Aziz mi Günahkar mı
Yazar
Jade Wolf
Okur
131K
Bölüm
22
Rosabelle onun gerçekten geri döneceğine hiç ihtimal vermemişti; hele ki yıllar önce şaka niyetine verdiği bir sözü tutmaya geleceğini asla düşünmemişti. Ancak muzip bir gülümsemeye ve yarım kalmış işlere sahip, şimdilerde milyarder olan o büyüleyici çocukluk arkadaşı, kalbini çalmaya hazır bir halde karşısına dikilince eski duygular hızla alevlenir. Adam tam bir özgüven ve ayartma abidesiyken, kadın ise baştan aşağı sinir ve temkindir. Bir kez canı yanan Rosabelle, aşkın bedelinin ne kadar ağır olabileceğini bilmektedir. Yine de bu kez, çekip gitmek canını daha da çok yakabilir. Kahkahalar, özlem ve solmayı reddeden bir aşkın kıskacında; kalbini yeniden riske atmanın bir delilik mi yoksa onu tamamlayacak tek şey mi olduğuna karar vermek zorundadır.
Bölüm 1: Üç Ay, On Dört Gün
ROSABELLE
YAŞ 29
Cep telefonumun ekranındaki arayan ismini görünce durakladım... Leo. Lionel Jordan Saint. Onunla son konuştuğumuzdan bu yana aylar geçmişti... tam olarak söylemek gerekirse üç ay ve on dört gün. Saydığımdan değil tabii.
Üç ay on dört gün önce, nişanlım Alee öldüğünden beri en kötü sinir krizimi geçirmiştim. Depresyon ve yalnızlık beni mahvetmişti. Yalnız olmaktan bıkıp usanmıştım. Bu yüzden, o duygusal ve muhtaç halimle, beni en kötü zamanımda idare edebileceğini bildiğim tek kişiyi, Lionel'ı aramıştım.
Ve tıpkı geleceğini bildiğim ve güvendiğim gibi geldi... ne yapıyorsa anında her şeyi bırakıp yanıma koştu. Daha sonraları ona ne kadar bağımlı hale geldiğimi fark etsem de, o anlarda kaybımı anlayabilecek birinin yanımda olmasından daha önemli hiçbir şey yoktu.
O geceden sonra kendi hayatlarımıza daldık. Ben de Leo'dan uzaklaşmaya çalıştım. Çünkü acımla ona daha fazla yük olmak istemiyordum.
Bir de şunu fark etmiştim: Benim için her şeyi bıraktığı o küçük anlarda, en yakın arkadaşıma karşı olan hislerim belki de platonik olmaktan çıkmıştı. Ve bu beni altıma sıçacak kadar korkutuyordu.
Daha önce de birine değer vermiştim... tüm kalbimle sevmiştim. Ve her şeyi bir anda kaybetmiştim. Sevdiklerimi kaybetmek gibi bir lanetim vardı. Leo'yu kaybedemezdim. Asla.
Bu yüzden, o doğadaki fotoğraf çekimlerinden birine gidene kadar işimle meşgulmüşüm gibi davrandım ve ondan kaçtım. Lionel, milyarder bir iş adamı ve vahşi yaşam fotoğrafçısı olmanın avantajlarını kullanıyordu. Vahşi yaşamı fotoğraflamak için cep telefonu şebekesinin veya modern insan hayatının hiçbir imkanının olmadığı yerlere seyahat ediyordu.
Ona göre, mükemmel kareleri yakalamak aylar ve sabır gerektiriyordu. Bu, açık ara en uzun yolculuğuydu. Ve görünüşe göre homo sapiens dünyasına geri dönmüştü.
Ben geçmişi hatırlarken cep telefonumun zili sustu... ve hemen tekrar çalmaya başladı. Bu kez telefonu açtım. Kulağıma götürür götürmez Leo'nun neşeli sesi beni karşıladı. “Yirmi dokuzuncu yaşın kutlu olsun, Fıstık.”
