Vahşi Alevler Serisi 2. Kitap: Günahkâr
Yazar
Amber Kuhlman
Okur
19.5K
Bölüm
49
Renee nihayet bir zamanlar onu yıkan üç adamın kollarında kendini güvende hissediyor. Matt, Jake ve Aaron artık onun yuvası oldu; birer düşmandan ziyade, amansız koruyuculara dönüştüler. Ancak huzur sonsuza kadar sürmez. Bir sapık her adımını takip etmeye başladığında, kurduğu o hassas sükunet çatlamaya başlar. Gömmek için savaştıkları geçmiş yeniden gün yüzüne çıkar ve aşk aniden hem kalkanı hem de en büyük riski haline gelir. Korku yayıldıkça ve sırlar açığa çıktıkça, Renee kime güvenebileceğine karar vermek zorundadır; çünkü bu kez aşk onu kurtarmayabilir. Onu yok edebilir.
Bölüm 1: Benim Olduğunu Söyle
MATT
Bilekleri ellerimin altında zorlanıyordu, onu yatağa doğru bastırırken yatak başlığı hafifçe takırdıyordu. Saç dipleri terden ıslanmış, dudakları hızlı ve yalvarır gibi aldığı nefeslerle aralanmıştı—göğsümün, onu tutan ellerimden bile daha sıkı daraldığına yemin edebilirdim.
Bana karşı koymaya çalışırken o kadar güzeldi ki.
Korkmasını istediğim için değil—bunu asla istemezdim—ama pes edecek, onu bu şekilde altımda tutmama izin verecek ve tehlikede olmadığını bilecek kadar bana güvendiği içindi. Beni her seferinde zayıf düşüren şey bu güvendi.
Kafamın içindeki sessiz bir ses şöyle diyordu: istediği herhangi bir adamı seçebilirdi… ama o seni seçti.
Jake'i de seçmiş olsa bile. Ve Aaron'ı da.
Bu düşünce mideme kramplar soktu. Bu, keskin ve tanıdık bir histi.
“Matt...” Renee'nin sesi adımda kırıldı, artık daha ince çıkıyordu, sırtı bedenimin altında yay gibi gerildi. Ellerim refleksle sıkılaştı, bileklerini yastığa daha derine bastırdım, kalçaları durmaksızın hareket ederken onu sabit tuttum.
“Sakin ol,” dedim boynuna doğru yumuşak bir sesle. Sesim boğuk ve kalındı. “Beni acele ettirme, tatlım.”
Bedeninin titrediğini hissettim. Bedenimin altında titriyordu. Bu titreme göğsüne doğru yayıldı.
“Ben—lütfen—”
Tanrım, bu kelime. Bunu her duyduğumda kanımı daha da kaynatıyordu.
Başımı eğdim ve boynundaki çılgın nabzını öptüm, dudaklarım hızlı kalp atışlarının üzerinden geçti. Yumuşak ve kırık bir inleme çıkardı, içimdeki ilkel bir şey buna hırlayarak karşılık verdi.
“Bir daha söyle.” Başparmağım bileğinin iç kısmını okşadı—gücümü, denese bile kıramayacağı demir kilidi hatırlatarak.
“Lütfen,” diye fısıldadı yeniden. Gözleri yavaşça kapandı.
Onu beklettim. Kokusunu içime çekerken saniyeler yavaşça geçip gitti. Nane şampuanı. Çok hafif bir vanilyalı losyon kokusu. Bu koku, o gittikten çok sonra bile yatağımda kalıyordu.
Jake’in yatağına girdikten çok sonra bile. Ya da kanepede Aaron’ın kollarına kıvrıldıktan çok sonra bile.
Kıskançlık her zamanki gibi geldi—kaburgalarıma inen bir yumruk gibi. Çirkin, yakıcı, istenmeyen. Bundan nefret ediyordum. Böyle anlarda bile, onu altımda tutarken, benim için titrerken, adımı fısıldarken beni içten oymasından nefret ediyordum.
Tatmin olmalıydım. O buradaydı. Benimleydi. Ama bencil bir yanım onun tamamını istiyordu. Her saniyesini. Her öpücüğünü. Her nefesini.
“Matt...” Sesi yine çatladı, beni bu sarmaldan geri çekti.
Çenesini öptüm, dudaklarım elmacık kemiğinin ince hattını takip ederek ağzına ulaştı. Nefesi benim nefesime karıştı, ikimizinki de hızlı ve telaşlıydı. “Bana güveniyor musun?” diye fısıldadım, dudaklarım onun dudaklarına değerek.
Gözleri açıldı. Kocaman. Parlak. Korkusuz. “Her zaman.”
