İhanet
Yazar
Karen Cogan
Okur
37.5K
Bölüm
24
Bethany asla bela aramaz ama bela onu her halükarda bulur. Dünyasını sarsan şok edici bir kaybın ardından, korkuyu bir silaha dönüştürebilecek kadar güçlü bir şeyin koruyucusu olur. Aniden, her adımı izleniyormuş, her sessizlik ise haykırıyormuş gibi hissetmeye başlar.
Luke tehlikeyi anında sezer ve onu korumanın, kaçmak için çok çabaladığı bir hayata geri dönmek anlamına geldiğini bilir. Gerilim tırmanıp güven aralarındaki en değerli birim haline geldikçe, aralarında beklenmedik bir bağ filizlenir. Birlikte gölgelerin, aldatmacaların ve hiç uyumayan teknolojinin uğultusunun içinde yol alırlar. Tehdit yaklaştıkça, her şey daha büyük bir risk altına girer.
Bir sonraki hamle çoktan planlanmışken nasıl hayatta kalırsınız?
Bölüm 1
Luke, bilinci kapalı kadını sokağın karşısına taşıdı ve 911'i ararken onu kucağında tuttu. O, kadının hızlanan nabzını kontrol ederken etraflarında bir kalabalık toplandı. Kadının başına ne gelmiş olabilirdi? Bir adamın ona doğru eğilmesiyle düşünceleri bölündü.
“Ben onun ağabeyiyim.”
Luke adamı süzdü ve hızlıca bir karar verdi. “Bana çantasını güvende tutmamı söyledi. Şimdilik bende kalması daha iyi.”
Adam ısrar etmedi ama yakınlarında durmaya devam etti. Luke, kadının nefes almaya devam ettiğinden emin olmak için ona odaklanırken, adam bir ağabeyden beklenen endişeden tamamen uzaktı.
Sürekli çalan siren sesleri, bir ambulansın kaldırım kenarına yanaşmasının habercisiydi. Luke, sağlık görevlilerinin yerdeki kadına müdahale edebilmesi için geri çekildi. Kadının hayati bulgularını kontrol edip onu bir sedyeye yatırdılar. Luke, “Onu nereye götüreceksiniz?” diye sordu.
Sadece çantayı nereye teslim edeceğini bilmekle kalmıyor, aynı zamanda bu çantanın neden korunacak kadar önemli olduğunu da merak ediyordu.
“Mount Sinai.”
“Ben bir arkadaşıyım. Sizinle gelebilir miyim?”
Görevli başını salladı. “Sürücüyle birlikte öne oturabilirsiniz.”
Luke, yolcu kapısına doğru yürürken çantayı sıkıca tuttu. Bu yabancının başına gelenleri önemsemesine neden olan şey neydi? Çantayı onunla birlikte gönderip bütün bu olayı unutmalıydı.
Gözlerini kalabalığın içine çevirdi ve kadının ağabeyi olduğunu iddia eden adamın, kalabalığın kenarından onları izlediğini gördü. İddiaya girmesi gerekse, Luke o adamın çantanın içinde ne olduğunu bildiğini ve onu istemek için bir nedeni olduğunu tahmin ederdi. Belki de adam, çantayı çalmak için kurbana zarar vermiş veya onu uyuşturmuştu. Ambulansa binerken aklından çeşitli ihtimaller geçiyordu.
Şüphelinin peşine düşmeyi düşündü. Ancak aralarındaki mesafeyi göz önüne alınca onu yakalayabileceğinden şüpheliydi. Kurbanla birlikte kalmazsa, daha sonra onu bulması ve eşyasını iade etmesi çok daha zor olacaktı. Kapıyı kapattı ve emniyet kemerini taktı. Sonuç ne olursa olsun, bu işin sonuna kadar gitmeye karar vermişti.
Hastaneye doğru giderlerken, Luke'un çantanın içinde ne olduğuna dair merakı giderek artıyordu. Hastaneye vardıklarında, sağlık görevlilerinin kadını ambulanstan indirip acil servise götürmesini bekledi. Sedyeyi iten kısa boylu, sarışın görevliye “Durumu nasıl?” diye sordu.
“Şu an stabil.”
İçeri girdiklerinde ona kadının adını sordular.
“Kimliğini çantasından bulmanız gerekecek. Lütfen ziyaretçi kabul edebilecek duruma geldiğinde bana haber verin.”
Bekleme salonundaki sert vinil sandalye kürek kemiklerine batıyordu. Bu rahatsızlığı ve televizyondan yükselen gürültülü kahkahaları yayan komedi programını sineye çekti. Aklı, kollarında bayılan kadındaydı.
