Tahtın Sırları
Yazar
Raven Flanagan
Okur
17.1K
Bölüm
47
Nehir elfi prensesi Freda Vale, krallıkları arasındaki uçurumu kapatmaya yönelik siyasi bir hamleyle, zalim orman kralı Haakon Asvaldur’a vaat edilir. Kralın erkeklerden hoşlandığını ve evliliklerini tamamlamayacağını öğrendiğinde; kral, tahtın bir varisi olmasını garantilemek için prensesi kardeşi Prens Viggo ile birlikte olmaya zorlar. Freda ve Viggo, bu yasak buluşmalar sırasında birbirlerinde teselli bulurken, bir yandan da krallığın dışındaki güçlerin tehdidinden korkmaktadırlar.
Bölüm 1: Koreomani
FREDA
Babamın elçilerinden gizlice uzaklaştığım an, festivalin gürültüsü özgürlüğün sesi haline geldi.
Heyecan, kocaman ve çok katlı alanda yankılanıyordu. Bulaşıcı gülümsemeler her yüze yayılmıştı. Neşeli konuşmalar, canlı sohbetlerle birbirine karışıyordu.
Öğle güneşinin parlak ışınları sütunların arasından eğik bir şekilde geliyordu. Bu ışıklar, festival alanının moda bölümünde parlıyordu. Işıklar, tezgahlarda pazarlığı yapılan mücevherlerin, süs eşyalarının ve değerli ipeklerin üzerinde parıldıyordu.
Toplanan kalabalığın gürültüsü duyularımı harekete geçiriyordu. Sergilenen malların görüntüleri ve kokuları da beni büyüledi. Tüm bunlar beni dünyanın geri kalanından uzaklaştırdı.
İnsan seli beni sürükledi ve başka bir kata doğru ilerledik. Farklı elf kültürlerinin sergilerine sırayla baktım. Her şey göz kamaştırıcı ve ilham vericiydi, adeta nefesimi kesiyordu. Arabalardan tezgahlara hoplayıp zıplayarak eşyaları ve malları inceledim. Adeta hipnotize olmuş bir halde bu keşfin içinde kayboldum.
Batı kumullarından gelen Kalasahari elflerinin yaptığı cam boncuklar vardı. Söylendiğine göre elmastan daha sağlamlardı ve her bir boncuğu kusursuz hale getirmek yıllar alıyordu. Yine de bunlardan onlarcasını kolyelere dizmiş, satmak için sergiliyorlardı. Fiyatları ise küçük bir servet değerindeydi.
“Bunlar için en son ne kadar istersin?” diye sordu bir kadın. “Küpeleri de eklersen alırım.”
Orman elflerine özgü tarçınlı tatlı çöreklerin kokusu etrafı sarmıştı. Bu koku dikkatimi takılardan uzaklaştırdı ve beni unlu mamullere doğru çekti. Bu yiyecekler, Hinterwood ormanından gelen eski kitaplarla dolu tezgahların hemen yanındaydı.
Bir tüccarın elinde eski kitaplarla dolu sandıklar vardı. Bu kitapların kadim bilgiler ve gizemler barındırdığını iddia ediyordu ve ben bunun ne kadar doğru olduğunu merak ettim.
“Şuradaki satıcıda aynı kitap daha ucuz!” diye söylendi biri ödeme yaptıktan sonra. Kendi kendime kıkırdadım.
Derede akıntıya kapılan bir yaprak gibi, kalabalık pazarın içinde doğal bir rotada ilerledim. Bir yerde uzun süre duramayacak kadar sabırsızdım ve yürümeye devam ettim. Çiçeklerle dolu devasa bir tezgah dikkatimi çekti. Riverlands'de bulunmayan farklı tomurcukları ve çiçekleri inceleyerek epey vakit geçirdim.
“Son teklifim bu!”
“Karar vermeden önce biraz düşünmem gerek…”
Sosyal kurallar bazen karmaşık, bazen de oldukça kibardı. Farklı sınıflardan insanların kaynaşmasını izlemek beni şaşırttı. Kıtanın dört bir yanından gelen mallar ve eşyalar için pazarlık yapıyorlardı. Etrafımda olup bitenleri izleyerek saatler, hatta haftalar geçirebilirdim.
Daha yüksekteki bir alanda, doğulu Hin-Shan fırtına elflerinin kırmızı ve altın rengi ipek kumaşlarını inceledim. Gözüm tam da sergilenen gösterişli yeşim taşı saç tokalarına takılmıştı. O sırada bulunduğum alanın diğer tarafından neşeli bir müzik sesi yükseldi.
Beyaz ve mavi-gri mermerlerden yapılmış katmanlar, devasa bir dağın yamacından aşağı doğru iniyordu. Burası krallıklar arasındaki tarafsız bir bölgeydi. Sadece on yılda bir düzenlenen böyle bir birleştirici festivale ev sahipliği yapmak için güvenli bir yerdi.
Bu akıcı ve yüksek yapı, uçurumların o doğal ve çıkıntılı kenarlarına çok benziyordu. Bir kayalığın dış görünüşünü adeta yansıtıyordu.