Sonra göğsümdeki o acı kaybolup gitti. Kıskançlık dindi. Yerini bana duyduğu güvenin güçlü hissi aldı. Beni zayıf düşüren şey de buydu. Onun bedeni değildi, seks değildi, bedenimin altında kıvranması da değildi.
Benden asla şüphe etmemesiydi.
Onu öptüm—sert, hızlı, sahiplenircesine—ve nefesi ağzımın baskısında kayboldu. Bedeni altımda yukarı doğru kalktı, bilekleri yine tutuşumu test ederek çırpındı. Onu daha sıkı tutarak sabit kalmasını sağladım. “Benim,” diye hırladım dudaklarına.
Gözleri kapandı. “Senin.”
Bu kelime içimden erimiş lav gibi aktı. Derinden inledim, bir elimi serbest bırakmak için ağırlığımı kaydırdım—elimi kaburgalarından aşağı, belinin kıvrımından geçirerek, avucum kalçasının eğrimine oturana kadar daha da aşağıya indirdim.
Dokunuşuma doğru uzandı. Çok istekliydi. Boynuna doğru gülümsedim.
Bunu uzatmak istiyordum. Sesi kısılana kadar bana yalvarmasını, onu sadece bana ait olduğu bu arafta tutmak istiyordum. Ama kendi kontrolüm çözülüyordu, bedeni altımda kıvrandıkça iplikler birer birer kopuyordu.
“Matt...” diye tekrar nefes nefese inledi—bir uyarı, bir yalvarış, bir emir.
Alnımı alnına dayadım, gözlerimi onun kızarmış yüzüne diktim. “Bana ne yaptığını bilmiyorsun,” dedim boğuk bir sesle. “Beni fena halde çıldırtıyorsun. Bana tek adammışım gibi her baktığında, buna neredeyse inanıyorum. Ama sonra tek kişi olmadığımı hatırlıyorum.”
Dudakları aralandı. Kafası karışmış görünüyordu. “Matt—”
“Yapma,” diyerek onu durdurdum. Ses tonum sertti. “Bana yalan söyleme. Hepimizi sevdiğini biliyorum. Kendini üç erkek arasında paylaştırdığını biliyorum. Ama benim yatağımdayken? Benim altımdayken?” Daha sert bastırdım. O bir saniyeliğine nefes almayı bırakana kadar bedenimi ona sürttüm. “Sen benimsin. Söyle bunu.”
Gözleri parlıyordu. Bedeni beni istese bile bakışları inatçıydı. Bacakları hareket etti ve daha geniş açıldı. Göğsü daha hızlı inip kalkıyordu. “Senin,” diye fısıldadı. Sonra daha yüksek ve daha güçlü bir şekilde konuştu: “Ben seninim, Matt.”
Göğsüm sızladı. Bedenim yanıyor gibiydi.
Ama yine de, bu yeterli değildi.
Onu tekrar öptüm, sert ve acıtırcasına, tüm kıskançlığımı, ihtiyacımı ve derin aşkımı onun dudaklarına akıttım. Bana doğru usulca inledi ve o ses beni tamamen parçaladı.
Bileklerini bıraktım ve yüzünü avuçlarımın arasına aldım, onu bir daha hiç kimseyi öpmeyecekmişim gibi öperken sabit tuttum. Diğer elim aşağıya kaydı, okşayarak, sahiplenerek—ve bedeni altımda şiddetle sarsıldı.
Tırnakları omuzlarıma battı. İnlemeleri ağzıma karşı kırıldı. Ve sonunda parçalandığında, adımı haykırarak, ben de onun ardından göğsümden kopan bir inlemeyle uçurumdan düştüm.
Uzun bir süre ikimiz de hiç hareket etmedik. Tek duyulan şey nefes alışımızdı. Nefesimiz ağırlaşmış ve birbirine karışmıştı.
Yanıma doğru döndüm. Onu da benimle birlikte çektim. Göğsüme yaslanmıştı. Başı çenemin altına yerleşmişti.
Bana sıkıca tutundu. Seksin ardından bedeni hala titriyordu. “Matt,” diye fısıldadı yeniden. Sesi bu kez daha yumuşaktı.
“Şşşt.” Başının tepesinden öptüm, saçının kokusunu içime çektim. “Buradayım, bebeğim. Her zaman.” Tanrı yardımcım olsun, bunu gerçekten kastediyordum. Yarın aynı sözü Jake'e fısıldayacak olsa bile. Ya da Aaron'a.
Gözlerimi kapattım ve onu daha sıkı tuttum, kendimi bu anın—bu anın, bu kalp atışının—yeterli olduğuna inanmaya zorladım. Çünkü eğer inanmazsam, kıskançlık beni diri diri yerdi.