Doğum günümün yeni başladığını işte böyle hatırladım. Ne kadar üzücü, değil mi? Doğum günümü ilk kutlayan hep Leo olurdu. O her zaman hatırlardı.
Bir insanın isteyebileceği en iyi arkadaştı. Ona sahip olduğum için çok şanslıydım.
“Demek hatırladın, ha?” diye takıldım.
“Elbette hatırladım, Fıstık. Nasıl unutabilirim? İnsanın en yakın arkadaşı her gün yaşlanmıyor.” Kendi yaptığı kötü şakaya güldü. “Söyle bakalım, cadı, doğum gününde ne yapıyorsun? Başka bir prensi kurbağaya mı çeviriyorsun?”
“Ha ha, Lionel. Mizah anlayışın yaşlandıkça daha da kötüleşiyor. Koskoca bir yılın vardı ve bula bula bunu mu buldun? Zavallıca,” diye alay ettim. “Senin için gerçekten endişeleniyorum. Çekiciliğini kaybediyorsun.”
“En azından benim bir mizah anlayışım var... tanıdığım başka birinin aksine. Sen yaşlandıkça daha da huysuzlaşıyorsun. Hem benim formum hakkında ne bilebilirsin ki? Çekiciliğimi senin üzerinde hiç kullanmadım.”
“Buna ne kadar sevindiğimi bilemezsin,” diye mırıldandım gözlerimi devirerek. Lionel Saint çekiciliğini benim üzerimde kullanmaya karar verirse başımın büyük bir belaya gireceğini çok iyi biliyordum. Elbette en yakın arkadaşıma gizliden gizliye aşıktım.
Sizin de Lionel kadar külot ıslatacak kadar ateşli bir en yakın arkadaşınız olsaydı, şu an beni yargılamak yerine bana destek olurdunuz.
“Ah, Fıstık, bu bir meydan okuma mı?” diye alay etti.
“Oh, buna asla cesaret edemem,” diye karşılık verdim. Ona asla meydan okumaya cesaret edemeyeceğimi çok iyi biliyordum. Bu, hayatta kalmanın temel kuralıydı.
“Ödlek tavuk.” diye güldü Leo. Sesindeki bir şey bana ne kadar büyük bir korkak olduğumu tam olarak bildiğini söylüyordu. Beni herkesten daha iyi tanıyordu.
“Yani, yarın özel bir şey yapmadığını doğru bir şekilde varsayarak, benim evime geliyorsun. Senin şerefine evimin yakınlarındaki bir barda küçük bir parti veriyorum.” Ben daha itiraz etmeyi düşünemeden aceleyle ekledi, “Daha çok arkadaşlar arası bir buluşma, çok müstehcen bir şey olmayacak, söz veriyorum.”
“Sana neden inanmıyorum acaba?” Lionel ve müstehcen partiler birbirleri için yaratılmışlardı. Bu yüzden ona inanmakta gerçekten zorlanıyordum.
“Rosa, çeneni kapa ve yarın uyanır uyanmaz kıçını buraya getir. Rahat bir şeyler giy. Dışarıda günümüzü gün edeceğiz.”
“Peki ya parti?”
“Onun için hazırlanmaya bol bol vaktin olacak. Sadece dediğimi yap.” Bunu söyledikten sonra telefonu kapattı.
Muhtemelen bir bahane bulup planı iptal etmem için bana zaman tanımak istememişti. Alee'den beri çoğunlukla böyle yapıyordum. Dediğim gibi, beni çok iyi tanıyordu.
İç çekerek yataktan kalktım ve dolabıma doğru ilerledim. Lionel ile bir partiye gideceğimi bildiğim için artık başka hiçbir şeye odaklanamayacağımı biliyordum.
***
Daha gençken, neredeyse her gün evlerinin bodrum katında takılırdık. Bazen başka arkadaşlar da olurdu, bazen sadece ikimiz olurduk.
