Bizi Tanımlayan Şey
Yazar
A. K. Glandt
Okur
249K
Bölüm
36
Lucara karanlıkla savaşmaz—karanlığa dönüşür. Şimdi yıkıntı halindeki bir imparatorluğa hükmediyor; tahtı güç, kan ve kendi yarattığı kaosla besleniyor. Cesur ve sadık generali Raja, başkalarının bakmaya cesaret edemediği yerlere onu takip eder. Onun kalbi? Zaten Lucara’nın.
Ama sessiz, hüzün dolu gözlere sahip bir prens Kraliçe’ye hediye edildiğinde, eski sadakatler çatlaklar vermeye başlar. Alakis dokunma, aşk ya da özgürlük nedir bilmez—ta ki Lucara’yla karşılaşana dek.
Ateşle dövülmüş bağların ve tehlikeli bağlılıkların hüküm sürdüğü bir dünyada, üç ruh tek bir taç altında çatışır. Duygular filizlenir. İhanetler kaynar. Ve hayatta kalmak, hiçbirinin ödeyebileceğinden daha ağır bir bedel talep edebilir.
Bizi Mutlu Eden Şey
Oda insanların yaşaması için yapılmamıştı. Hava kuruydu ve eski kumaş, naftalin ve çok uzun süre yalnız bırakılmış şeylerin kokusu vardı. Uzun, ince mobilyalar köşelerde hayaletler gibi duruyordu.
Kırık bir kanepe ve eğri bir gardırop çarşaflarla örtülüydü. Kırık bir masanın ayağı, yıllardır yerinden oynatılmamış bir duvar örtüsünün arkasından fırlıyordu. Burada birinin yaşadığına dair tek işaret, taş zemindeki temiz patika ve odada yaşayan kişi tarafından çok temiz tutulan bir pencereydi.
Alakis pencerenin altında yere oturmuştu. Solgun kolları dizlerinin etrafına sarılıydı. Işık pencereden içeri sızıyordu, yumuşak ve zayıf, uzak şeylerin rengi. Gümüş-beyaz saçlarının üzerine düşüyordu, saçları omuzlarının etrafına erimiş ay ışığı gibi sarkıyordu.
Zorunda kalmadıkça pek hareket etmiyordu. Hareket etmek tozun etrafa saçılmasına neden oluyordu ve tozun tenine yapışma şeklinden nefret ediyordu. Gerçek bir yatağı yoktu. Sadece eski perdelerle örttüğü, ters çevrilmiş eski bir kanepesi vardı.
Burada, kollarını sıkıca kendine sararak uyuyordu. Sanki kendini çoktan unutmuş bir dünyadan koruyormuş gibiydi. Odadaki sessizlik huzurlu değildi. Kalın ve ağırdı.
Bazen yalnızken nefes alıyor gibi ses çıkarıyordu. Bazen çıkarmıyordu. Pencerenin dışında, saraydaki yaşam onsuz devam ediyordu. Aşağıdaki insanları izliyordu.
Hizmetçiler ve muhafızlar güneşli avlularda hızla hareket ediyordu. Gülen soylular süslü sandaletlerle geçip gidiyordu. Sesleri tatlı dedikodu patlamalarıyla yükseliyordu. Müzisyenler akşamları çalıyordu. Atlar sabahın erken saatlerinde kişniyordu.
Surların ötesindeki şehir altın ve turuncu renklerde parlıyordu. Hareketli ve canlıydı. Çürüyen tahta ve örümcek ağlarından oluşan bu unutulmuş yerden çok farklıydı. El sallamıyordu. Kimse asla yukarı bakmıyordu.
Bunun bir parçası olmanın ne anlama geldiğini bilmiyordu. Bazen gerçek olduğunu bile bilip bilmediklerini merak ediyordu. Yemekleri günde bir kez geliyordu, o da bazen.
Bir hizmetçi, mutfaklar sarayı besledikten sonra kalan yemeklerden bir kase bırakıyordu. Alakis görmeden önce kapısının dışında saatlerce durabilirdi. Kendini onu beklememesi için eğitmişti.
Açlık, zamanı ölçtüğü bir yol haline gelmişti. Ama o bile anlamını yitirmeye başlamıştı. O kadar uzun süredir yüksek sesle konuşmamıştı ki sesi kaybolmaya başlamıştı. Bazen kendi kendine fısıldıyordu, sadece nasıl bir his olduğunu hatırlamak için.
