığını söylüyordu.
David'e şüphelerimi anlatmaya çalıştım—ailemin bir şeyler çevirdiğini. İki yıllık birliktelikten sonra en azından beni dinleyecek kadar güveneceğini düşünürdünüz. Her gün, her gün ona ailemin gerçek yüzünü görmesi için yalvardım. Her şeyi yapabileceklerini anlaması için yalvardım.
Ama dinlemedi. Düğün planlarına devam etti. Hatta benimle birlikte kaçmasını, tüm bu karmaşayı geride bırakmasını bile istedim. Ama reddetti.
Beni hayatından tamamen silip atmış gibiydi. Artık ziyaretler yok, artık benimle ilgilenmek yok—sırf kız kardeşim ve annem öyle söylediği için. David hayatımdaki tek değişmeyen şeydi. Bana önemli olduğumu hissettiren tek insandı. İlk aşkımdı ve onu tüm kalbimle seviyordum.
Günler geçtikçe David'in bana olan aşkının sandığım kadar gerçek olmadığını düşünmeye başladım. Onun kız kardeşimin elini tutmasını izlemek, kalbimin göğsümden tekrar tekrar söküldüğünü izlemek gibiydi.
David benim her şeyimdi—beyaz atlı prensim, çıkış yolum, geleceğim. Ve şimdi kız kardeşimin bakımlı ellerine kayıp gidiyordu.
Evet, orta boylu, kahverengi saçlı ve ela gözlü olabilirim. Banka hesabım da neredeyse sıfır. Ama en azından kız kardeşim gibi uzun boylu, ela gözlü, esmer, herkesle yatan ve manken vücutlu bir sürtük değilim. Aşağılık kaltak.
Aman Tanrım, şu halime bak. Kendi kız kardeşim hakkında böyle konuşuyorum. O daha yirmi yaşında, ben yirmi iki. Ve burada oyuncak kavgası yapan çocuklar gibi ona isimler takıyorum.
Tüm düğün boyunca oturup kız kardeşimin piyango kazanmış gibi kendinden memnun sırıtışını izlemek zorunda kaldım. Tören sonunda bittiğinde herkes yemek salonuna doğru ilerlemeye başladı.
Tüm arkadaşlar ve aile mutlu çifti kutlamaya gitti. Ben ise ailemle ve içinden çıkamadığım bu duygu karmaşasıyla baş başa kaldım. Neden gitmedim diye merak edebilirsiniz ama nereye gidebilirdim ki? Beş kuruşum yoktu ve mahallemiz gece vakti tek başına dolaşmak isteyeceğiniz bir yer değildi.
Beni itaat ettirmekten asla vazgeçmeyen annem köşeye sıkıştırdı. “Dinle beni, kaltak!” diye çıkıştı, sesi öfkeden titriyordu. “O aptal suratına bir gülümseme koyacaksın, kız kardeşin için. O senin başaramadığını başardı. Kendine gel ve sızlanmayı kes artık, domuz.”
Öfkesi büyüdü ve bana vurmak için elini kaldırdı. Üvey babamın araya girmesiyle kurtuldum. Annemin elini nazik ama kararlı bir şekilde tutarak darbeyi önledi.
“Şimdi zamanı değil, hak etse de. Yüzünde el izi olan biriyle resepsiyona gitmek istemeyiz, değil mi?” dedi üvey babam sinsi bir sırıtışla. Sonra uzaklaştı, annemi de yanında sürükleyerek. “Hepimiz biliyoruz ki düğün onsuz çok daha keyifli olurdu.”
“Kesinlikle haklısın,” diye karşılık verdi annem, sesinde acılık ve kararlılık karışımı vardı. “Ama onunla farklı şekilde ilgileneceğiz. Mesajı evde almasını sağlarız.”
Annem bir zamanlar babama deli gibi aşıktı ama babam başka bir kadınla kaçarak kalbini paramparça etti. İşte bu korkunç dönemde bana hamile olduğunu öğrendi ve ben farkında olmadan onun tüm öfkesinin hedefi oldum. Bazen varlığımdan bu kadar nefret ederken neden kürtaj olmadığını merak ederdim.
Yıllar geçtikçe bana olan düşmanlığı sadece büyüdü. Yaklaşık bir yıl sonra annem Bay Kokainbaş ile tanıştı—yani üvey babam Peter Dickerson. O da hiç düşünmeden benden nefret etti.
En azından kız kardeşim Daisy başlangıçta bir umut ışığıydı. Aslında oldukça tatlıydı ama sanırım o zamanlar hiçbir şey bilmeyen bir bebekti sadece. Yıllarca varlığımdan nefret eden annesi ve babası tarafından yönlendirildikten sonra Daisy'nin en büyük zorbalarımdan biri haline geleceğini nereden bilebilirdim ki.
Gözyaşlarımı silerek kendimi toparladım ve yemek salonuna doğru yürüdüm. Odanın en arkasındaki koltuğuma oturdum. Üzerine yazılmış adım, yalnızlığımın acı bir hatırlatıcısıydı. Korkunç ailemden, odanın ön sıralarında gururla oturan annemden ve üvey babamdan uzakta yalnız bir hayattı bu.
Onların yeri ile benimki arasındaki keskin fark, bu ailedeki konumumu sürekli ve acı bir şekilde hatırlatıyordu. “Damadın eşi olarak ilk kadeh kaldırma konuşmasını ben yapmak istiyorum,” dedi kız kardeşim neşeli bir sesle ve şarap dolu kadehine hafifçe vurdu.
Gözlerim elbisesine takıldı. Benim çizdiğim elbiseyle tıpatıp aynıydı ve bu beni derinden sarstı. Fikri benden çalmış olduğunu düşünmekten kendimi alamadım. David'e baktığımda biraz fazla mutlu görünüyordu. Şimdiki karısına hayranlıkla bakıyordu ve o an içimde kıskançlık ve pişmanlık sızısı hissettim.
“Bilmeyenler için söylüyorum, hamileyim!” dedi Daisy ışıl ışıl gülümseyerek. Duyurusu davetlilerin tebrik yağmuruyla karşılandı.
Bu haberi bir kez daha duymak neredeyse beni ağlatıyordu. Göğsüm acıyla sıkıştı ve hepsinin bu duruma nasıl bu kadar kör olabildiğini merak etmekten kendimi alamadım.
Daisy devam etti. “Tüm bunları mümkün kılan harika kız kardeşime derin sevgimi ve minnettarlığımı ifade etmek için David ve ben bebeğimize onun onuruna Ruella adını vermeye karar verdik.” Sözleri üzerime yıkılırken ayaklarımın altındaki zeminin kaydığını hissettim. Herkes şok olmuş görünürken neredeyse bayılacaktım.
Şunu belirteyim, annem bana Rue Bamford adını vermişti ve Rue aslında pişmanlık ya da mahvolmuş bir şey anlamına geliyordu.
Kız kardeşime baktığımda yüzündeki zafer dolu sırıtmayı görebiliyordum. Diğerlerinin alkışları salonu dolduruyordu.
İhanet ve acı içimde dönüp duruyordu. Duygularım öyle fırtınalı bir karmaşa oluşturdu ki tüm hislerimi alt üst etti. Oda üzerime kapanıyor gibiydi ve karanlık beni yutmakla tehdit ediyordu.
“Bunu nasıl yapabilirler?” diye fısıldamayı başardım, sesim inançsızlık ve acıyla titriyordu.