Tanıştığımız günden beri birbirimizin hayatında hep vardık. Leo ve ben üçüncü sınıfta arkadaş olmuştuk. Bir gün, beni yere itip dizlerimin yara bere içinde kalmasına neden olan bir çocuğun fena halde ağzına sıçmıştı.
O gün, Leo benim beyaz atlı prensim oldu. Ve ardından kendini hayat boyu en yakın arkadaşım ilan etti.
Ona hep aşık değildim. Hayır, eskiden hafta sonları saçımı bile taramadan pijamalarımla evine giderdim.
Ancak lisedeyken kızların kendilerini onun ayaklarına attığını gördüğümde Leo'yu gerçekten “görmeye” başladım. Onu, o kızların gördüğü gibi gördüm.
O her zaman yakışıklıydı... sınıfımızdaki en tatlı çocuktu. Ama lisedeyken sanki birden boy atmıştı. Bir anda çikolata rengi saçları ve deniz köpüğü yeşili güzel gözleriyle uzun boylu, geniş omuzlu bir Adonis'e dönüşmüştü.
Sonra da futbol oynamaya başladı... Biliyorum, değil mi? Zavallı kızlar için ne kadar da haksızlık.
Futbol kelimesini bile heceleyemeyen kızlar takım antrenmanlarına giderlerdi. Leo'nun yüzündeki teri silmek için tişörtünün eteğini yukarı çektiği anı beklerlerdi. Sonunda hepsi kendinden geçmiş bir halde kıkırdıyor olurdu. Ben de zavallı Leo'nun soyunma odasına gitmek için o azgın ve aç sırtlan sürüsünden kurtulmaya çalışmasına gülerdim.
Bu yüzden, her ay kolunda farklı bir kız olması pek de sürpriz değildi.
Bana çıkma teklif eden erkekler yok değildi ama popülerlik açısından Leo'nun seviyesinin yanından bile geçemezdim. Aslında bu küçük iyilik beni rahatlatıyordu. Çünkü Leo ile takılmayı ne kadar sevsem de, pek sosyal biri değildim.
O zamanlar şimdiki gibi tamamen inzivaya çekilmiş biri değildim. Ama geriye dönüp baktığımda, bunun sebebi muhtemelen evde iki gün bile geçirsem Leo'nun beni zorla dışarı sürüklemesiydi. Sürekli hareket etme ihtiyacı hissederdi. Sanki bir yerde uzun süre kalsa taşa dönüşecekmiş gibiydi.
Her zaman böyle dramatik bir havası vardı.
Kendimi bir kez daha o görkemli geçmişten çekip çıkardım. Yarınki gezi ve parti için bir şeyler seçmek üzere gardırobumu incelemeye başladım. İşte o zaman gardırobumun ne kadar sıkıcı hale geldiğini fark ettim.
Yatağımda oturan ve zavallılığım için beni yargılayan kedime, “Leo benimle çok hayal kırıklığına uğrardı, Spikes,” dedim.
Neredeyse tüm gardırobumu ayaklarımın dibine boşalttıktan sonra, yarın sabah onun evine giymek için soluk bir kot şort ve beyaz, düğmeli bir üst seçtim. Geriye sadece parti için bir elbise bulmak kalmıştı... evet, sorun değil... O kadar çok berbat seçeneğim vardı ki ne seçersem seçeyim Leo'nun bana sevgiyle söylediği gibi bir “cadı” gibi görünecektim.
Bingo! Gardırobumun arka tarafında, uzun zamandır değer vermediğim için bir kenara atılmış o dağınıklığın içinde kurtarıcım duruyordu—evet, doğru tahmin ettiniz—siyah mini bir elbise.
Oh! Uygun kıyafet seçmek ne kadar yorucu bir iş.
Biriktirmeyi en çok sevdiğim tek şey ayakkabılardır. Bu yüzden parti için en güzel altın sarısı topuklu ayakkabılarımı ve yarınki gezi için beyaz gladyatör sandaletlerimi bulduktan sonra, sonunda yüzüstü yatağıma düştüm. Ve neredeyse anında rüyalar alemine daldım.