İsim söylemiyordu. Birinin kendi ismini en son ne zaman söylediğini hatırlamıyordu. “Alakis.” Kendi zihninde bile garip geliyordu. Burada küçük, tuhaf bir yuva yapmıştı. Eski güzelliğin kemiklerinde bir tür sığınak.
Bir gardırobun arkasına saklanmış bir leğen. Raflarının yarısı eksik küçük bir kitaplık. Duvara dönük kırık bir ayna. Kendini görmeyi sevmiyordu.
Duvarlar eski tablolarla kaplıydı. Uzun zaman önce ölmüş ve isimsiz solmuş soylular gösteriyorlardı. Gözleri karanlıkta bile onu takip ediyordu. Onlardan korkmayı bırakmıştı. Gerçekten herhangi bir şeyden korkmayı bırakmıştı.
Unutulduğunda, korkacak bir şey kalmadığını öğreniyordun. Bazen tavandaki çatlakları gözleriyle takip ediyor ve yıldızmış gibi davranıyordu. Geceleri, sarayın nefes alışını dinleyerek saatlerce uyanık yatıyordu.
Bazen ses çıkarmadan ağlıyordu. Ama çoğu zaman sadece pencereden dışarı bakıyordu. Orada olduğunu bilmeyen insanları izlemeyi seviyordu.
Önemliymiş gibi hareket etme şekillerini görmeyi seviyordu. Sanki birileri onların gelmesini bekliyormuş gibi. Nereye gittiklerini hayal ediyordu. Onlar için isimler uyduruyordu.
Portakal tepsisiyle kırmızı cüppeli kadın, meyve satıcısının kızı Yelari oldu. Kırık zırhı ve çarpık gülümsemesiyle uzun boylu muhafız, çalışmadığı zamanlarda gizlice şiir yazan asker Fareth'ti.
Sabahları kendi ayaklarına takılan hizmetçi, bir gün kraliçe olacak bir soyludan gizli çocuk Daya'ydı. Onların hikayeleri vardı. Onlara anlam veriyordu, çünkü kendisinin hiçbiri yoktu.
Ve gece gelip pencere ayna gibi karardığında, köşesine kıvrılıyor ve sessizliğin bir kafes değil, bir battaniye olduğunu hayal ediyordu.
***
Mevsimler değişti ve rüzgarlar yön değiştirdi.
İlk başta fark etmedi. Gökyüzünde değil, ama sessizlikte. Bir şey kırılmadan hemen önce gelen türden bir durgunluk. Kapı, dünyasında bir duvar yıkılıyormuş gibi çarparak açıldı.
Alakis sıçramadı. Hiç hareket etmedi. Ayak sesleri taş zeminde fırtına gibi ilerleyip tozu korkmuş böcekler gibi dağıttığında bile.
“Bak şuna,” dedi bir ses, gururlu ve şurup gibi tatlı. “Hâlâ nefes alıyor.”
Alakis başını hafifçe çevirdi, sadece onları görecek kadar. Kardeşleri oradaydı. İkisi.
Kırmızılı uzun boylusu Ronash'tı, altıncı doğan. Büyük bir kedi gibi yapılıydı, gülümsemesi nazik olamayacak kadar beyazdı. Daha kısa, daha geniş, kolsuz ipek ve ağır altın giyen Kelir'di, beşinci doğan. Hiçbir zaman gözde olmadığı için iki kat daha acımasızdı.
Yağ ve baharat kokusu çürüme gibi onlara yapışmıştı. Sarayın iç salonları için giyinmişlerdi. Sıcak kısımlar, müzik ve parfümlerle dolu yumuşak ve parlak kısımlar.
Bu tozlu yere ait değillerdi. Yine de buradaydılar, Alakis'in sessizlik dünyasına çamur ve kahkaha sürüyorlardı.
“Hâlâ farelerle arkadaşlık mı ediyorsun, küçük kardeş?” diye sordu Ronash, kapının yanındaki boş bir kaseyi ayağıyla iterek.
Kelir, Alakis'in uyku yerini döşemek için kullandığı kumaş parçalarından birini almak için eğildi. İğrenerek kaldırdı. “Bu bir perde mi yoksa kefen mi? Her iki şekilde de sana yakışıyor,” dedi.
Alakis yavaşça ayağa kalktı. Gururlu olduğu için değil. Karşı koyduğu için değil. Onlar buradayken yerde kalmaya gerek yoktu. Konuşmadı. Onlar da beklemiyordu zaten.
