Dövüşçüler
Yazar
C. Sweets
Okur
100K
Bölüm
22
“Bakmayı kes, Ryker.” Lilly, gün doğumundan önce deadlift yaparken bunu içinden söylüyor... ve Ryker yine de bakmaya devam ediyor. Herhangi bir çocuk yoluna çıkmadan önce, Lilly’nin tek derdi avluda bir kez daha ağlamadan Montisque Akademisi’nde hayatta kalmak, dikkat çekmemek ve kimsenin ona dokunamayacağını hissedecek kadar güçlenmek. Sonra öğretmeni Bay Coleson, sakin bir tavırla önüne bir yığın kağıt sürüklüyor ve sadece not vermediğini itiraf ediyor. O, babasının koruması. Artık Lilly’nin peşinde koridorları gölgeleyen kurallara aykırı derecede yakışıklı bir yetişkin, ona sanki manzaranın sahibiymiş gibi bakan zengin bir sporcu çocuk ve seyirciye bayılan zorbalar var. Bu ilgiden nefret etmesi gerekiyor —nefret de ediyor— ama teni hala ürperdiğinde her şey daha da kötüleşiyor. Ve bir dedikodunun doğuşunu hissedebildiğiniz o anı bilirsiniz ya? Hah, tam da o. Okul çıkışında Coleson, parmakları sanki çok doğal bir şeymiş gibi Lilly’nin dirseğine dokunarak ona eşlik ediyor ve her kafa o yöne dönüyor. “Lilliana Lorenzo?” diye sesleniyor idari ofis.
Bölüm 1
LILLY
“Liliana Anne Rubio!” Annemin aşağıdan bağırdığını duyuyorum.
Yataktan fırlıyorum ve radyoma bakarak saati görüyorum. Bir an paniğe kapılıp kapıya koşuyorum, bu sırada annemin merdivenleri hızla çıktığını duyuyorum.
“Özür dilerim, kalktım! Bir dakikaya iniyorum!” diye aşağıya doğru bağırıyorum.
Şifonyerime koşup üniformamı üzerime geçiriyorum. Bol, siyah, düğmeli ve yakalı bir gömlek, kırmızı siyah kareli eski bir etek, kirli siyah spor ayakkabılar ve kırmızı bir ceket.
Saçlarımı yukarıdan dağınık bir topuz yapıyorum. Hızla banyoya koşup dişlerimi fırçalıyorum.
“Yemin ederim beş dakika içinde aşağıda olmazsan, seni saçlarından tutup merdivenlerden aşağı sürükleyeceğim!” diye bağırıyor annem.
Bunun üzerine hemen çantamı kapıp omzuma atıyorum ve merdivenlerden aşağı iniyorum. Annem kolumdan tuttuğu gibi beni kapıdan dışarı, şehir otobüsünün durağına sürüklüyor. Ucu ucuna yetişiyoruz.
Ben okuldaki durağa doğru giderken annem benden önce iniyor. Okulumdan hiç kimse otobüse binmiyor, ki bu dürüst olmak gerekirse benim için harika bir şey.
Montisque Hazırlık Akademisi. Benim kişisel cehennemim. Buraya sadece giriş sınavından yüksek bir puan alıp mali yardım ve burs kazandığım için girebildim. Annem buraya gitmem için asla para ödemezdi.
Babamın parasını kabul etmediğimiz için oldukça fakiriz. Annem beni umursamadığını açıkça belli ediyor. Elinden gelse beni koruyucu aileye verirdi ama babam buna izin vermezdi.
Kampüse adım atar atmaz hemen dolabıma koşuyorum. Çantamı içine fırlatıp günün ilk dersi olan AP İtalyanca için kitaplarımı çıkarıyorum. Koridorlar kısa sürede yüksek sesle konuşan, acele eden ve bana çarpan insanlarla doluyor.
Etrafıma bakınıp doğruca sınıfıma yöneliyorum. Zil çalmadan önce kapının yanında durup öğretmenin kapıyı açmasını bekliyorum. İnsanlar ders için kapının etrafında toplanırken kimse benimle konuşmuyor.
Sınıfa girdiğimizde, öğretmenin masasının ve pencerenin yanındaki yerime geçiyorum. Beş dakika sonra son zil çalıyor ve kapılar kapanıyor.
“Buongiorno classe. Oggi abbiamo un test. Non sarà scritto, ma orale, dato che ho beccato diversi di voi a imbrogliare l’ultima volta.” Öğretmen derse girer girmez yapacağı bir sınavdan bahsediyor.
“Lilly, dimmi cosa dici a qualcuno se ti chiede di descriverti?” diye soruyor tek kaşını kaldırarak.
İç çekip bir an düşünüyorum. Beni nasıl tarif ederdiniz?
Kalemimi masaya vurarak, “Sono molto tranquilla e riservata,” diyorum.
Başını sallıyor ve temel konuların üzerinden geçerek diğer öğrencilere kendilerini veya fiziksel özelliklerini tarif etmelerini sormaya devam ediyor.
Okul çok yavaş geçiyor. Derslerimin çoğu ileri düzeyde, bu yüzden üniversiteye gittiğimde daha az para ödeyeceğim. Tabii dürüst olmak gerekirse gidersem. Babam bir gün onun işine dönmemi istiyor.