Kucağındaki çantayı ters çevirdi. Eğer kadın yasa dışı bir şeyi koruyorsa, bunun hiçbir şekilde parçası olmak istemiyordu. Kilidi inceledi ve açmanın sorun olmayacağını anladı. Elini cebine atıp askerlik görevi boyunca yanında taşıdığı çakı setini çıkardı. Birkaç hızlı bilek hareketiyle çantayı açtı.
Çantanın içine baktığında, kendisine bakan kanlı iki eldiven gördü. Eğer kadının mantıklı bir açıklaması yoksa doğrudan polise gidecekti.
***
Bethany dar bir yatakta uyandı. Tavandaki parlak ışığa gözlerini kırparak baktı ve neden bir seruma bağlı olduğunu hatırlamaya çalıştı. Ne olmuştu? Doğrulmaya çalıştı ama başı zonkluyordu. Sonra her şey aklına geldi. Adam eldivenleri istemişti. Onları alabilmiş miydi?
Odaya bir hemşire girerken Bethany çağırma düğmesini aradı. “Onları görmem lazım,” dedi Bethany.
Hemşire hızla yanına geldi. “Kalkmaya çalışmayın. Ben size vereceğim.”
Bethany, eline aldığı çantanın ağırlığından evrak çantasının içinde olmadığını anladı. İçinde büyüyen paniğe karşı koymaya çalıştı. “Evrak çantam kayıp. Nerede o?”
“Bekleme salonunda bir beyefendi var. Belki ondadır.”
Hemşirenin serum şişesini ayarlarken sergilediği sakin tavır Bethany'yi huzursuz etti. “Bana ne oldu?”
“Size güçlü bir sakinleştirici enjekte edilmiş. Bunun nasıl olduğunu biliyor musunuz?”
Bethany başını iki yana salladı. “Sanırım bayılmışım.”
“Bekleme salonundaki adamı görmek istiyorum. Onu tanımadığım için benimle odada kalabilir misiniz?”
“Elbette.” Kısa bir süre sonra hemşire kapıyı açtı ve uzun boylu, koyu renk saçlı bir adamı içeri aldı.
Adamın omuzlarını saran pamuklu tişörtü, güçlü yapısını gizleyemiyordu. Bethany'ye başıyla selam verdikten sonra, yatağa yaklaşmadan önce odaya şöyle bir göz attı. “Bunu saklamamı istemiştiniz.” Evrak çantasını havaya kaldırdı.
Bethany rahat bir nefes aldı. Kulağına fısıldayan adam o değildi. “Çok teşekkür ederim. İçinde önemli belgeler var ve kaybolmasını hiç istemiyordum.”
Adamın kısılmış gözlerini fark etti. “İçinde belgelerden daha fazlası var. İçine baktım.”
Bethany ona bakakaldı ve ağzının kuruduğunu hissetti. “Ama kilitliydi.”
“Mekanik konularda iyiyimdir.” Kadın, onun şüphelenmesine kızmadı. “Neden orada olduklarını açıklayabilirim.”
“Umarım açıklayabilirsiniz.” Adam başını kaldırıp hemşireye baktı. “Ben hemen kapının dışında olacağım, Bayan Parker.” Tatlı yüzlü kadın başını salladı. “Bir şeye ihtiyacınız olursa düğmeye basın.”
Luke ile yalnız kaldıklarında Bethany, “Biri bana iğne yaparak saldırdı. Yanımda yürüyen adamı gördünüz mü?” dedi.
“Sanırım o kişi sizin ağabeyiniz olduğunu iddia eden adamdı. Çantanızı istedi.”
Kadının mavi gözlerinde bir öfke parladı. “Onu adama vermediğiniz için çok mutluyum.”
“Ne yazık ki, size uyuşturucu verenin o olduğuna dair hiçbir kanıtımız yok.”
Bethany o anı hatırlayınca titredi. “Sizi de bu işe bulaştırdığım için üzgünüm ama çaresizdim.”
“Eldivenlerin sizde olduğunu nereden biliyordu?”
“Bu sabah bir komşum, cinayet gecesi kar maskeli birinin çöp kutusuna bir şey attığını gördüğünü bana haber verdi. Ben eldivenleri çöpten çıkarıp çantama koyarken o adam da beni izliyor olmalı.”
“Kim öldürüldü?”
“Ev arkadaşımın erkek arkadaşı.”
“Peki eldivenlerdeki kan kime ait?”
“Büyük ihtimalle Jordan'a ait.”
Luke kaşlarını çattı. “Eğer katil eldiven kullansaydı parmak izi bırakmazdı. Katil, zaten arkadaşınızın parmak izlerinin bulunduğu bir bıçak kullanmış.”