Ronash bir kez etrafında dolaştı, gözleri parlıyordu. “Çok sessiz. Bir bebek gibi. Boyalı nasıl görünür sence? Yoksa tozlu mu bıraksak? Daha gerçek olabilir öyle.”
Kelir güldü. “Hadi öğrenelim.”
Ona nereye götürdüklerini söylemediler. Hiç söylemezlerdi. Oyunun bir parçasıydı bu.
Alakis sormadı. Zaten doğru cevap vermezlerdi. Ronash emin adımlarla yolu gösterdi, ipek cüppeleri mermere sürtünüyordu.
Kelir Alakis'in hemen arkasında yürüyordu. Bazen onu mücevherli bir yüzüğün düz tarafıyla dürtüyor ya da sahte bir tiksintiyle omzundan tozu silkeliyordu.
“Seni küf gibi saklamalarına şaşmamalı,” dedi Kelir sessizce. “Eski kitap ve yatak çürüğü gibi kokuyorsun.”
Alakis'in ayakları taştan acıyordu. Vücudu ince tuniğinin içinde üşüyordu. Dün temizlemişti ama temiz fikri yıllar içinde değişmişti. Artık normalden daha az kirli anlamına geliyordu.
Onu tanımadığı bir koridordan sürüklediler. Gül ve şarap kokuyordu. Duvarlar tavus kuşu tüyleri gibi oyulmuş kapılarla kaplıydı. Altın kaselerde tütsü yanıyordu.
Sonra vardılar.
Hava kalındı. Altın ve kırmızı her duvarı, her yastığı kaplıyordu. Tavan, gizli havalandırmalardan gelen ılık havada yavaşça hareket eden ipek kumaşlarla asılıydı.
Parfüm her yüzeye yapışmıştı.
Duvarlar tanrıları bile utandıracak sahnelerle boyanmıştı.
Kan kırmızısı ve parlak altın kadife perdeler, çiçeklerle oyulmuş kemerlerden dökülüyordu. Lambalar renkli camların arkasında alçak ve sıcak yanıyordu. Tütsü ejderha ağzından çıkan duman gibi kıvrılıyordu. Bal, misk ve daha karanlık bir şeyle ağırdı.
Su, beyaz nilüfer çiçekleriyle çevrili sığ havuzlarda yavaşça fokurduyordu. Burada kahkaha ve müzik vardı. Yumuşak teller ve nefesli flütler yemek ve içki kokusuyla karışmıştı.
Cariyeler kanepelere ve yastıklara uzanmıştı. Gözleri boyalı, dudakları kırmızı, tenleri yağlı ve parlaktı. Yarı giyiniklerdi ve çok eğleniyor görünüyorlardı. Kahkahaları ağızlarından duman gibi kıvrılıyordu.
Orman kedileri gibi uzanmışlar, Alakis kardeşleri tarafından odaya itilirken eğlenerek dişlerini gösteriyorlardı.
Kimse neden burada olduğunu sormadı. Biliyorlardı.
Ronash, kollarını bir tiyatro oyuncusu gibi açarak duyurdu: “Sevgililer, sizin için nadir bir ikram. Babamızın en değerli hayal kırıklığı, sadece eğlenceniz için gölgelerden çekildi.”
Kahkaha odanın etrafında su üzerindeki yağ gibi dalgalandı.
Kelir Alakis'i kolundan yakaladı ve odanın ortasına sürükledi.
Şeffaf mor cüppeli bir kadın yaklaştı. Alakis'i garip bir hayvana bakar gibi incelemek için eğildi. “Bu ne?” diye sordu.
“Ona bakın. Şu gözlere bakın. Ölü inciler gibi.”
“Mermerden bile daha solgun.”
“Sizce hasta mı?”
“Bir hayalet mi?”
“Öyle,” dedi Ronash pürüzsüzce. “Soy hattının bir hayaleti. Sevgili babamızın kilitli tuttuğu bir fısıltı.”
Başka bir kadın kıkırdadı, altın bir bardakta şarabı döndürerek. “Bu sefer oyun ne? Ona nasıl memnun edileceğini mi öğreteceğiz? Yoksa sadece kırılışını mı izliyoruz?”
“Oh, kırın onu,” dedi üçüncüsü. “Lütfen. Şeyler parçalandığında çıkardıkları sesi seviyorum.”
