Ejderhanın Gelini
Yazar
P. J. Williams
Okur
840K
Bölüm
39
Catori, karla kaplı bir köyde büyür; burada sırlar buzdan daha derindir. Huzursuz ve ateşli ruhlu olan Catori, sessizliğe ve itaate mahkûm bir hayatın ötesinde bir gelecek hayal eder. Sonra kader dünyasını parçalar—ejderhaların hâlâ gökyüzünde uçuştuğunu ve onlarla olan bağıının hayal edebileceğinden çok daha parlak yandığını ortaya çıkarır. Başlangıçta bir başkaldırı olan şey, aşkın, sadakatin ve gücün iç içe geçtiği bir yolculuğa dönüşür. Savaşlar eski güçleri uyandırır, ittifaklar güvenini sınar ve tutku gölgelerin arasında alevlenir. Her atışta kalbi, ateş ve kaybın yazılı olduğu bir tahta daha da yaklaşır; burada arzu kaderle çarpışır. Aşkın bir silah, sadakatin bir kalkandığı bir dünyada Catori, damarlarındaki tahtı talep etmeye hazır olup olmadığına karar vermelidir.
1. Bölüm
Bir zamanlar... Hayır, bu hikâye öyle başlamıyor.
Burası Desolation, Middleton.
Charming Ülkesi'nin ücra bir köşesinde küçük bir köy.
Burada sadece 275 kişi yaşıyor.
Tuhaf, değil mi?
Desolation'da Charming, ya da belki de biraz Charming'li bir Desolation.
Burası filmlerdeki o şirin küçük kasabalar gibi değil.
Daha çok herkesin kalın giysiler giydiği, yolların bozuk olduğu ve başkentin çok uzakta hissedildiği eski bir siyah-beyaz film gibi.
Starbucks yok.
Büyük mağazalar yok.
Sadece takas var - hava çok soğuk değilse balık karşılığı tahıl.
Lise ve anaokulu aynı binada. Tek bir kara tahta. Öğretmenler yaşlı başlı.
Birkaç akıllı kişi buradan ayrıldı. Geri kalanlar kaldı.
Köy muhtarı ve yakınları, ziyaretçilerin ilk gördüğü kuzeyde yaşıyor.
Fakir aileler güneyde, önemli misafirlerden veya zenginlerden gizli yaşıyor.
Orta halli insanlar her yerde yaşıyor.
Desolation basit.
Bir bakıma kolay.
Ama güzel bir yer değil.
Yaşlılar değişimi sevmiyor - çabuk kızıyorlar ve yeni şeyleri anlamıyorlar.
Buraya Sıkıcı Kasaba demeleri gerekirdi.
Burada hiçbir şey olmazdı.
Şey - şimdiye kadar.
Kimse bunu görmedi.
Kızının büyü sayesinde geleceği görebildiğini söyleyen kasaba dedikoducusu bile.
Hikâyeler.
Hepsi buydu.
Annelerin çocuklarına inanmamaları için anlattıkları, aptalca ve tehlikeli olduklarını söyledikleri uydurma masallar.
Ya gerçek olsalardı?
***
Güneş batıyordu, buzlu gölü altın rengine, dağları yumuşak ve sarıya boyuyordu.
Birkaç çocuk - hiçbiri yirmisinden büyük değil - kıyıda, buzun kırıldığı ve suyun karanlık ve soğuk olduğu yerde oturuyordu.
Üzerlerinde battaniyeler vardı, soğuktan titriyorlardı ama ayrılmıyorlardı.
Hepsi aynı kişiyi izliyordu.
Yaşlı Tamas en sevdiği kayanın üzerinde oturuyordu, eğilmiş ama hala dimdik, eski bir palto giymiş.
Olta ipi suda, bazen hafifçe kıpırdıyordu.
Yanında kurutulmuş et dolu bir torba ve böğürtlen - ve daha sert bir şey kokan metal bir şişe vardı.
Catori bağdaş kurmuş karın üzerinde oturuyordu, Halona yanındaydı.
Gözleri fal taşı gibi açılmış dinliyorlardı.
Desolation'dan birkaç kişi daha oradaydı.
Muhtarın kibirli oğullarından Calian yakında kurumlu bir şekilde oturuyordu.