Tokaları incelemeyi bıraktım ve kalabalığın içinde müziğin kaynağını aramaya başladım. Şarkının nereden geldiğini bulmak için yüzlerce, belki de binlerce insanın başına doğru baktım. Başlangıçta anlamak zordu ama merkezdeki alanın yakınında küçük bir müzisyen grubu gördüm. Bir çeşmenin etrafında toplanmış, neşeli şarkılarını çalıyorlardı.
İnsanı dans etmeye teşvik eden, neşeli ve çekici bir ritimdi.
Etrafımdaki yüzler bulanıklaştı ve kendimi müziğin ritmine kaptırmış halde buldum. Yüzüme kocaman ve neşeli bir gülümseme yayıldı. Kollarımı iki yana açtım, başımı arkaya attım. Şarkının bedenimi sarmasının ve beni ritimle birlikte hareket ettirmesinin tadını çıkardım.
Bana bakanlara aldırış etmeden müziğin ritmine ayak uydurarak mırıldandım.
Birkaç çocuk beni fark etti ve bana katılmak için koşuşturdu. Ellerinden tuttum ve onları dans etmeye teşvik ettim. Bu çılgınlığı kimin izlediği umurumuzda olmadan neşe saçtık. Başımız dönene kadar bir çember içinde döndük, dertsizce güldük ve gülümsedik. Bu beni o kadar çok mutlu etti ki, babamın festivale gelmeme izin verdiğine çok sevindim.
Müzik ve coşku beni durmadan devam etmeye itiyordu. Küçük eller beni çekiştirirken nefes nefese dönüyordum. Gittikçe hızlandım, eteklerim bacaklarımın etrafında savruldu. Neşeli bir deliliğe kapılmış gibi durmadan döndüm.
Koyu yosun yeşili bir çift göz, bu bulanıklığı yararak dikkatimi çekti. Alanın diğer tarafında, son derece düşünceli ve sert bir ifadeye sahip bir adam bana bakıyordu. Düzinelerce insanla aramıza giren o mesafeye rağmen, bana bakması tenimde karıncalanmalar yarattı.
İçimde garip bir his ürperdi, sanki midemde bir sıcaklık toplanıyordu.
Tökezledim ve yanlışlıkla içlerinden birini ezmeden önce çocukların dans çemberinden ayrıldım. Nefes nefese kalmıştım ve omuzlarım inip kalkıyordu. Dalgalı saçlarımı yüzümden çekerek adamı aramaya başladım.
Hızla etrafıma bakındım ama onu zar zor görebildim. Geniş omuzlarına dökülen koyu renk saçlarını ve savaşçı vücudundaki canlı yeşil ile zengin kahverengi deriden orman elfi zırhını sadece bir anlığına fark ettim. Ardından, bitişik bir alana yürüyen Hinterwood elçilerinin arasına karışıp gözden kayboldu.
Azalan müziği bastıran daha yüksek sesler duydum. “Burada olması çok garip. Tahta çıktığından beri bir festivale katıldığı hiç görülmemişti—”
“Duyduğuma göre o tam bir zorbaymış. Şu konuda kesinlikle acımasızmış…”
Hinterwood elçilerinin geçtiği yolu kısık sesli fısıltılar takip etti. Onlarca baş o yöne döndü, insanlar birbirlerinin üzerinden bakmaya çalıştı. Dedikodu yapmıyormuş gibi davranmaya bile çalışmıyorlardı. Orman elfleri ilerledikçe meraklı bakışlar ve ellerin arkasında yapılan gizli konuşmalarla birlikte bu kargaşa daha da arttı.
“—Peki yanında kimin olduğunu gördün mü? Çok kalabalıklar. Şunun dedikodularının yapılmasına şaşmamalı…”
“—Söylendiğine göre soylarının devamı tehlikedeymiş.”
Mantıksız bir şekilde o yosun yeşili gözlerin çekiciliğine odaklanarak orman elfi elçilerinin peşinden gitmeye devam ettim. Sanki görünmez bir ip kaburgalarımdan birine bağlanmış ve beni onların peşinden sürüklüyordu. Belki sadece bir meraktı, ama isteksiz bir mıknatıs gibi peşlerinden sürüklenmekten kendimi alamadım.
Köşeyi döndüğüm anda bir el bileğimi yakaladı.
Korkuyla neredeyse takılıp düşüyordum. Ağzımdan bir çığlık kaçtı ve elimi çekip kurtarmaya çalıştım. Elini anında gevşetti ve rahatlatıcı bir ses bana sessiz olmamı söyledi.
“Prenses, lütfen. İnsanlar bakıyor!” Bu uyarı boğazımda düğümlendi ve beni susturmaya yetti. Tıpkı unvanımı kullanması gibi.
Elimle ağzımı kapatarak bana öfkeyle bakan hizmetçime baktım. O sabah ondan gizlice kaçarak yaptığım yaramazlıktan sonra bu ifadeyi kesinlikle hak etmiştim.
“Yine mi Freda, gerçekten mi? Hem de festivalde!” Marishka çileden çıkmış bir halde homurdanarak ellerini havaya kaldırdı. “Baban bunu duyduğunda göreceksin—”
“Hayır, lütfen.” Ellerimi birbirine kenetledim ve ona yalvaran bir bakış attım.
