Fumbled
Yazar
Lynn Fair
Okur
368K
Bölüm
39
“Ben zampara değilim.” Bunu, gözlerini dudaklarına dikmiş bir meydan okuma gibi söylemişti.
Sydney’nin tek derdi, Koç Hale’in halka açık rezaleti haline gelmeden bu NFL galasından sağ salim kurtulmaktı. Bir elinde valiz, diğerinde şampanya vardı ve kimsenin manşet süsü olmaya zerre niyeti yoktu.
Derken Drew Simmons o sinsi sırıtışıyla ve kesinlikle ait olmadığı bir yere konan eliyle araya girer. Sahneye "Cole Parker" dahil olur; uzun boylu, sakin ve Sydney ile bela arasına sanki etrafındaki havaya hükmediyormuş gibi girmekte fazlasıyla usta. Sydney bunun bu kadar çekici olmasından nefret etmeli. Ediyor da. Bu da işleri daha da kötüleştiriyor.
Cole onu dans pistine çeker ve avucunu bir vaatmiş gibi belinde tutar. Sydney konuşur, o dinler. Sanki Sydney’nin nefeslerini sayıyormuş gibi flört eder. Ve yaklaşıp kulağına, “Benimle gel,” diye fısıldadığında, bunu kemiklerinde hissedeceksin tatlım.
Birlikte çıkışa yönelirler. Bir fotoğrafçı bağırır: “Sydney Hale!” 😬
Bölüm 1: Üzerinde Uyarı Etiketi Olan Bir Çene Hattı
SYDNEY
Babanızın yanına geri taşınmak hakkında kimsenin söylemediği şey, seks hayatınızın ne kadar çabuk öldüğüdür.
Gerçek seks hayatınız değil—çünkü dürüst olalım, son neredeyse-ilişkim muhteşem bir çöp ateşiyle son bulduğundan beri zaten böyle bir şeyim olmadı. Hayır, solo olandan bahsediyorum. Kapıyı kilitlemeyi, Target'tan indirimli aldığım bir mumu yakmayı ve beş dakikalığına bir hayatı olan biriymişim gibi davranmayı içeren türden.
Yirmi beş yaşında babasının evinin bodrum katında yaşamayan biri gibi.
Mum titreşiyor. Bacaklarım açık. Ve vibratörüm şu an bacaklarımın arasında Tanrı'nın işini yapıyor.
Yavaşça nefes verdim, bir elim braletimin yumuşak danteli üzerinden göğsümü okşarken diğeri oyuncağı klitorisimin üzerinde yavaş, kasıtlı daireler çizerek gezdiriyor. Kalçalarım içgüdüsel olarak yukarı kıvrılıyor, o ilk zevk dalgasını kovalıyor, kaslarım şimdiden sıkılaşmaya başlıyor ve—
BANG. BANG. BANG.
“SYDNEY!”
Tüm vücudum elektrik çarpmış gibi kasıldı.
“Beş dakikan var!” diye bağırdı babam kapının arkasından, sanki hâlâ doksanlarda yaşıyormuşuz da mesajlaşmayı öğrenememiş gibi. “Zaten geç kaldık!”
Aman. Tanrım.
Yaşamak üzere olduğum orgazm acıklı, inleyerek bir ölüm yaşadı. Vibratörü çekip aldım ve sırtüstü yığıldım, artık yanlış şekillerde titriyordum, vücudum sıcaklık ve sinirle zonkluyordu.
“HARİKA,” diye bağırdım sesimi tavana yönlendirerek. “TAM DA BANA LAYIK.”
Vibratörü kapattım ve yastığıma doğru fırlattım. Zavallı bir tuk sesiyle düştü. Bacaklarımın arası ıslaktı. Yanaklarım kızarmıştı. Ve tüm vücudum Neden durdun? diye çığlık atıyordu, sanki doğaya karşı bir suç işlemişim gibi.
