Siyah ve Beyazın Ötesinde 5. Kitap: Tarek
Yazar
A. Duncan
Okur
19.8K
Bölüm
40
Tarek Quinn her zaman gürültücü taraf olmuştur; muzip bir mizah anlayışına sahip, filtresi olmayan eğlenceli ikiz. Ancak esprilerin ardında, sevdiklerine son derece sadık bir adam yatmaktadır.
Karden Ritchie ise onun tam zıttıdır. Kontrollü, güçlü ve Southern Syndicate'in bir sonraki Don'u olmaya aday Karden, omuzlarında bir imparatorluğun yükünü taşımaktadır.
Normal şartlarda bir araya gelmeleri imkansızdır.
Ancak Tarek, geleceği kanla yazılmış bir adama aşık olduğunda, kahkahalarının ötesini görüp içindeki adamı fark edebilecek tek kişinin Karden olduğunu keşfeder.
Tarek kaos, Karden ise kontroldür. Bir araya geldiklerinde, her ikisinin de kaybetmeyi göze alamayacağı bir şeye dönüşebilirler.
Bölüm 1: Prolog
TAREK
Beni asıl tahrik eden şey göz kırpmasıdır. Çoğu insan beni sıkı bir kıçın tahrik edeceğini düşünür. Ama asıl olay göz kırpmaktır.
Bir erkek hakkında sadece göz kırpmasından pek çok şey anlayabilirsiniz. Sahip olduğu özgüveni görebilirsiniz. Deneyimini... beklentisini görebilirsiniz. Sadece o göz kırpışı bile gecenin sonunda benden ne istediğini bana anlatır. Ayrıca bundan ne kadar zevk alacağımı da söyler.
Genelde burada yalnız olurum. Ama bu gece... bu gece ailem burada. Onlar burada ve kalbim mutlulukla dolu. Ellery benim kan bağı olan tek akrabam. Tam olarak söylemek gerekirse, o benim ikiz kız kardeşim. Ama diğer herkes... onlar benim kendi seçtiğim ailem. Çünkü bazen en yakın aileniz kan bağıyla kurulmaz.
Hâlâ gülen o kalabalığa bakıyorum ve gülümsüyorum. Kendi duygularını nadiren gösteren King, hepimizin görmeyi sevdiği o nadir kahkahasını atıyor. Kazandığımız altın baltayı sanki bir Oscar ödülüymüş gibi tutan Rook'a bakıyor. King kolunu Laken'ın omzuna atmış. Bu kadın onu sadece çok iyi anlamakla kalmıyor. Aynı zamanda onunla normal bir şekilde konuşabilen tek lanet kişi o. Başka biri onunla böyle konuşsaydı kesin öldürülürdü.
Zavallı Kallie. Lanet kadın Bishop'a sanki yıllardır yemeğe çıkmamışlar gibi sarılıyor. Bu ikisi birbirleri için yaratılmış. Eğer kaderin bir planı varsa, kesinlikle bu ikisi içindir. Eve dönüş yolunda arabanın arkasında sikişeceklerini tahmin ediyorum. Bishop fantezileri olan sapkın bir herif. Onun bu huyuna hayranım.
Sonra en iyi arkadaşıma bakıyorum. Kız kardeşimi mutlu eden adama. Henüz farkında değil ama Rook onu gülümsetmek için sol taşşağını bile feda eder. Ellery o çapkın adamı dize getirdi ve şimdi adam onu asla bırakmıyor. Sevdikleri kadınlar söz konusu olunca hepsi yumuşuyor. Yoksa hepsi son derece sert adamlar. Kapalı kapılar ardında hepsi kardeş kadar yakınlar.
Kimsenin asla görmediği bir mafya.
Onların kuralı her şeyi kabullenmek. Verdikleri kararları asla sorgulamıyorlar. Hayatın pişmanlıklar ve vicdan azabıyla yaşamak için çok kısa olduğunu öğrendiler. Ayrıca hepsini neredeyse mahveden o adama dönüşmeyi de reddediyorlar. Karanlığı hâlâ damarlarında dolaşan o adama.
Çünkü onların yanındayken sadece kendim olabiliyorum. Asla bir açıklama yapmak zorunda kalmadım. Asla rahatsız hissetmedim. Asla istenmeyen biri gibi hissetmedim. Buraya sadece Rook'un kendini rezil etmesini izlemeye gelmediler. Aynı zamanda bana destek olmak için buradalar. Kötü bir şey olursa tek yapmam gerekenin bir telefon açmak olduğunu biliyorum.