Bu bakışlar daha küçük suçlarımda genellikle işe yarardı. Babamın elçilerinden gizlice kaçmak ona göre pek de 'küçük bir suç' sayılmayabilirdi. Özellikle de bana, hem de çok yakından göz kulak olmakla görevlendirildiği için.
“Ah, bana o büyük ve menekşe rengi gözlerinle yalvararak bakma. Bu kez işe yaramayacak.” Marishka kollarını kavuşturdu ve olabildiğince sert bir kadın taklidi yaptı.
Sızlandım. “Hadi ama, lütfen. Buna mecburdum! Yoksa babam ve diğer liderler tartışıp pazarlık yaparken şatoda kapalı kalacaktım. İnsanların olduğu buraya gelmek ve... onlardan biriymişim gibi hissetmek özgürlük için tek şansımdı.”
Gümüş bir kafesteki kuş gibi değil.
“Yukarıda ben bir insan değilim. Dış ilişkileri yönetirken üzerinde pazarlık yapılacak bir piyon, 'Naiadale Kralı'nın kızıyım'. Ama burada…” Azalan müziği işaret ettim, elimde olmadan dudaklarıma bir gülümseme yerleşti. “O çocuklarla dans ederken bir prensese gülümsemiyorlardı. Sadece bana gülümsüyorlardı. Bu, sadece bir unvan değil de bir insan gibi hissetmek için tek şansımdı.”
Marishka içini çekti, gözlerini devirmeden önce omuzları düştü. “Pekâlâ. Neden bensiz kaçtığını anlıyorum.” Sonra sert ve ciddi bir şekilde parmağını bana doğrulttu. “Ama bir dahaki sefere dolaşmaya çıkmak istediğinde bana söylemelisin. Bir prensesin yanında bir koruma olmadan tek başına etrafta koşuşturması tehlikeli olabilir, Freda.”
“Evet, anlıyorum,” dedim, çoktan alanların arasındaki geniş avluda nereye gideceğime bakıyordum. İşte çeşme ve işte başka bir şarkıya hazırlanan müzisyenler. Yani orman elfleri şu yöne gitmişti—
Neden onları takip etme isteği duyduğumdan emin olmadan, o yöne doğru bir adım attım.
Marishka kolunu koluma geçirdi, beni gitmek istediğim yoldan uzaklaştırdı ve kulağıma fısıldadı: “Freda! Hayır! 'O' oraya gitti!”
Kalabalık bir elf grubu etrafımızı sardı. Orman elflerinin gözden kaybolduğu alana giden yolumu kestiler.
“K—kim gitti?” Kalabalığın içinde pek çok etkili ve zengin elf vardı. Hizmetçimin, her kim olursa olsun, merakımın peşinden gitmemi neden engellediğini anlayamadım. Bütün liderler babamla birlikte dağın tepesindeki kaledeydi.
Öyle değil miydi?
“Haakon Asvaldur,” dedi kısık bir sesle, sadece bu ismi söylerken bile parlak gözleri korkuyla perdelenmişti. “Hinterwood kralı.”
O gizemli yosun yeşili gözleri takip etme düşüncesi aklımdan uçup gitti ve kalbim isyan edercesine güm güm attı. “Kral Haakon mu?”
O fısıltılar bir anda anlam kazandı. Hükümdar hakkında bildiğim kadarıyla Hinterwood kralı, ailesinin tahtına çıkmadan önce bile bir festivale hiç katılmamıştı. Vahşi avlar veya tamamen özel davetler dışındaki etkinliklere nadiren katılırdı.
Kral ayrıca oldukça yaşlıydı, neredeyse babamla aynı yaştaydı ama henüz evlenmemişti. Eşi ve bahsedilecek bir varisi yoktu.
Elçileri alandan geçerken kalabalığın bir arı kovanından bile daha fazla uğuldamasına şaşmamalıydı. Hinterwood kralı diğer krallıkların liderleriyle buluşmaya geç gelmişti.
Havanın değiştiğini hissettim. İçime sinsi bir hastalık gibi yayılan o korkuyla midem düğümlendi.
Marishka terli ellerimi ellerinin arasına aldı. “Gel, Prenses, şatoya dönmeden önce festivalin biraz daha tadını çıkaralım. Babana bütün gün benimle olduğunu söyleriz.”
Bu nazik güvence içime işleyen garip kaygıyı silip atmadı. Alanın diğer ucundan hissettiğim o tuhaf ve güçlü çekimi de unutturmadı. Zihnim bir sürü soruyla dolup taşarken ve tek bir iyi cevap alamadan bu soruların içinde boğulmaktan korkarken rahatlamam imkansızdı.
Sözleri, zihnimde yankılanan ve beni dağ havasından daha çok üşüten tek bir sorunun altında uzak bir uğultu gibi kalmıştı.
O yabancıyı görmek ve sonra onu kalabalıkta kaybetmek, neden festivaldeki diğer her şeyden daha önemliymiş gibi hissettiriyordu?
