Sahiplenici Muhafız Kitap 2
Yazar
E. R. Knight
Okur
165K
Bölüm
59
Neva Hastings, travmatik bir geçmişin ardından bir lokantada çalışarak hayatını yeniden kurmaya ve yeni bir başlangıç yapmaya çalışıyor. Yıllar önce tutkulu bir öpücük paylaştığı Theo Grayson'la yeniden karşılaştığında dünyası alt üst olur. Aralarındaki ilişki derinleştikçe Neva, korkularıyla ve geçmişinin gölgeleriyle yüzleşmek zorunda kalırken, Theo'nun gizli kimliği ve koruyucu tavrı filizlenen aşklarını daha da karmaşık hâle getirir. Birlikte aşkın, tehlikenin ve yeni bir başlangıç vaadinin içinden geçerler.
Kütüphanedeki Okuyucu
Her Beautiful Addiction
Adam ve Kara'nın hikâyesini sevdiniz mi? Her Possessive Guard dünyasında geçen, yepyeni karakterleri, tutkulu bir aşkı ve tehlikeli sırları barındıran bir başka hikâye için okumaya devam edin...
Yıllar önce Theo, bir partide Neva'yı öpmüştü — o geceyi hiç unutamamıştı, ama Neva çoktan unutmuş gibiydi. Gerçeği gizleyerek ona kur yapmaya başladı, ancak Neva'nın eski bir sevgilisi tarafından istismara uğradığını öğrendi. Onu yeniden güvende hissettirebilmek için yemin etti, ama bunu başarabilmesi için geçmişleriyle ilgili gerçeği ona söylemesi gerekecekti...
Theo, şehirdeki ofisinin bir duvarını kaplayan yerden tavana uzanan camdan dışarıya baktı.
Güneş üç saat önce batmıştı ama hâlâ oturduğu yumuşak deri koltuğundan kalkıp günü bitirme isteği duymuyordu.
Vücudundaki her hücre eve dönme düşüncesine karşı çıkıyordu. Ama er ya da geç bunu yapmak zorunda olduğunu biliyordu. Yara bandını sökmek gibiydi. Hızlı ve acı verici.
Alex şimdiye kadar eve gelmiş olmalıydı. İşletme alanında yüksek lisans yapıyordu ve bitirmesine sadece sekiz ila on hafta kalmıştı. Mutluydular.
Sadece eskisi kadar değil.
Alex ve Theo birbirlerine çok yakınlardı, ama babalarını kalp krizine kaybettikten sonra her şey kötüye gitmişti.
Theo işleri düzeltmeye çalışmıştı, ama her denediğinde boşa kürek çeker gibi oluyordu.
Kendini suçluyordu çünkü kolay yolu seçmişti.
Babası öldüğünde eğitimini bırakıp şirketini devralmak zorunda kalmıştı.
Şirket, babasının gururu ve tutkusuydu. Öyle ki hayatını onu sıfırdan kurmaya adamış, tüm zamanını ve enerjisini onu büyütmeye ve mükemmelleştirmeye harcamıştı.
Bu da ailesini ihmal etmesine yol açmıştı.
Anneleri zamanla giderek daha fazla uzaklaşmıştı. Depresyona girmişti ama ilaçlarla düzelmişti.
Sonra altı ay sonra, aniden çekip gitmişti.
Kısa bir süreliğine başka biriyle görüştüğünü ve mutluluğu hak ettiğini düşündüğünü söylemişti — babalarının ona asla veremeyeceği bir mutluluk.
Theo başını salladı, olumsuz düşünceleri zihninden uzaklaştırdı ve geçmişin bahar sularıyla filizlenmeye çalışan o hınç tohumunu bastırdı.
Ayağa kalktı, dirseklerine kadar sıvanmış kollarını düzeltti ve ceketini giydi.
Bu işle yüzleşmek zorundaydı. Başka seçeneği yoktu.
Sekreteri Belinda'ya iyi geceler dileyip asansöre yöneldi.
Binadan çıktığında, akşam vardiyalarında görev yapan güvenlik görevlisi Jason ile kısa bir sohbet etti, sonra arabasına doğru yürüdü.