Diğer bazı erkek ve kız çocukları fısıldaşıyor, Tamas'a inanmıyormuş gibi bakıyorlardı.
“Don geldikten hemen sonraydı,” diye başladı Tamas, sesi kaba ve alçak, her şeyi önemli kılarak.
“Geceler günlerden daha uzun olduğunda ve gökyüzü kızıla döndüğünde. Sadece bir fırtına olduğunu sandık. Ama ah, fırtına değildi...”
Öne eğildi, gözleri tekrar görüyormuş gibi kısıldı.
“Ben sadece bir çocuktum, sizin yaşlarınızdaydım. Babamla ava çıkmıştık, yer titremeye başladı. Sonra yüksek bir ses duyduk - sanki dağlar ses çıkarıyordu. Yukarı baktık ve oradaydı. Yelkenler kadar büyük kanatlar. Güneş gibi yeşil ve altın rengi parlayan pullar. Bir ejderha, yıldızlar kadar net. Doğruca dağlara doğru uçtu.”
Gruptan biri kaba bir ses çıkardı.
Tamas aldırış etmedi.
Sadece konuşmaya devam etti, sesi giderek yükseldi, daha heyecanlı hale geldi.
“Derler ki ejderhalar bir zamanlar tanrılarmış - insanlar ve ruhlar arasındaki ilk savaş sırasında gökten düşmüşler. Ateşleri nehirleri, pençeleri kayalıkları yaratmış ve kalpleri dağlara gömülmüş. Bu yüzden ağaçların bittiği yerin üstünde hiçbir şey yetişmez - orası özeldir. Orada çok fazla güç uyuyor.”
Calian yüksek sesle güldü, alay ederek. “Çocuklar için güzel bir masal. Babam bunların sadece uydurma olduğunu söylüyor, Tamas. Geriye sadece çorba ve gölgeler kaldığında seni sıcak tutan şeyler.”
Grup Calian'ı takip ederek güldü.
Tamas ona uzun süre, çok sakin bir şekilde baktı. “Baban eski kanın onun toplantılarından daha önemli olduğunu unutuyor.”
Calian sırıttı. “Yani gerçekten ejderhaların şu dağlarda yaşadığını mı düşünüyorsun? Gerçekten bir tane gördüğünü mü?”
“Gördüm,” dedi Tamas, sesi kararlıydı. “Ve tek gören ben değilim - sadece hala bunun hakkında konuşabilecek tek kişiyim.”
İnsanlar güldü, acımasız ve keskin.
Biri burnundan solurken, bir diğeri “Deli ihtiyar” dedi.
Ama sonra Catori ayağa kalktı, sırtı dimdik. “Ona inanıyorum.”
Herkes ona baktı.
Yanakları pembe olmuştu ama soğuktan değil.
Sessizlik oldu, ta ki biri hafifçe gülene kadar.
Calian öne çıktı, her şeyi biliyormuş gibi sırıtarak. “Saçmalama Catori. Ancak saf biri bu yaşlı adamın saçmalıklarına inanır.”
Bu daha fazla insanın gülmesine neden oldu, hatta hangi tarafı seçeceğini bilmeyenler bile.
Halona da ayağa kalktı, başını dik tutarak. “Sen inanmıyorsun diye gerçek olmadığı anlamına gelmez.”
“Ah lütfen Halona,” dedi Calian gözlerini devirerek. “Onu sadece küçük arkadaşın olduğu için savunuyorsun.”
Catori'nin çenesi kasıldı. “Ne düşündüğün umurumda değil Calian. Her şeyin kanıtlanması gerekmez doğru olmak için. Bazı şeyler sadece hissedilir. Bilinir.”
Tamas kuru ve çatlak bir şekilde güldü. “Şimdi dalga geç bakalım oğlum. Ama unutma - gökyüzü yeniden yandığında ve evinin üzerinde kanatlar gördüğünde, deli ihtiyara ağlayarak gelme.”
“Riskimi alacağım,” dedi Calian, abartılı bir şekilde eğilerek. “Gökyüzü tanrılarıyla iyi şanslar, hanımlar.” Uzaklaştı, arkadaşları onu takip etti, hala gülüyorlardı.
Onlar gidince Catori tekrar oturdu, elleri kucağında sıkılmış. “Neden hep böyle yapıyorlar? Neden bir kere olsun kulak vermiyorlar?”