Evet, Lionel Jordan Saint bile beni uykumdan alıkoyamaz.
***
Belime batan sert bir şey vardı. Bu yüzden rüya gördüğümü sandım. Çünkü benim şu üzücü uyanık hayatımda böyle bir şeyin olması imkansızdı. Ben de gözlerimi biraz daha kapalı tutup bundan sonra olacakların tadını çıkarmaya karar verdim.
Sıcak bir dil yanağımı yaladı ve sonra tekrar yaladı... ama ben hala gözlerimi açmayınca, o sıcak dilin sahibi işi daha da ileri götürmeye çalıştı ve yüzüme oturdu... ve miyavladı.
Bu Spikes'tı... tabii ki Spikes'tı. İç çektim, kedimi kenara ittim ve bulanık gören gözlerimi ovuşturdum.
Elimle arkamı yoklayarak sırtıma batan suçluyu yakaladım: Dün gece içtiğim bira şişesiydi.
Telefonumdan saate baktıktan sonra kalktım ve Spikes hemen peşimdeyken odamdan banyoya doğru yürüdüm. Ben dişlerimi fırçalarken o sadece bana ters ters bakıyordu. Keskin sarı gözleri “elini çabuk tut amına koyayım ve artık şu yemeği ver” diyordu.
Yemin ederim bulabileceği en kötü insan olduğuma inanıyordu. Ve eminim ki çoğunlukla benden nefret ediyordu ama onu beslemeye devam etmem ve göbeğini sevmem için bana katlanmak zorundaydı.
O küçük huysuz canavarın mamasını ölçmeyi bitirdikten sonra, ilk kafein dozum için kendimi mutfağa sürükledim. Kahvaltıyla uğraşmadım çünkü Leo kesinlikle benim için bir ziyafet hazırlamış olurdu. Bu, en yakın arkadaşımla ilgili gerçekten sevdiğim bir şeydi. Yemeğe olan sevgimi bilirdi ve harika bir aşçıydı.
Eğer bir gün evlenmeyi hayal edebilirse, onu koca olarak alacak her kız çok şanslı olurdu... ki bu pek uzak bir ihtimaldi. Üstümü değiştirmek için götümü kaldırıp odama koştum, yoksa birazdan telefonumu patlatmaya başlayacaktı.
Aynada kendimi ikinci kez... ya da üçüncü... ya da yüzüncü kez kontrol ettim. Ve son doksan dokuz seferde gördüğüm şeyin aynısını gördüm: Plaj dalgası yapılmış belime kadar uzanan kuzguni saçlarım, göbek deliğimdeki piercingi gösteren belimden bağlanmış beyaz bir üst ve şortumun hemen üzerindeki küçük tribal dövmem.
Sonra telefonum çaldı. Bana oyalanmayı bırakıp kıçımı oynatmamı söylüyordu. Yolda onun en sevdiği yerden donut almak için durdum, sonra da en yakın arkadaşımla buluşmaya gittim.
***
Zile basar basmaz kapı açıldı. Tere batmış, sırıtan bir Lionel göründü ve ben içeri girerken hafifçe eğilerek beni selamladı. Kilometrelerce süren koşusundan yeni dönmüş olmalıydı. Bu adam bir canavar gibi koşuyordu.
Başka neleri bir canavar gibi yapabildiğini merak ettim. Onun o çok neşeli sesi beni o çok kirli düşüncelerimden geri getirdi.
“Bir an beni ekeceğini sandım, ama sonra, ‘Yok canım, buna cesaret edemez. Bu boku en son denediğinde olanları hatırlıyordur’ diye düşündüm,” dedi hala sırıtarak. Ve hala ağız sulandıracak kadar yakışıklıydı... piç.