Bethany nefes nefese kalarak duraksadı. “Delilleri polise teslim etmeliyim ama şimdi korkuyorum. Onlardan kurtulana kadar güvende değilim.”
Luke kadının anlattıklarını düşündü. Eğer hikayesi doğruysa, onu takip eden adam büyük ihtimalle katildi. Bethany eldivenleri polise teslim edene kadar onu takip edebilirdi. O zaman polisler, Bethany'nin ev arkadaşının eldiven kullanacak kadar zeki olması halinde bıçağı da sileceğini anlayacaklardı. En azından bu durum olayda makul bir şüphe yaratacaktı. Belki de arkadaşı sadece bir elma kesmiş ve bıçağı mutfak tezgahında bırakmıştı.
Luke, “Sizinle karakola geleceğim. Hastaneden ne zaman taburcu olacaksınız?” diye sordu.
Bethany saate baktı ve o sabah yola çıkmasından bu yana üç saat geçtiğini görünce dehşete düştü. “Zamanınızı bu kadar aldığım için çok üzgünüm. Muhtemelen işinize geç kaldınız.”
Luke omuz silkti. “Patronuma geç kalacağımı haber verdim.”
“Ne iş yapıyorsunuz?”
Adam dayanıklı ve derli toplu görünüyordu. Bethany onun kendi işinin sahibi olduğunu ve boş zamanlarını spor salonunda geçirdiğini düşünmüştü. Onun verdiği cevaba hiç hazırlıklı değildi.
“Bir lokantada aşçıyım. Hamburger köftesi çeviriyor, soğan ve patates doğruyorum.”
Kısa bir sessizliğin ardından Bethany, “İşten ayrı kaldığınız bu zamanın ücretini size ödemekten memnuniyet duyarım,” dedi.
Adam başını iki yana salladı. “Hiç gerek yok. Paraya sıkışık değilim.”
Bu cevap Bethany'yi şaşırtsa da itiraz etmedi. Hiç tanımadığı birine polise kadar eşlik etmeye gönüllü olan bu adama en azından bir öğle yemeği ısmarlayabileceğini düşündü. İşin doğrusu, onu daha yakından tanımak istiyordu. Akıllı ve eğitimli görünüyordu; üstelik kendinden emin bir duruşu vardı. Geçmişi ne olursa olsun, onun yanında olması Bethany'ye güven verecekti.
Bir doktor aceleyle odaya girdi. “Hayati bulgularınız daha iyi görünüyor. Artık çıkabilirsiniz ama sizi uyarmalıyım; bu iğneden bir tane daha yemek sizi öldürebilir.”
Bethany öfkelendi. “Bunu kendime ben yapmadım.”
Doktor başını yana eğdi. “Neden başka biri size iğne yapsın ki?”
“Gasp girişimiydi. Buradan çıkar çıkmaz polise gideceğim.” Doktorun ona inanıp inanmadığından emin değildi ama bunun bir önemi yoktu.
Luke, kadına eşlik etmeyi teklif ettiği için kendini azarladı. Solgun yüzündeki kocaman mavi gözleriyle ona bakan bu kadının, ufak tefek ve narin görünmesi mi onu etkilemişti? Omuzlarına dökülen sarı bukleleri ona adeta bir melek görünümü katıyordu.
Daha dikkatli olması gerekiyordu. Kim bilir, belki de karşısındaki kadın bir katildi. Yine de delillerin polise ulaşmasını sağlamak gibi bir sorumluluğu vardı. Sonrasında bu kadını ve anlattığı bu tuhaf hikayeyi unutup kendi hayatına dönecekti.
Hemşire serumu çıkarmak için içeri girdi. “Ayakta durabilecek kadar iyi hissediyor musunuz?”
“Evet. Artık kendimi dünyadan kopmuş gibi hissetmiyorum. O histen hiç hoşlanmadım.”
Hemşire onu onayladı. “Ketamin vücutta garip reaksiyonlara neden olabilir.”
Bethany bekleme salonunda Luke ile buluştu. Adam onu süzdü. “Dengeniz yerinde mi? Düşüp başınızı çarpmanızı istemeyiz.”
“Ben iyiyim.” Aslında hala biraz başı dönüyordu. Okyanustan gelen taze hava ona iyi gelecekti.
Luke bir taksi çevirdi. Bethany arka koltuğa çöktü; ilacın etkisini hala tam olarak üzerinden atamamıştı. Ancak adamın varlığı ona güven veriyordu. Luke, kadının yumuşacık saçlarından gelen vanilya kokusunu görmezden gelmeye çalıştı. Onun hakkında ne kadar az şey bilirse, ona ne olacağını düşünmemek de o kadar kolay olacaktı.