Birkaç dakika sonra ev dedikleri yerin garajına girdi.
Birkaç dakika kıpırdamadan oturdu, günün stresinin dağılmasını bekledi. Çok uzun zaman önce aile hayatıyla iş hayatını birbirinden ayırması gerektiğini öğrenmişti.
Ve tabii ki aşk hayatını da. Ya da yokluğunu. Evet, arada sırada biriyle yatıyordu, ama saf seksti, başka bir şey değil.
İnsanların onu değil parasını istemesine alışmıştı ve artık şaşırmıyordu.
Başlangıçta kadınların onunla sırf sunabileceği şeyler yüzünden yatmaya çalışacağına inanmak istememişti. Arabasının dar alanında acı acı gülümsedi.
Saf ve aptalmış.
Artık değil.
Kapıyı açtı ve dışarı çıktı, yolcu koltuğundan evrak çantasını aldı. Aniden yükselen gürültülü müzik sesi onu olduğu yerde dondurdu.
Siktir, bu da ne?
Kaşlarını çattı. Alex parti mi veriyordu?
Garaj kapısından içeri girdiğinde oturma odasını görünce duraksadı. Her yer insanla doluydu.
Bir grup genç kadın kapının yanında takılıyordu, ellerinde plastik bardaklar. Aralarındaki bir erkeğin söylediği bir şeye gülüyorlardı.
Kızlardan biri Theo'yu orada dikiliyor görünce gülüşmeler bıçak gibi kesildi.
Dudaklarının “Aman Tanrım” şeklinde kıpırdadığını gördü, ardından kız yanındaki arkadaşını dürttü; o da omzunun üzerinden bakıp aynı şekilde donakaldı.
Gözlerini devirmemeye çalıştı.
Bir anda yedi çift göz ona dikilmişti. Birkaç saniye daha orada durdu, kalabalığı süzdü; çoğunluğu genç erkek ve kızlardan oluşan büyük bir topluluktu.
Mezuniyeti erkenden kutlamaya hazırlanıyor olmalıydılar. İçini çekti.
Sakin ve huzurlu bir gece geçirmeyi ummuştu. Ama her istediğini elde edemezsin. Alex bundan mutlu oluyorsa, katlanabilirdi.
Evrak çantasını kimseye çarpmamak için kendine yakın tuttu ve grubun etrafından geçerken kibar ama kısa bir “Hanımlar” diye mırıldandı.
“Hey, Theo!”
Başını kaldırıp baktığında Alex'in odanın ön tarafından ona el salladığını gördü.
Theo yüzüne zoraki bir gülümseme yerleştirdi ve samimi görünmesini umdu.
“Selam, Alex.”
Alex yanına geldi ve omzuna dostça vurdu. Sonra onu sınıf arkadaşı olan birkaç erkekle tanıştırdı.
Theo nazik ifadesini takındı ve gülümseyerek birkaç dakika sohbet etti, etrafta yayılan ağır bira kokusundan hoşlanmadığını belli etmemeye çalışarak.
Bu çocuklar ya biriyle yatmak ya da gerçekten aptalca bir şey yapmak peşindeydi bu gece.
Onlarla konuşurken bile gözleri odayı tarıyordu, kalabalığın tipini inceliyordu.
Bazı kızların ona baktığını fark etti ve kibarca gülümsedi; Alex'in arkadaşlarına kaba davranmak istemiyordu.
Ev yöneticisi Mary'nin ortalıkta görünmediğini fark etti. Muhtemelen yatmıştı ya da gençleri kendi hallerine bırakıp dağınıklığı sonra temizlemeye karar vermişti.
Yakındaki bir masanın üstüne yiyecekler saçılmıştı ve kırmızı sıvının döküldüğü yerlerde koyu lekeler göze çarpıyordu.
Yanındaki yuvarlak masada, içkilerin doldurulmuş olduğu küçük bir bar kurulmuştu. Şişelerin yarısı boşalmıştı.
Theo sadece evi dağıtmamalarını umuyordu.