Halona onun yanına oturdu, paltosundaki karları silkeleyerek. “Çünkü akılsızlar. Anlamadığın şeyle dalga geçmek, hiçbir şey bilmediğini kabul etmekten daha kolay.”
Yaşlı Tamas Catori'ye çarpık bir gülümseme verdi. “Onların seni üzmesine izin verme kızım. Senin görüş yeteneğin var. Anlayabiliyorum. O tür bir ateş mi? Gerçeği yakına getirir.”
Ona emin olmayan gözlerle baktı. “Gerçeği mi?”
Başını salladı, gözleri ciddiydi. “Ejderhalar yeniden uyanıyor. Ve her zaman onları duyabilenleri çağırırlar.”
***
Catori herkes gittikten sonra kaldı, suyun kenarında oturuyordu. Parmaklarını soğuk suya soktu, düşüncelere dalmıştı. Onun botlarının altındaki kar ses çıkarana kadar onu duymadı.
“Yalnız mı eve yürüyorsun?” Calian'ın sesi yumuşaktı, neredeyse nazikti.
Catori hemen cevap vermedi. Yavaşça ayağa kalktı, paltosunu silkeledi, gözleri hala uzaklara bakıyordu. “Neden umursuyorsun ki?”
Omuz silkti, yaklaşarak - çok yakına. “Sadece nazik davranıyorum. Eve uzun bir yürüyüş var ve hava soğuk. Kimse seni sabah donmuş bir tavşan gibi bulmak istemez.”
Yorgun bir şekilde iç çekti. “Tamam. İstiyorsan yürü.”
Sessizce yürüdüler, sadece ayaklarının altındaki karın ve göldeki buzun çatırdama sesi duyuluyordu.
Sonra Calian yine konuştu. “Biliyorsun, eğer benimle olmak isteseydin, tüm o ejderha laflarını bırakman gerekirdi.”
Catori ona sertçe baktı. “Affedersin?”
Sırıttı. “Hikâyeler. Hayal ürünleri. Onları bırakman gerekirdi. Herkesin önünde saf gibi görünmeye son vermen gerekirdi.”
Yürümeyi bıraktı, nefesi bir bulut oluşturdu. “Kim dedi ki seninle olmak istiyorum?”
Calian döndü, eğlenir gibi görünüyordu. “Hadi ama Catori. Herkes ben etraftayken nasıl baktığını görüyor.”
Gülüşü keskindi, neredeyse öfkeliydi. “Sen delisin.”
Yaklaştı, doğrudan ona bakarak. “Öyle miyim? Çünkü sen de dönüp gitmedin.”
Catori kollarını kavuşturdu, kendini sıkıca tuttu. “Sen sadece sana tapmayanların seni istemesi fikrinden hoşlanıyorsun. Bu işte bu.”
Yumuşakça güldü, başını eğdi. “Belki. Ya da belki de sende bir şey görüyorum. Vahşi bir şey. Ehlileştirilmemiş. Bu tehlikeli olabilir... ya da kullanışlı.”
Gözleri daraldı. “Kullanışlı mı?”
Onun öfkeli sesine aldırış etmedi. “Bak, sana iyi bir hayat verebilirim. Hiçbir şeye ihtiyacın olmaz. En iyi kıyafetlere sahip olursun, her gün sıcak yemek yersin, gerçek saygı görürsün. Tek yapman gereken dinlemek. Artık kavga yok. Artık ejderha hikâyeleri yok.”
Başını sallayarak güldü. “Sesimi, aklımı muhtarın şımarık çocuklarından birinin karısı olmak için feda edeceğimi mi sanıyorsun?”
Yüzü bir an için öfkeli göründü, ama sonra yine sırıttı. “Kendini Desolation için çok iyi sanıyorsun, değil mi?”
“Gerçek bir şey istediğimi düşünüyorum,” dedi, sesi önce yumuşak, sonra daha yüksek, “kontrol edilirken güvende olduğunu sanmak değil.”
Karda öylece durdular, nefesleri soğuk havada küçük bulutlar oluşturuyordu. Birbirlerine baktılar, sanki birbirlerini ilk önce bakmaktan vazgeçmeye zorluyorlarmış gibi.