Nefes nefese doğruldum, elimin tersini yüzümde gezdirdim. Maskaramın bulaşmış olma ihtimali yüksek. Nabzım neredeyse-boşalma yüzünden hâlâ çılgınca atıyordu ki—bu arada—hiç zevk almamaktan çok daha kötü bir şey.
Saate baktım. Zamanım vardı aslında. Boşalacaktım, rahat rahat duş alacaktım, hatta belki sahte bir dumanlı göz makyajı deneyip bu geceyi sıkıntıdan ölmeden atlatacak kadar seksi görünecektim.
Bunun yerine, telaşlı, tatminsiz haldeyim ve şimdi de çocukluk yatağımda orgazm olmaya çalışmamış gibi bir sürü NFL seçkiniyle sosyalleşmeye gideceğim. Kusursuz plan.
Külotumu çıkardım, kirli sepetine attım ve hasar kontrolü için bir makyaj mendili aldım. Braletim kaldı—tatlı, elbisemle uyuyor ve askılarla uğraşmak için fazla tembeldim şu an.
Elbisem zaten dolap kapısında asılıydı. Siyah, dar ve dizin hemen üstünde bitiyor—klasik bir “bu gece ilgi çekici olmak için enerjim yok” hamlesi. Elbiseyi üzerime geçirdim, topuklularıma adımladım ve buklelerimi birkaç parmak hareketiyle ve nem tanrılarına umutsuz bir duayla düzelttim.
Son adım: herhangi bir az önce boşalmaya çalışıp başaramadım kokusunu örtecek kadar parfüm sıkmak, sonra aynada son bir kez kendime bakmak. İyi görünüyordum. Seksi bile. Vibratörünü babasının sesiyle yarıda kesilen bir kadına benzemiyordum. Yaşasın ben.
Otel için hazırlanmış valizimi aldım ve üst kata çıktım. Yukarı vardığımda babam çoktan ön kapının önünde volta atıyordu, bir elinde telefonu, diğerinde araba anahtarları. Bana baktı ve anında kaşlarını çattı.
“Bunu mu giyiyorsun?”
“Seni de görmek güzel, Koç.” Masadan el çantamı kaptım ve kuru bir gülümseme attım. “Yargılamayı bitirdiysen, bu toplum içinde rezil olma faslını bir an önce atlatmak isterim.”
Homurdandı ve başıyla kapıya işaret etti. “Araba önde.”
Tabii ki öyle. Hiçbir şey, baban-eğik çizgi-efsanevi savunma koordinatörüyle şık bir NFL galasına gitmek kadar eğlenceli aile etkinliği olamaz. Her etkinliğe sanki kırmızı bölgede üçüncü haktaymış gibi davranan biriyle.
Valizimi yan koltuğa ittim, SUV'a bindim ve bacak bacak üstüne attım, hâlâ tatminsiz gerilimle sızlayan bedenimi görmezden gelmeye çalışarak. Bacaklarım otomatik olarak birbirine bastı. Kıpırdandım, sonra tekrar kıpırdandım, tenimin altında kalan sıcaklığı görmezden gelmeye çalışarak.
Araba pahalı deri ve vanilya oto kokusu kokuyordu. Çok sessizdi. Tamamen önemsiz bir şeyi kontrol etmek için telefona uzandım, aslında hâlâ biraz tahrik olmuş ve çok sinirli olduğum gerçeğinden dikkatimi dağıtmak için.
Babam yanıma oturdu ve tek kelime etmeden kapıyı kapattı.
“Heyecanlı mısın?” diye sordum kuru bir sesle.
“Etkinlik için mi?”
“Hayır. Boyunları ağaç gövdesi kalınlığında bir düzine adam bekar mıyım diye sorarken yanında sessizce oturduğum kısım için.”
İç çekti. “Sadece… nazik ol. Gülümse. Olay çıkarma.”
“Ben hiçbir zaman olay çıkarmam.”
“Galaya bot giyiyorsun.”
“Bunlar topuklu.”
“Fermuar var üzerinde.”
“Moda öncüsü bunlar.”