Sohbette kısa bir sessizlik olunca fırsatı değerlendirip Alex'in misafirlerine iyi geceler diledi. Sonra Alex'e gülümsedi; küçük kardeşinin eğlendiğini görmek onu gerçekten mutlu ediyordu.
Alex ona tek kollu bir sarılma yaptı, sonra arkadaşlarıyla birlikte kapının yanındaki kız grubuna doğru yöneldi.
Theo ikinci kattaki yatak odalarına çıkan merdivenlere yürüdü.
Odasına vardığında evrak çantasını yatağın ucuna koydu, takım elbisesini ve kravatını çıkardı ve doğruca duşa girdi.
Ilık suyun uzun günün yorgunluğunu alıp götürmesine izin verdi. Bitirdiğinde beline bir havlu sardı ve aynadaki yansımasına baktı.
Gözlerinin altında halkalar ve bir günlük sakal vardı. Ama bunun dışında o kadar da kötü görünmüyordu.
Düzenli spor yapmak günün en sevdiği zamanıydı. Evet, çalışmaktan ve şirketi yönetmekten şikâyetçi değildi ama açıkçası durumu gayet iyiydi. Alex ve ailesi birkaç nesil boyunca rahat edecek kadar güvenceye sahipti.
Çocukken futbolcu olmak istemişti, sonra finans sektöründe uzman olma hayaline geçmişti.
Şimdiyse, zamanını işten başka bir şeye ayırma şansı olsa ne yapacağından emin değildi.
İçini çekti ve boynundaki su damlalarını sildi. Rahatlaması gerekiyordu ve neyin işe yarayacağı konusunda bir fikri vardı.
Giyinip bir sweatshirt geçirdi ve koridora çıktı.
Babasının ölümünden bir yıl sonra özel olarak yaptırdığı kütüphaneye vardığında, odadan gelen yumuşak bir ses duyunca şaşırdı.
Alex'in arkadaşlarından birinin odayı öpüşme seansı için uygun bir yer sanmış olabileceğini düşündü ve sinirle yüzü asıldı.
Odaya girdiğinde onları azarlamaya kararlıydı. Ama gözlerinin önündeki manzara onu kapı eşiğinde dondurup bıraktı.
Genç bir kadın halının üzerine oturmuş, başı önündeki açık kitaba eğilmişti. Sağ tarafında üst üste konmuş iki kitap daha vardı.
Kitabın sayfasını çevirirken sadece başının tepesini görebiliyordu.
Üst üste duran kitaplara baktığında, birinin Khaled Hosseini'nin Bin Muhteşem Güneş adlı kitabı olduğunu gördü.
En sevdiği kitaplardan biriydi.
Genç kadın bol kesim bir gömlek ve siyah kumaş pantolon giymişti.
Şaşırmıştı. Bu muydu parti kıyafeti? Alt kattaki kızlar, birkaç istisna dışında, mümkün olduğunca çok ten gösteren kıyafetler giymişti.
Genç kadının kendi kendine düşünüyormuş gibi sesli bir şeyler söylediğini duydu. Nedense, varlığını fark ettirmekte isteksizdi.
Sol ayağını esnetip pantolonunun paçasını hafifçe çekiştirdi, bir yandan da okumaya devam ediyordu. Üşümüş müydü? Yanında bir mont var mı diye odaya göz gezdirdi. Göremedi.
Saçları açık kestane rengindeydi. Başını hafifçe sola çevirip bir bildirim sinyaliyle yanan telefonuna baktığında, zeytin teni bir an için göründü.
Theo, arkasına geçip okumasını bölmeden onu izlemek için açıklanamaz bir istek duydu. Ama kıpırdayamıyordu, ayakları yere çakılmış gibiydi.
Hafifçe iç çektiğini duydu. Sonra kitabı kapattı, son anda tereddüt eder gibi oldu. Diğer iki kitabı toplamaya başladığında yalnız olmadığını fark etti.
Başını kaldırıp ona baktı, dudakları hafifçe aralanmış.
Theo yüzünü görünce dondu. O yumuşak kahverengi gözlerin etkisi onu bütün gücüyle vurdu ve bir anlığına nasıl nefes alacağını unuttu.
Siktir, mümkün değil.