Bahsettiği o an, sinir krizlerimden birinden birkaç gün sonraydı. Ona işten bir arkadaşımla planım olduğunu söylemiştim. O ise yalan söylediğimi anlayıp on beş dakika sonra en sevdiğim paket yemek ve dondurmayla kapıma dayanarak yalanımın içine sıçmıştı. Ben burnumu çekip dururken film izledik, o da sakinleştirici bir şekilde sırtımı okşayıp durdu.
Leo ihtiyacım olduğunda mükemmel bir kız arkadaş olabiliyordu. Ve tıpkı şu an olduğu gibi huysuzlaştığında ise tam bir baş belası olabiliyordu.
“Siktir git, Saint, ve beni besle. Açım.” Vücudunun aklımı götürdüğü yer beni utandırmıştı ve bu da beni huysuz yapmıştı.
Yüzüne yayılan o sırıtış bana tam olarak ne söyleyeceğini anlattı. Elimi yüzünün önünde salladım. “Sakın iğrenç bir şey söylemeye kalkma. Bunun için henüz çok erken.”
“Tamam, tamam... Tanrım, sabahları tam bir kabussun. Kahvaltı hazır ama bana beş dakika ver. Duş almam lazım,” dedi, banyosuna doğru dönerken bir yandan da tişörtünü çıkarıyordu. Onun üzerine salyalarımı akıtmadan önce topuklarımın üzerinde döndüm ve oturma odasını incelemeye başladım. Büyüklüğüne rağmen, rahat ve ev sıcaklığı veren samimi bir yerdi.
Kırık beyazlar ve sepya tonları odaya rustik bir görünüm kazandırmıştı. Ahşap kirişler ve antik görünümlü tuğla şömine, bu odadaki en sevdiğim detaylardı.
Bir bardak su almak için mutfağa yöneldim ve seslendim: “Beş dakikayı geçti, güzellik kraliçesi. Bir dakikadan kısa bir süre içinde buraya gelmezsen, bu donutlardan hiçbirini yiyemeyeceksin.” Sonra ne olduğunu anlamadan kendimi halının üzerinde buldum. Bluzuma su dökülmüştü... ama beni düşüren kişi tahmin ettiğiniz kişi değildi. Hemen yüzümü yalamaya başlayan lanet olası devasa bir köpekti.
Bugün hayvanlar tarafından yere serilip yalanmakla ne alıp veremediğim vardı benim? O kaya gibi köpeğin altından kendimi kurtarmayı başardım, ama bu boğuşma sırasında bluzumun en üstteki düğmesinin koptuğunu fark ettim.
Zavallı düğme kelimenin tam anlamıyla pamuk ipliğine bağlıydı. Ancak göğüslerimin dışarı fışkırmasını sadık bir şekilde engellemişti. Çünkü seçtiğim bu gömlek Nuh'un gemisinden kalma kadar eskiydi.
Bugün uyanmadan önce şu lanet olası burç yorumumu okumalıydım. Çünkü durumu daha da kötüleştiren bir şey oldu: Ben altın düğmeyi bulmak için boşuna çabalayarak emeklerken, Leo düşük belli bir eşofman altı ve ıslak, damlayan saçlarıyla banyodan çıktı. Sikeyim ki çok iştah açıcı görünüyordu.
Tabii ki şerefsiz saçlarını veya belden yukarısını kurutmamıştı. Alnına düşen ıslak, koyu renkli o başıboş saç tutamı ve o kusursuz göğsünden aşağı süzülen su damlaları... Bir kız hiç mi rahat yüzü göremez amına koyayım?
Sonra, ucuz bir romantik komedi filmi gibi, o tam önümde donup kaldı. Ben de başımı kaldırdığımda onun o koyulaşmış gözlerinin göğsümde olduğunu gördüm, bir eliyle dudaklarını kapatmıştı. Bana gülmediğinden neredeyse emindim... neredeyse. Aniden kuruyan dudaklarımı yaladım ve onun o koyu bakışları bu hareketimi takip etti.