Bana Senin yüzünden içiyorum diyen bir bakış attı ve telefonuna döndü.
Otoyola çıkarken camdan dışarı baktım, şehir cam ve çelikle yükseliyor, akşam göğüne karşı parlıyordu. Gala şehir merkezinde şık bir oteldeydi, kristal avizeler ve spor medyasıyla dolu. Babamla geceyi orada geçirecektik, böylece gece geç saatte geri dönmek zorunda kalmayacaktı. Harika—aile gezilerini çok seviyorum.
Otel oyuncular, menajerler ve kameralar önünde birbirinden nefret etmiyormuş gibi yapan ailelerle dolu olacaktı. İçinde hiç kendimi evimde hissetmediğim bir dünya—her ne kadar neredeyse bu dünyanın içinde büyümüş olsam da.
Başımı arkaya yasladım ve gözlerimi kapattım. Tek bir gece. Dayanmam gereken tek şey bu.
Sonra yarın eve dönebilir, bir kadeh şarap koyar ve yarım kalan işimi bitirebilirim. Gece bitmeden üç linebacker ve emekli bir tight end tarafından teklif almadığımı varsayarsak.
***
Kırmızı halı gözleri kamaştırıyordu. SUV'dan adımımızı atar atmaz flaşlar havai fişek gibi patladı ve anında güneş gözlüğü takmadığıma—ve belki de bir maske takmadığıma pişman oldum. İstediğim son şey, bir spor blogunda Koç Hale'in bomba gibi kızı NFL galasında büyüledi gibi bir başlık altında arka planda görünmekti.
Bu tür bir ilgiye ihtiyacım yoktu. Bu gece değil. Hiçbir zaman değil.
Yine de omuzlarımı dikleştirdim ve mekanın sahibiymişim gibi yürüdüm, her ne kadar zorla burada olsam da, zaten iki kere giydiğim bir elbise ve evden çıktığım an hata olduğunu anladığım topuklularla.
Babam yanımda yürüyordu, gazetecilere yeniden seçime giren bir senatör gibi el sallıyordu. Ben de bu salondakilerin yarısının boğazına yumruk atmayı hayal etmemiş uslu bir kız rolü yapıyordum elimden geldiğince.
“Gülümsemeyi dene,” diye mırıldandı bana bakmadan.
Gözlerimi ileriye dikip dedim ki: “Sen de kendi işine bakmayı dene.”
Burnundan soludu, ağzının kenarının seğirdiğini gördüm, tartışıp tartışmamayı tartıyordu. Tartışmadı. Muhtemelen kazanacağımı bildiği için.
Otelin içinde ışıklar daha sıcak, daha yumuşak oldu—daha az paparazzi, daha çok avize ve pahalı viski. Balo salonu devasa, takım elbiseler, geriye taranmış saçlar, kokteyl elbiseleri ve yapay bronzluklarla dolu bir denizdi.
Köşede bir yaylı çalgılar dörtlüsü, insanlara bunun süslü bir lig bağış toplantısı olduğunu unutturmaya çalışıyordu. Ve sıcaktı. Sıcaklık olarak değil—testosteron olarak sıcak.
Sporcular. Her yerde. Uzun boylu, kaslı, kusursuzca bakımlı, Armani ve para kokan adamlar, salonu bir müzayedeymiş ve teklif vermeye hazırlarmış gibi tarıyorlardı. Yavaşlamadım.
Geçen bir tepsiden bir kadeh şampanya kaparken tam o sırada telefonum el çantamda titredi. Ekrana baktım ve Emily'nin adını görünce anında rahatladım.
Sırıttım, parmağım hızla yanıt yazarken. Susturma amaçlı koridordaki aynada hızlı, bulanık bir selfie çekip gönderdim.
Elbise harika görünüyordu—siyah ve straplez, genelde fark etmiyormuş gibi yaptığım her kıvrıma oturuyor, bilek bantlı stilettolarla tamamlanmış, yaşama isteğimin sınırlarını zorlayan stilettolarla. Saçlarım yumuşak, parlak dalgalar halinde sırtıma dökülüyordu ve makyajım, bir saat önce cinsel hayal kırıklığından neredeyse öldüğümü düşünürsek, şaşırtıcı derecede iyi dayanıyordu.