“Sen ateşsin Catori,” dedi Calian, sesi yumuşak ama emindi. “Ama ateş kontrol edilmezse tehlikeli olabilir. Yönetilmesi gerekir.”
“Belki de yönetilmek istemiyorum.”
Hafifçe sırıttı. “Sana o ateşi nasıl kullanacağını öğretebilirim, izin verirsen.”
Yürümeye devam etmek için döndü, ama o önüne geçti, onu durdurdu. O bir şey yapamadan eğildi ve onu öptü - hızlı ve keskin, sanki bir şey alıyormuş gibi.
Dondu kaldı. Tüm vücudu durdu, sanki nasıl hareket edeceğini unutmuş gibi.
Sonra onu sertçe itti. “Bu da neydi?” diye bağırdı.
Sırıttı, ama gözleri daha karanlık görünüyordu, açıklayamadığı bir şekilde. “Bir hediye,” dedi. “Daha fazlasını isteyeceksin. Bir gün.”
“Buna güvenme,” dedi öfkeyle, dönerek ve hızla yürüyerek.
Bu sefer onu takip etmedi.
Eve doğru yalnız yürürken rüzgâr güçlendi, kalbi hızla atıyordu. Bu öpücük yüzünden değildi - onun gibi birine asla ait olmayacağından emin olduğu için öfkeli ve kararlı olduğu içindi.
Sonra bir şey değişti.
Aniden nefes alamadı. Tuhaf bir sıkışma göğsünü sıktı, sanki görünmez eller kaburgalarına bastırıyormuş gibi.
Sendeledi, paltosunu kavradı, ciğerlerini ezen her neyse onu çekip almaya çalıştı. Kalbi o kadar yüksek sesle atıyordu ki kulaklarında yankılanıyormuş gibi hissetti.
“Ne... oluyor?” diye nefes nefese kaldı, karda dizlerinin üzerine düşerek.
Gözleri net göremiyordu, ama ağlamaktan değil. Sanki tüm dünya yana dönüyormuş gibiydi.
Kısa, sert nefesler aldı. Göğsünü tuttu, elleri titriyordu, tırnakları nefes almaya çalışırken kumaşa gömülüyordu.
Sonra - hiçbir şey.
Sadece sessizlik.
Hareketsizlik.
Gözlerini kırpıştırdı ve dünya... yanlış görünüyordu.
Her şey gümüşiydi, ağaçlar ay ışığıyla kaplanmış gibi parlıyordu. Altındaki kar da biraz parlıyordu, ama artık onu hissedemiyordu.
Soğuk gitmişti.
Ve sonra kendini gördü.
Vücudu karda yatıyordu, hareket etmiyordu. Kolları göğsünün etrafındaydı, gözleri şaşkın ve şok olmuş bir şekilde açıktı.
Ama o bunların hepsinin üzerindeydi.
Süzülüyordu.
Hafif.
Özgür.
Catori çığlık atmaya çalıştı, ama hiçbir şey olmadı. Ağzı bile hareket etmedi.
Sadece kendi bedenine yukarıdan bakıyordu, sanki ruhu ondan çekilmiş - bir kitaptan bir sayfa yırtılır gibi koparılmış gibiydi.
“Bu gerçek olamaz.”
Nefes aldı, sanki su altında kaldıktan sonra hava almak için yüzeye çıkmış gibi. Vücudu eğildi, nefes ciğerlerine geri doldu.
Dünya normale döndü, renkler daha az parlak, soğuk yanaklarını ısırıyordu. Dizleri donmuş zeminden acıyordu.
Her ne idiyse - gitmişti.
Hızla ayağa kalktı, nefes nefeseydi, elleri o kadar çok titriyordu ki zor ayakta durabiliyordu. Dondurucu havaya rağmen terliyordu ve kalbi garip bir şekilde atıyordu.
Köye doğru koştu, karların içinden geçerken birkaç kez neredeyse düşüyordu.
Durmadı. Desolation'ın kenarına, ateş ışığının titreştiği yere gelene kadar durmadı. Kapısını kapatıp kilitledi ve hala titreyerek yatağına düşene kadar durmadı.
Tavana baktı, kalbi hala o kadar yüksek sesle atıyordu ki başka bir şey duyamıyordu.
Bir şey olmuştu.