Nihayet öğle arası geliyor ve dışarıdaki her zamanki yerime, avludaki bir ağacın altına gidiyorum. Babamın eski MP3 çalarını ve kulaklıklarımı çıkarıyorum.
Noel'in benimle alay ettiğini duyuyorum. “Aww, bakın, okulun yardıma muhtaç eziği yine buradaymış.”
Noel okulun kraliçe arısı. Bir ponpon kız, oyun kurucuyla çıkıyor, kusursuz bir vücudu var, buz sarısı saçlı ve mavi gözlü. Ha, bir de zengin.
Carry, çene hizasında koyu kahverengi saçları olan, büyük dudaklı, bir sürü estetik ameliyat geçirmiş solgun bir kız; Ariel ise örgülü siyah saçlı, yeşil gözlü ve kum saati vücutlu daha esmer biri.
“Söylesene, buraya ait olmadığını ne zaman anlayacaksın? Yani, ne arkadaşın var ne sosyal hayatın, ne paran var ne de bir ailen,” diye ekliyor Carry.
Bu üçlü bana bakıp gülüyor. Ben sadece iç çekiyor ve onları görmezden gelmeye çalışıyorum. Sanki yapabilirmişim gibi. Ben ya ağlayana kadar ya da çıldırana kadar gitmeyecekler.
Luca gülerek yanlarına geliyor ve ellerini Noel'in karnına dolayarak, “Hadi ama, kızın hakkını yemeyin. Öğretmenler onu seviyor. Duyduğuma göre Bay Coleson onu becermek istiyormuş. Bu yüzden çoğu gün onunla geç saatlere kadar kalıyor,” diyor.
“Non vi sopporto tutti. Giuro che vi prenderei a calci nel sedere se non rischiassi la sospensione.” Gözlerimi devirerek kitabımı kaldırıyorum ve ayağa kalkıyorum.
Hepsi bana kafaları karışmış bir şekilde bakıyor, hiçbiri akıcı İtalyanca konuşamıyor. Dönüp baktığımda beni izleyen, açıkça ne dediğimi anlayan ve kendi aralarında gülüşüp konuşan bir grup insan görüyorum.
Ariel beni küçümseyerek, “Çok acınası. Saklandığın deliğe geri dönmeye ne dersin, seni trol,” diyor.
Merdivenlere yönelip kulaklıklarımı tekrar takıyorum. Kenara oturup kitabımı geri açıyorum. Grubun hâlâ benim hakkımda, ardından da bu geceki bir parti hakkında konuştuğunu duyuyorum.
Günün sonunda okul nihayet bittiğinde, Bay Coleson'ın sınıfına gidiyorum ve iç çekerek masasının önüne oturuyorum.
Başını kaldırmadan kâğıtları okurken, “Yine mi zor bir gün?” diye soruyor.
Ona okumasında yardım etmem için bana kâğıtları uzatırken, “Her zamanki gibi. Neden beni rahat bırakamıyorlar? Onları rahatsız edecek hiçbir şey yapmıyorum ama bir şekilde sadece kendim olduğum için hep alay konusu oluyorum,” diyorum.
Koltuğunda arkasına yaslanarak, “Çünkü onlarda olmayan şeylere sahipsin. Bir düşün, Lil. Son derece zekisin. Bu okula kimseden yardım almadan girdin. Üstelik çok da güzelsin. Sadece kendini izole etme eğilimindesin, bu da seni ulaşılmaz kılıyor,” diyor.
Dürüstçe, “Bana yeniden korkunç davranmaları için fırsat yaratacağını bilirken neden insanların benimle konuşmasını isteyeyim ki?” diyorum.
Bay Coleson artık ciddileşerek, “Babanın kim olduğu yüzünden herkesi kendinden uzaklaştıramazsın. Onunla konuşmadığını veya onunla pek bir ilgin olmadığını anlıyorum ama insanlar bunu bilseydi, buradaki kraliçe arı sen olurdun. Bunun yerine, toplu konutlarda yaşıyor ve ondan gelen yardımı reddediyorsun,” diyor.
Başımı kaldırmadan, “Lütfen bana onu dinlemem gerektiğini söyleme. Neden yapamayacağımı biliyorsun. Son konuştuğumuzda, onunla, yeni eşiyle ve çocuklarıyla yaşamamı istemişti. Onlara yük olmak ya da yaşamak için ona ihtiyacım olduğu tatminini vermek istemiyorum,” diyorum.
“O zaman neden hâlâ antrenman yapıyorsun?”
Başımı kaldırıp ona bakıyorum ve düşünerek başımı yana eğiyorum.
Bay Coleson babam için çalışıyor; benim korumam olmak üzere işe alınmıştı. İkimiz de oraya ya da eve dönmek istemediğimi biliyoruz. Zor görünse de, eğer bir burs bulabilirsem üniversiteye gitmek istiyorum. Babam ona sık sık beni eninde sonunda evde istediğini söylüyor.
Arkama yaslanarak, “Mecburum. Onu veya ailesini sevmeyebilirim ama insanlar benim kim olduğumu öğrendiklerinde bir hedefe dönüşüyorum,” diyorum.
Kâğıtları kaldırıp ayağa kalkmama yardım ederek gülüyor. “Peki. Spora gitmek ister misin?”
Bunun ardından birlikte dışarı çıkıyoruz.