Ona bir üzüm atıldı. Göğsünden sekti ve ıslak bir sesle yere düştü. Bir ipek eşarp sonra atıldı, sahte bir peçe gibi başının üzerine indi.
“Kemiklerine bakın,” diye fısıldadı biri, yaralı bir yavruyu koklayan bir dişi aslan gibi Alakis'in etrafında dolaşarak. “Onu bir enstrüman gibi çalabilirsiniz.”
“Bilekleri çok küçük. Bir kız gibi.”
“Güzel bir kız bile değil,” dedi bir diğeri. “Bir mezardan sürünerek çıkmış bir şeye benziyor.”
“Daha çok köylü cesetleri çukuruna.”
Tuniğinin yakası aşağı çekildi, bir omzunu gösterdi. Şaraba batırılmış bir parmak ucuyla köprücük kemiğine kül sürüldü.
“Hadi onu süsleyelim,” diye önerdi bir kadın. “Renge ihtiyacı var.”
Altın bilezikler takan bir cariye bir kesesinden boya kalemi çıkardı. Diğer koluna kıvrımlar ve çiçekler çizmeye başladı. “Süpürgeyi güzelleştirmek” hakkında bir şeyler mırıldandı.
Biri bir fırça aldı ve dolaşık saçlarıyla oynadı, teller çözülürken diliyle tıklama sesleri çıkardı. “Örümcek ağı gibi. Hiç ağırlığı yok.”
Alakis orada durdu ve bıraktı.
Çok solgundu. Çok zayıftı. Çirkindi. Vücudunda güç yoktu. Omuzları bir çocuğunki gibi eğikti.
Saçları doğal değildi. Gözleri garipti. Kardeşlerinin altın tenine, kare çenelerine ya da geniş göğüslerine sahip değildi. Onların yüksek seslerine ya da savaş yaralarına sahip değildi. Hiçbir şeyi yoktu. Hiçbir zaman hiçbir şeyi olmamıştı.
Belki de yanlış doğmuştu diye düşündü. Tanrıların yok etmeyi unuttuğu bir hata gibi.
Annesini hatırlamıyordu. Onu isteyip istemeyeceğini bilmiyordu. Sadece öldüğünü biliyordu ve o ölmemişti. Ve bu, herkesin ona karşı öfkesinin başlangıcı olmuştu.
“Konuşuyor mu ki?”
Alakis ağzını açtı, sonra kapattı. Ne söylerdi ki?
Başka biri güldü ve yaklaştı. “Hayır, hayır—bekle—ona bir şey yaptıralım. Hayaletin hangi numaraları bildiğini görelim.”
Ronash parmaklarını şıklattı ve ayaklarının dibine bir madeni para attı. “Dans et, küçük köpek.”
Daha fazla kahkaha. Artık kötü. Talep edici.
Alakis bir an madeni paraya baktı, halının üzerindeki altının parıltısına. Dans etmeyi bilmiyordu. Ama hareket etti.
İstediklerini düşündüğü şeyi yaptı. Bir zamanlar bahçe duvarlarının karşısından gördüğü hareketlerin sarsak, hüzünlü bir kopyasıydı. Kollar kaldırıldı, ayaklar kaydı, yarı gergin bir kukla gibi garip bir sallanma.
Bağırıp çağırdılar.
“Bu çok fazla!”
“Şalım daha iyi yapardı!”
“Ne kadar ürkütücü!”
Saçlarının üzerine bir şey döküldü, yağ ya da şarap. Alakis ayırt edemedi.
“Aish!” Cariyelerden biri tiksintiyle dilini şıklattı. “Bu hareketler dans anlamına hakaret. Böyle bir sanatı mahvetmesine izin verilemez. Küçük hayalet, bu saçmalığı bırak ve sürün!”
Bu onları kahkahadan çığlık attırdı.
Ve böylece süründü.
Çünkü bunu nasıl yapacağını biliyordu.
Yanağı neredeyse halıya değene kadar kendini alçalttı ve bir daire çizerek süründü. Mantıklı olduğu için değil. Anlamı olduğu için değil.
Çünkü ona öyle söylemişlerdi.
Çünkü istediklerini yapmazsa, belki onu döverlerdi. Ya da daha kötüsü—onu tekrar unuturlardı.
Ve bir şekilde bu düşünce kahkahadan daha çok acıttı.
Utanç yeni değildi. Sadece burada daha yüksek sesliydi.