Pek çok kişi için karanlığın vücut bulmuş hali olabilirler. Ama onlar benim ailem.
“Lanet olsun, o sahnede çok seksi görünüyordun.”
Başımı kaldırıp yakışıklı bir adama bakıyorum. Yıpranmış bir kot pantolon ve dar bir gömlek giymiş. Bunda hiçbir sorun yok. Ta ki yüzüne tekrar bakana kadar. Tepkime engel olamıyorum. Tüm vücudumu ani bir iğrenme duygusu kaplıyor.
“Yüzüne bir şey mi oldu dostum? Çünkü acil servisi mi aramalıyım yoksa sana bir içki daha mı ısmarlamalıyım merak etmeye başladım,” diye soruyorum kafam karışmış bir halde.
“Ayy, sen kendine göz kırpılmasını sevmeyenlerdensin. Anlıyorum,” diyor gülerek. Sonra birasından bir yudum daha alıyor.
“Hayır... açık konuşalım. Doğru yapıldığında harika bir göz kırpışından çok zevk alırım. Ancak sen felç geçiriyormuşsun ve dişini karıştırıyormuşsun gibi görünüyorsun. Hiç kendi kendine göz kırparken aynaya baktın mı? Oldukça korkutucu bir durum,” diyorum ona.
Duyduklarına inanamamış gibi bir saniye boyunca donup kalıyor. Sonra o dost canlısı yüz ifadesi değişiyor. Ayakkabısının altında bok kokusu almış gibi bir hal alıyor. Beni baştan aşağı süzüp tekrar yüzüme bakıyor.
“Siktir git,” diye tıslıyor sonunda.
“Bu hayatta olmaz. Benim göz kırpma standartlarım var. İzninle, işte gerçek bir göz kırpma,” diyorum ona. Sonra göz kırpmanın nasıl olması gerektiğini bilen o adama doğru yürüyorum.
Çünkü onu kalabalığın içinde görüyorum. Beni izliyor ve bekliyor. Kalp atışlarımın şimdiden hızlandığını hissediyorum. Çünkü benim şansım bu. Bu benim tek şansım olabilir. Benim aradığım şey de tam olarak bu. Sabırla bekleyen biri. Kendi sırası gelene kadar rahatça dikilen biri. Kalabalığı izleyen ve gözlerimizin buluşmasını bekleyen o adam.
Ve sonra göz kırpıyor.
Hızlı, tecrübeli ve kusursuz. Ne yaptığını çok iyi biliyor. Sabırlı olmaktan çekinmiyor. Çünkü gecenin sonunda buna değeceğini biliyor. Yine de bu tam bir adrenalin patlaması.
Barda buluşuyoruz. Barmen Tova'nın ona yeni uzattığı içkiyi bana veriyor. Ama bardağı hemen bırakmıyor.
“Yani, o oduncu kılıklı adam senin mi?” diye soruyor.
Görmeyi beklediğim bu adama bakıyorum. Sutton aylardır benden kaçan kişiydi. Adam göz kırpmayı kesinlikle çok iyi biliyor. Ama her hafta sonu onu buradan yalnız ayrılırken görüyorum. Bu çok hayal kırıklığı yaratıyor.
Bana onun takılacağı kişiler konusunda seçici olduğu söylendi. Belli bir erkek tipi arıyormuş. Duygusal bağ kurmayacak ve bazı fantezilere açık olacak biri. Eğer kayıt listesinin nerede olduğunu bilseydim, listenin en başında ben olurdum. Cevap vermeden önce bardağımı tek dikişte boşaltıyorum.
“Hayır. O benim en yakın arkadaşım. Rook kız kardeşime ait. Aslında ne büyük yazık.” Başımı iki yana sallıyorum. O adam günah kadar seksi. Onu evimizin içinde sadece düşük belli bir kot pantolonla... ve yalınayak yürürken görmelisiniz.
“Pek sayılmaz. Ben daha çok Süpermen'le ilgileniyordum,” diyor.
Gözlerim hızla onunkilerle buluşuyor. Ona bakıp kaşımı kaldırıyorum. Kesinlikle çok girişken biri. Uzanıp benim boş bardağımı ve kendi bardağını alıyor. Sonra onları barın üzerine bırakıyor. Şimdi gözlerimde sorularla ona bakıyorum.
“Söyle bakalım Tarek, sana mı gidiyoruz, bana mı?”