Babam geri döndüğünde telefonumu kaldırdım. ESPN arşivlerinden tanıdığım emekli bir koçla zaten konuşuyordu. İkisi de bana tam teşekküllü bir yetişkin değil de kokteyl süsüymüşüm gibi başlarını salladılar.
Tescil ettirilmesi gereken kadar sahte bir gülümseme sundum ve kadeh elimde uzaklaştım. Hedef basit: hayatta kal. Yudumla. Gülümse. Olay çıkarma. Ve Tanrı aşkına, bir linebacker tarafından köşeye sıkıştırılma.
Salonun arka tarafına doğru yarı yoldayken tanıdık bir ses duydum. “Sydney Hale. Vay canına.”
Yavaş ve kontrollü döndüm ve Drew Simmons'la yüz yüze geldim—eski linebacker, otuz üçünde emekli, hâlâ yük treni gibi yapılı. Sırıtışı genişti. Fazla geniş.
“Selam, Drew,” dedim en iyi sosyal gülümsememi takınarak. “Hâlâ ortalıkta olduğunu bilmiyordum.”
Tatlı bir şey söylemişim gibi güldü. “Tıpkı babana benziyorsun. Aynı ateş var gözlerinde.”
“Bunu iltifat olarak alıyorum.”
“Quarterback'leri yola getiriyor musun hâlâ?”
“Quarterback'lerle konuşmam.”
Kaşlarını eğlenerek kaldırdı. “Hâlâ o dilin yerinde, ha?”
“Sen de hâlâ deniyorsun, ha?”
Sadece kıkırdadı. “Seni görmek güzel oldu, Syd.”
Gidene kadar gülümsedim, sonra hemen en yakın tepsiden bir şampanya kadehi daha kaptım. İlk yudum zaten ılıktı ama işe yaradı.
Duvarın yakınında sessiz bir köşeye doğru ilerledim, telefonumu tekrar kontrol ederken yavaşça nefes verdim. Emily'den yeni bir şey yoktu. Sadece birkaç Instagram beğenisi ve ESPN'den bir oyuncunun rakip takıma transfer edildiğine dair bir bildirim. Kaydırıp geçtim.
Ve sonra hissettim. Ensemde tuhaf bir karıncalanma. İzleniyormuşum gibi.
Gözlerimi kaldırdım—ve dondum.
Balo salonunun karşı tarafında, kalabalığın hemen ötesinde, açık barın yanında tek başına duran bir adam vardı. Uzun boylu—salondaki herkesten en az birkaç santim daha uzun. Geniş omuzlar. Keskin hatlar. Taranmaktan çok parmaklarla geriye atılmış koyu dalgalı saçlar ve üzerinde uyarı etiketi olması gereken bir çene hattı.
Smokin ceketini bir omzuna atmıştı, altındaki siyah gömleğin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı, sıkılmışlıkla tehlike arasında bir yerdeymiş gibi. Kravatı çözülmüştü. Duruşu rahattı.
Ama gözleri mi? Bana kilitlenmişti. Hiç özür dilemeden.
Bir kez göz kırptım. Bakışını çevirmedi. İzlemeye devam etti, sanki odada görülmeye değer tek şey benmişim gibi.
Cesurdu. Erkekler genelde önce göğsüme, sonra kalçama, sonra belki konuşursam yüzüme bakar. Bu adam mı? Gözlerimle başladı. Ve orada kaldı.
Çenemi hafifçe kaldırdım. Meydan okuma kabul edildi.
Dudağının bir köşesi belli belirsiz kıvrıldı. Bir sırıtmanın hayaleti. Küstah değil. Kendini beğenmiş değil. Benim bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi.
Gülümseyerek karşılık vermedim. Ama bakışımı da çevirmedim.