Köşede hareket eden gölgeleri gören Ronash'tı. Bir figür geldi, diğerlerinden daha uzun. Sessizlik kılıfından çekilmiş bir bıçak gibi etrafına sarıldı.
Kahkaha durdu.
Müzik bile durdu, çok hızlı kesilmiş bir boğaz gibi notanın ortasında öldü.
Elgar Kralı gelmişti. Vandu, Doğu Kumullarının Aslanı, Demir Sancakların Lordu.
Her ipliğinde asaleti fısıldayan cüppeler içinde duruyordu. Çivit mavisi ve kemik beyazı vurgularla koyu bronz. Bükülmüş alev gibi yapılmış bir taç başında parlıyordu.
Gözleri keskindi, hafifçe çökmüştü, sanki hükmetmenin ağırlığı onu çoktan içten oymaya başlamıştı.
Ama varlığı ağırdı. Ronash'ın bile şarap bardağını doğal bir saygıyla indirerek geri adım atmasına yetecek kadar ağır.
Kral ilk başta hiçbir şey söylemedi. Alakis'e baktı.
Hayır, ona değil.
İçinden.
Sanki bastığı bir şeye bakıyormuş gibi.
“Bu da ne?” diye sordu Vandu. Sesi yükseltilmemişti ama taşıyordu. Gerçekleşmiş bir lanet gibi odada yankılandı.
Ronash alçak bir reverans yaptı, zarif görünmeye çalışarak. “Bir şaka, Baba. Biraz eğlence—“
“Sessiz.”
Kelime odayı durdurdu, buzdan daha soğuk. Alakis o bakışın ağırlığını şimdi düzgün bir şekilde üzerine yerleştiğini hissetti.
Sıçramadı. Titremedi. Sadece yukarı baktı.
Vandu'nun dudağı kıvrıldı. “Demek kaçıp geldiğin yer burası,” dedi. Keskin bakışları Alakis'in yüzünden aşağı akan balın yavaş damlayışını takip etti.
Vandu yavaşça yaklaştı, ayak sesleri ağır ve dikkatliydi. Yüzüklü bir parmağının kıvrımıyla çocuğun çenesini kaldırdı.
“Büyümüşsün,” dedi. Övgü değildi. Suçlamaydı. “Ama olduğundan daha fazlası değilsin. Solgun, titreyen bir leke.”
Alakis bakışlarını indirdi, kralın her kusuru, her lekeyi, doğru olmayan her parçasını not ettiğini biliyordu.
“Zamanı geldi,” dedi Vandu basitçe. Sanki daha fazla konuşmak nefes israfıymış gibi döndü. “Sonuçta krallığına faydalı olacaksın.”
Ronash şaşkınlıkla baktı. “Yani—kabul etti mi?”
“Etti.”
Bütün gözler aniden Alakis'teydi, ama öncekiyle aynı şekilde değil. Cariyelerden bazıları acıma dolu bakışlar paylaşırken, diğerleri şok içinde kaşlarını kaldırdı. Kardeşlerinin bile sözü yoktu.
Oda çok uzun süre sessiz kaldı. Cariyelerin artık izlemediklerini numara yapmayacakları kadar uzun. Mangallardan kıvrılan tütsünün gerilimle kalınlaşıp, ölmek üzere olan bir adamın yükselen ruhu gibi tavana doğru sarıldığı kadar uzun.
Sonunda Kelir öne çıktı. Tonunu nötr tuttu, yüzeyin altında bir endişe kıpırtısı olsa bile. “Onu ona göndermek...,” dedi Kelir yavaşça, gözleri Alakis'ten kralın geniş sırtına kaydı. “Bu bize faydalı olacak mı?”
“Olacak.”
“Ama o—” Kelir kendini tuttu. Karşı koymuyordu. Sadece kafası karışmıştı. “Affedersiniz ama... onu mu istedi?”
“Hiçbir şey istemedi. Bir hediye bekliyor,” dedi Vandu ve bu sefer sesi belirsizliği itaate ezen o demir notayı taşıyordu. “O benim niyetimin kanıtı. Bu yeterli.”
Alakis'in kalbi göğsünde daha sert attı. Kardeşlerine baktı, Kelir'den sütunlu geçidin yanında donmuş Ronash'a, çeneleri gergin. İkisinin de yüzünde rahatlık yoktu.
Ronash sessizce, kendinden çok başka birine söyler gibi alay etti. “Onunla birkaç saatten fazla hayatta kalabilir mi ki?”
Şaka bile kötü değildi. Ronash'ın normalde olduğu şekilde değil. Yorgundu. Bir inançsızlık nefesi, sanki bir kedinin bir savaş birliğine liderlik etmeye uygun olduğu söylenmişti.
Vandu durdu.
Dramatik değil. Bir dönüş ya da sert bakışla değil. Sadece hareket etmeyi bıraktı, sanki havayı içinden geçmek için çok kalın yapan bir şey duymuş gibi. Sonra yavaşça, Ronash'a bir omzunun üzerinden bakacak kadar başını çevirdi.
Bir duraklama oldu.
“Göreceksin,” dedi, “o erkekleri bizim yaptığımız şekilde ölçmüyor. Bu yüzden gidemediğimiz yerde kaldı.”
“O bir canavar,” diye mırıldandı Ronash, cesur olmak için yeterince yüksek sesle değil.
“Evet,” dedi Vandu, kapıya doğru dönerek. “Nahr'Zul'un altı yüzyıllık imparatorluğunu bir masadan kum silermişçesine deviren başka ne olabilir? Rilk'leri ve elli bin kişilik süvarilerini parçaladı ve korkmuş köpekler gibi dağıttı. Sharuhl'un ateş büyücüleri lejyonunu tapınak külünde kararmış kemiklere indirdi. Ve her biri hareketli bir kale olan zırhlı savaş filleri geçit töreniyle Qassira, yine de bir yıl dolmadan diz çöktürüldü. Biri ardına, on yıl içinde.”
Kelir sessiz bir nefes bıraktı. “Yani eğilip sürünecek miyiz, gururumuzu bu kadar ucuza mı satacağız?”
Vandu'nun sesi alçaktı, deneyimli bir generalin kuru hırıltısıyla örülüydü. “Büyücülerim, süvarilerim ve lanet olası tek bir filim olmadığına göre, köpeği oynuyoruz. Bekliyoruz. Konuşulduğunda gülümsüyoruz. Çünkü hayatta kalmak, şimdilik, çoktan toz olması gereken şeye itaat etmeyi gerektiriyor.”
Bu sonunda savaş özlemi çeken prensleri susturdu, ama kıpırdandılar, huzursuz enerji içlerinden dalgalandı. İçgüdüleri söylenenlere karşı çığlık atıyordu, ama babalarının sözlerinin ağırlığı onları yerinde tuttu.
Ancak zar zor.
Vandu'nun gözleri, sadece sahadaki zamanın getirebileceği o soğuk, yorgun bilgelikle daraldı. “Geçmen gereken dağı gömmezsin. Hayatta kalırsın. Ve ayaklarının altında çökmemesini umarsın.”
Ronash alay etti. “Yani onu bizim yerimize mi gönderiyorsun? Bizi temsil etmesi için mi?” Sözlerindeki nefret bir kovayı doldurabilirdi.
Alakis ondan bahsedilince sıçradı. Anın ağırlığı altında teni ürperdi, bir kurban gibi sunulduğuna dair sürünen kesinlik. Bu pazarlığın kendisinden ne istediğini henüz anlamaya başlamamıştı.
“Evet,” dedi Vandu basitçe. “Yapacak.”
Ronash'ın elleri yumruk oldu, yüzü inançsızlık ve tiksintiyle buruştu. “Ya ölürse?”
Vandu, Alakis'e yağmurda bırakılmış yongalı bir hançere bakar gibi baktı, ama yine de kullanım buldu. “O zaman Elgar'a hizmet ederek ölür.”
Kelir, hâlâ böyle bir sonucu kabul edemeyerek, konuşmak için ağzını açtı. Ama kelimeler oluşmadan önce, Vandu onu yüzyılların ağırlığını taşıyan bir bakışla kesti. “Gururdan bahsediyorsun, ama o gururun bedeli ölüm. Ve krallığımızın bunun için düşmesini görmeyeceğim.”
Genç prensler artık sessizdi. Babalarının sözlerinin sert gerçeği soğuk bir rüzgâr gibi üzerlerine çöktü.
Dünya değişmişti. Elgar'ın gururunun ağırlığı, kendilerinden çok daha güçlü krallıkların baskısı altında bükülmüştü. Şimdi itaatkârın rolünü oynamak zorundaydılar.
Bir zamanlar dişlerini göstererek düşmanlarını parçalayan bir canavar olan krallık, artık daha sessiz bir yolda yürüy
